Tijd voor wat achterstallig blog onderhoud.Na het einde van de wereld stond Mumbai – het voormalige Bombay – op het programma. Hier ligt de succesvolle terminal Gateway to India, vernoemd naar een klassieke poort aan de kade ooit opgericht ter ere van het bezoek van ;een Brits Imperiaal gezelschap. ;Reden van bezoek was de opening van een training centrum, en dat ging op traditionele ;Hindi wwijze.
Allereerst een grote opening met toespraken van iedereen die van belang is – Indiers houden van ceremonies – om vervolgens gezamelijk een lied te zingen. Daarna moesten kokosnoten stuk geslagen worden op de trap en het kokosmelk over de treden laten stromen. Eenmaal binnen kregen we een krans en een derde oog opgeschilderd (niet het boze oog, maar de beroemde rode stip tussen de ogen.
Na het doorknippen van het lint volgde het gezamelijk branden van een lamp, want dat
En als het niet aan het einde van de wereld is, dan toch een stuk in die richting. Na een reis van 24 uur van Amsterdam over Frankfurt naar Mumbai (Bombay) werd ik per taxi in een donkere nacht vervoerd naar een kleiner vliegveld voor de trip naar Bhavnagar in de provicie Gujarat. Veel wachten en vanaf daar in de vroege ochtend op een drie uur lange rit over de slechtste weg ooit op weg naar de eindbestemming Pipavav, waar de meest geisoleerde haven ven Het Bedrijf ligt.
Bhavnagar voor vertrek naar de haven
Het is een desolate plaats, geen stad, geen dorp en zelfs geen winkel in de verre omstreken, alleen een kamp met arbeiders die dagelijks van en naar de haven sjokken. Mistroostige mensen met lange gezichten. Het is een plek van weinig vreugde. De ontvangst was in ieder geval hartelijk en de managers vuurden vele vragen af over het wel en wee buiten de provincie, Mumbai en de rest van de wereld. Er is niets te beleven; de mensen hier zijn vegetarier en alcohol is verboden uit respect voor Mahatmar Ghandi die in deze streek werd geboren.
Overal en nergens staan de vele tempels en schrijnen die soms verlaten in de velden staan, met rode wimpels op de minaretten en kleurrijk volgeschilderd soms zelfs met hakenkruizen, maar dan met de haken de andere kant op. Aan mensen geen gebrek. Overal lopen, zitten en liggen mensen, onder bomen, struiken en langs de kant van de weg. India heeft al lang de een miljard gepasseerd en de armoede is onvoorstelbaar.
In de haven zelf is het allemaal meer herkenbaar, maar helaas was de batterij van mijn camera ineens op. Meest opvallende traditie: het Hindu geloof stelt dat elk iets – dat ademt of niet ademt – een god heeft. Dus ook kranen… Voor dat de operators starten raken ze de kraan aan en plegen een schietgebed voor de god van de kraan. Een dag in het jaar is er zelfs een heilige dag voor alle machines. India staat nu hoog op de lijst voor een vakantie, het lijkt wel een andere planeet.
Zoals gezegd een impresseie van mijn appartement. Helaas zal ik er niet lang van kunnen genieten gezien het feit dat ik naar Dubai vertrek. En daar zal ik niet zo gauw iets vinden wat hier op lijkt…
Sinds een paar weken woon ik aan de Ocean View Drive, aan de voet van de Lion’s Head, de opvallendste berg na de Tafelberg in Kaapstad. Bij de gele pin dus.
op de derde verdieping van een flat heb ik een mooi uitzicht op de Atlantische oceaan. Geen tuintje op het zuiden hier, want dan zie je niks. ;Op het zuidelijk halfrond moet je balkon naar het ;noorden gericht zijn ;om zon onder te zien gaan. Hieronder de eerste indruk in Google Earth 3D. Van de week zal ik eens wat foto’s maken voor een betere indruk.
Zo, we pakken de draad weer op. Sinds Montana ben ik de halve wereld overgevlogen inclusief een weekje bezoek in Nederland, terug naar Kaapstad voor een week en nu net aangeland in Dubai, waar de laptop eindelijk weer eens reageerd op een internetverinding. Holland was regenachtig, en dat was Kaapstad helaas ook met nog een aantal voorjaarsstormen. In Dubai ligt dat allemaal wat anders, want ik kreeg vannacht gelijk een lauwe dweil in mijn gezicht toen ik de luchthaven uitwandelde… de hitte hier zal wel even wennen worden.
Nog niet veel gezien, maar vanuit de hotelkamer had ik vandaag een aardige uitkijk over Dubai, en de skyline is veelbelovend. Er staan hier aardig wat wolkenkrabbers in de meest uiteenlopende vormen, en de helft staat nog in de steigers ook. Voor het einde van het jaar zal ik Kaapstad voor Dubai verruilen dus hopelijk zijn ze dan klaar zodat ik ergens een huisje kan uitzoeken .
Goed, nog een dag en dan vertrek ik uit het mooie Montana. Morgen is de uitreiking van de diploma’s en dan zaterdagochtend vroeg begint de lange reis (8 uur bus, 6 uur vliegen, en nog een aantal uren wachten) naar Charlotte in North Carolina voor de laatste twee weken van het programma. Ik heb een aantal keren de vraag gekregen wat ik nu precies doe, welnu, mijn baan isi training en ontwikkeling voor het bedrijf waarvoor ik werk.
Geografisch gezien voor Afrika maar zeer spoedig komen daar India en het Midden Oosten bij. De bedoeling is om voor alle havens in deze regio (12 stuks) training programma’s te ontwikkelen en uit te voeren voor mensen die werken op kranen en andere machines, voormannen, supervisors, managers, etcetara op het gebied van hun vak, hun leiderschap, management en algemene kennis.
Het programma dat nu loopt is voor jonge aankomende managers uit gebieden (Kenia, Angola, Nigeria, ghana en Namibia) waar dit soort trainingen niet uitgevoerd kunnen worden, vandaar dat we dus in Amerika zitten. Later dit jaar zal ik van plek veranderen en naar Dubai gaan omdit dit meer centraal gelegen is. Dan zullen de pijlen gericht worden op India waar we twee havens hebben en er waarschijnlijk nog een paar bijkomen.
De meeste tijd van de dag houdt ik kantoor in mijn hotelkamer of op de universiteit om alle komende trainingen in de havens voor te bereiden en uit te werken. Dat makt dus een huismus van me, maar gelukkig waren er voldoende uitstapjes om even uit te waaien. De resultaten daarvan hebben jullie afgelopen maanden kunnen volgen.
De laatste activiteit was eerder deze week, een afscheid van Montana en Missoula. Even de bergen over en je bent in de wilde natuur waar doorgaans geen mens komt, behalve de plathoofd indianen die hun heilige plaatsen rondom de bergmeertjes situeren. Daar mag je dus niet komen, maar met een helicopter is het toegestaan er langs te vliegen en deze zeldzame mogelijkheid werd mij spontaan geboden, want ja, de universiteit wil ons graag een keertje terugzien natuurlijk.
Het Park van de Gele Steen is het oudste park in de wereld en beschermd sinds 1872. De omvang is enorm, een paar duizend vierkante kilometer. Als je van de gebaande paden afwijkt kun je de zwarte beer, of nog wat groter en gevarlijker, de grizzly beer tegenkomen. Maar zover gingen we de bush niet in. Een hert, een arend en een verdwaalde buffel kwamen op onze weg, en die laatste letterlijk…
Hoogtepunt van het bezoek was uiteraard Old Faithul, de hoogst spuitende geiser van de wereld. Het hele park zit vol met grote en kleine geisers en vulkanische activiteit. In ieder geval een trip die meer dan de moeite waard was.
Hier een overzichtsfilmpje van de afgelopen zes weken van het training project aan de universiteit van Missoula en flitsen van de activiteiten tussendoor.
De lijst van verloren persoonlijke kostbaarheden is inmiddels schier eindeloos… Na een lange reeks verdwenen, zoekgeraakte, gestolen of spontaan kapot gevallen fototoestellen was het gisteren in de sectie zonnebrillen nummer XX die voor eeuwig uit het zicht verdween. Na een spontane val in de rivier (met pet, horloge en mobiel, deze laatste ‘gelukkig’ de lokale telefoon voor noodgevallen) leerde me dat een zonnebril helaas niet drijft. Het horloge ligt momenteel in een droogkast bij de plaatselijke klokkenmaker die een kans van ‘fifty-fifty’ geeft voor een voorspoedig herstel.
Toch was het een fantastische dag dobberen over de Clark River met de vele stroomversnellingen en watervalletjes, vergezeld door visarenden en gieren die hoopvol boven ons rond cirkelden. De Afrikanen waren zeer tevreden maar stapten pas aan boord nadat hun verzekerd was dat ze konden staan als ze uit de boot vielen (snelstromend water is niet diep) en er geen krokodiillen of vleesetende vissen iin het water zaten. Dat laatste is vrij normaal in Afrika en reden om vooral niet in de buurt van rivieren te komen.
Gelukkig had ik mijn handycam camera niet meegenomen, dus geen actiefilm, maar ook geen verloren videocamera, want sommige stukken waren best heftig. Raften scored toch zeker wel een 9 op de schaal van top entertainment en ik kan het iedereen aanraden die de gelegenheid heeft om dit te doen.
Last but not least verscheen in de krant The Missoulian een artikel over mijn werk hier, kijk maar op http://www.missoulian.com/articles/2008/07/27/business/biz49.txt waar ik in de laatste alinea om de hoek kom kijken, ook als proefkonijn tijdens de ropes course (zie filmpje afgelopen week).
Kijk, nu de zaak van de kalfjes in Amerika is opgelost (zie antwoord gisteren), is het tijd om Jits die bij opa logeert te laten zien waar oom Robert allemaal nog toe in staat is. Alle stunts in deze film zijn origineel en mogen thuis niet zomaar nagedaan worden!
Voetnoten 
Let me know that…