The road to Alexandrie (2)

(vandaag een drieluik… deel 1)

Dit weekeinde moest ik er maar eens weg uit Port Said, want tot nu toe was er telkens iets tussengekomen. In de vroege ochtend reed ik met indrukwekkende snelheid richting Alexandrie, over de coastal road. Bij Damietta, de eerste stad na Port Said, reed ik al verkeerd. Wegwijzers zijn namelijk uiterst zeldzaam in Egypte, en als je ze al ziet zijn ze in het Arabisch gesteld. Na een half uurtje was ik op de goede weg, maar de woestijnweg van Damieta naar Rosetta (waar die beroemde steen gevonden werd) zat vol met gaten in het asfalt; het leek wel een mijnenveld.

Reparaties worden maar zelden uitgevoerd na de aanleg van een nieuwe weg, maar dit stuk was wel erg bar en ik maakte er kennis mee nadat ik een wiel bijkans verloor in een ernstig diepe kuil. Alle losse voorwerpen in mijn auto (waaronder een kompas, aangeschaft voor noodgevallen) door de cabine vlogen. Weet je, ik zat net een kopje koffie in te schenken uit mijn onverwoestbare thermoskan en kon maar net de wagen op het asfalt houden. De ruitenwissers hielpen niet, gezien deze aan de buitenzijde van mijn automobiel zitten. Na een korte stop reed ik verder alsof ik een eerste rijles nam: handen op ‘tien voor twee’ aan het stuur en met mijn neus tegen de ruit om een beter zicht op de weg te hebben. De gang was er aardig uit…

De hele weg naar Alexandrie stond trouwens in het geheel niet afgedrukt op de Egyptische wegenkaart die ik bij het VVV in Vlaardingen had gekocht. Ik heb hem er tijdens de stop even zelf ingetekend. De noordkust van Egypte is net zo plat als Holland, alleen zijn er hier geen dijken en dus zie je regelmatig de zee. Aan de andere zijde een grillige woestijn met hier en daar een struik, een plaggenhut of aan de kant van de weg wat gebarende vissers met mandjes vis die ze willen slijten aan voorbijgangers. Ik liet niet meer dan een wolk zand achter op het tweede deel van Damietta op weg naar Lake Bursurrur.

Tegen alle adviezen in was ik toch vertrokken. Alle hotels waren volgeboekt door een miljoen Cairezen die ‘Alex’ – zo noemen Egyptenaren de tweede stad van hun land – in de zomervakantie bezoeken. Het leek me sterk. Van die 1 miljoen toeristen zal er vast wel eentje afzeggen. Aan de Corniche, die zich uiteindelijk als een arm in de zee strekt en waar ooit de Pharos, een van de zeven wereldwonderen, stond, belde ik de nummers van de hotels uit een vier jaar oude reisgids af. Vol, vol, vol, niet bestaand nummer en toen ‘hotel Crillon’ aan de lijn.

‘Gnuhnk, uch kuch?’ althans, zoiets zei de meneer aan de andere kant van de lijn. Het was ook geen Arabisch. ‘Hotel Crillon?,’ vroeg ik hoopvol. ‘Uch, hmmm, yes, why?’ Ik legde uit dat ik een kamer voor 1 nacht zocht. ‘Ik hotel ja, jij welkom.’ Hoorde ik aan de andere kant van de lijn. Het voorspelde niet veel goeds, maar het was de enige optie om niet na een bezoek van een halve middag gelijk weer drie uur terug te rijden.

Hotel Crillon lag in een rommelige zijstraat van de Corniche in het oude centrum van Alexandrie. In het hele blok was de stroom uitgevallen en dus moest ik zes trappen lopen om de lobby te bereiken. Elke verdieping was in duisternis gehuld en er hing een muffe lucht van tot pulp gekookte bonen, een vast onderdeel van het Egyptisch ontbijt. De entree bleek te stammen uit de jaren vijftig en het ooit zo luxe Franse hotel was totaal uitgeleefd en geen schim meer van wat het ooit geweest was.

Vanachter een pikdonkere balie sprak dezelfde verwarde stem mij aan en ik zag alleen een hand die mij een sleutel gaf. ‘Numbre 13…’ Ik kreeg er kippenvel van. De vloerbedekking van de kamer werd door een tandeloze bejaarde in Mao jasje hartsochtelijk uitgeveegd. Het had geen enkele zin dus stuurde ik hem weg met een fooi. Enige verrassing was de dubbele deur die ik openwierp en het minibalkon – dat ik nooit van mijn leven zou durven betreden – bleek dichter bij de Corniche dan ik dacht. De duisternis werd verdreven door de zon en een frisse zucht Middellandse zee waaide de kamer schoon. Tijd om de stad te verkennen.

Categories: Gadgets

Post navigation

5 thoughts on “The road to Alexandrie (2)

  1. Bartje

    Mijn god het lijkt wel of je de hele wereld opnieuw ontdekt! maar heb nog wel een camera in de aanbieding… 😉

  2. Tet

    haha, is goed, zolang die maar digitaal is en met kabel – een passende – geleverd wordt…

  3. Coby

    Zit ik hier zowaar literatuur te lezen.
    Leuke stukjes Robert. 8)

    Zijn de dagen wat koeler in Oman?

  4. Jack

    Hallo die Tet,

    Ook ik ben via de tamtam aan jou site gekomen ik kom nu uit de nacht en lig normaal om 7:50 op bed maar je verhalen zijn erg leuk dus daarom maar wat later me bed in. Normaal neem ik een borrel voor het slapen gaan en nu twee dus bedankt!!!!!!!!!!. ik begrijp uit alle verhalen dat je erg leuk hebt en wens je ook veel succes daar. als je een keer zin hebt om te duiken en niet te praten over de …… dan kom ik wel even aanvliegen hihihi.
    voor nu effe genoeg groet Jack xxx

  5. Tet

    Welkom in de woestijn Jack!

Blog at WordPress.com.

%d bloggers like this: