Author Archives: Robert Tetteroo

Alweer is er een nieuw record gebroken, ditmaal in Vlaardingen. Sven Aaldijk – zo werd mij onlangs bericht door een trotse vader – lostte 44 containers in 1 minuut!

Hier staat Sven nog met zijn Maersk boot voordat hij hem omkieperd in de woonkamer…

Ondertussen wordt onderzocht of deze nieuwe techniek ook op andere plaatsen in de wereld toegepast kan worden. De directie van de rederij heeft inmiddels besloten een boot naar de recordhouder te vernoemen: de Sven Maersk.

De Svend Maersk is 347 meter lang en past (gelukkig) niet in de haven van Vlaardingen

Gefeliciteerd!

Afgelopen week ontvingen we hier de Maersk Narvik met 1440 los moves. Alles was goed voorbereid, want we wilden eens kijken hoe snel we nu eigenlijk waren met vier kranen. Alle operators en planners kregen nog een laatste en uitgebreide instructie, voor de boot afmeerde.

Ik heb even gewacht met plaatsen, tot de rekenkundigen er over eens waren wat we nu precies gedraaid hadden. let wel, het zijn gross moves, dus zonder aftrek van stoptijden, gerekend vanaf gangway down tot lashing complete/labour off. (dit laatste omdat schepen moeten wachten op het konvooi, en dus is last line/vertek niet relevant voor ons).

As you know we had an outstanding achievement on Friday when 1,443 containers were discharged from Maersk Narvik with an average Gross Container Moves per Hour of 40.82. This is as good as you will get at any of the top terminals in the world.

Danny Ravn = de baas

We hadden al een paar keer boven in de 30 + gezeten, maar ik wilde jullie (Rotterdammers) daar niet mee vervelen natuurlijk!

Tot nu toe ging het allemaal erg eenvoudig in Egypte. Het parlement (gekozen door de president?) koos een presidentskandidaat (Mubarak uiteraard) en dan mocht het volk gaan stemmen. Op het keuzeblad stonden twee vakjes onder zijn naam: ‘ja of nee’, en dat was dat… Maar de huidige president wordt oud en na 25 jaar op de troon lijkt het erop dat hij de brui er aan gaat geven.

President Hosni Mubarak said he asked the parliament to amend the constitution to allow multiple candidates to run for the presidential elections.

Dit betekent dat er dit jaar – het staat gepland voor september – vrije presidents verkiezingen komen in Egypte. Eergisteren was er zowaar een lokaal voorbeeld van, want verderop in de straat vond een opstootje plaats; een paar honderd advocaten (ze houden kantoor daar) protesteerden tegen een uitspraak van de rechter en daarna verscheen de oproerpolitie die enkele dreigende charges maakten, maar er nog net niet op in hakte.

Ik stond er naar te kijken met een aantal winkeliers. Iedereen vond de politie erg matig optreden. ‘Vroeger kwamen ze gelijk van twee kanten en kon je de advocaten zo van de grond rapen, deed je dat te vroeg, dan lag je er zelf naast.’ Zei een bijna teleurgestelde koffieverkoper, die zijn stoeltjes alweer buiten zette. ‘Dat krijg je nou van al dat democratisch gedoe…’

Bijna een maand vertraging, maar gisteren had ik de primeur om met vier kranen aan de slag te kunnen op de Skagen Maersk. Voor de insiders: we draaiden 26 moves/uur gemiddeld per kraan gross, ladend, dus een aardige prestatie voor de SCCT’ers.

Het administratie gebouw is nu aardig gevorderd en de binnenzijde wordt al aardig afgewerkt. Op onderstaande foto op de voorgrond het geraamte van de TD workshop, de laagbouw er achter wordt de kantine (broodje shoarma a.u.b.) en daarachter het kantoor waar ik inmiddels naar een geschikte locatie voor het dartbord op zoek ben. Dus collega’s uit Rotterdam, het is al in gebruik en ik heb aardig getraind voor de Egyptische competitie komende maanden!

Half maart komen de kantoorpikken over en zullen dan eindelijk eens zien wat er allemaal gebeurd op een terminal. Ze hebben er weinig zin in want de reistijden (2 x de beruchte ferry) staat ze niet echt aan. Nu liggen er dagedlijks wel een of twee schepen voor de kant en binnen een week of twee moet kraan vijf ook op dit plaatje staan.

Op bovenstaande foto de yard met op de voorgrond de in aanbouw zijnde gate (we verwachten slechts 5% import/export), de reeferblokken en daarachter de kranen.

De Bedoeinen hadden het in elk geval niet verwacht, maar vreemd genoeg kwam het water af en toe met bakken uit de hemel. Regen in de Sinai is niet uniek, maar eens in de zeven jaar is doorgaans gebruikelijk en dat was dan afgelopen week het geval. Het snorkelen ging natuurlijk gewoon door, hoewel de bewolking veel van het onderwaterzicht beperkte.

Dehab is een alternatieve badplaats aan de Golf van Akkaba met veel Bob Marley, verdwaalde hippies en duikers vanwege´s werelds mooiste koraalriffen. Tijdens onze snorkeltocht zakten een handvol scubaduikers af in de 100 meter diepe Blue Hole, om een Hongaarse duiker te zoeken die 4 maanden eerder niet meer boven kwam. De verzekering (1 miljoen dollar) wordt pas uitgekeerd als er een lijk is en dus werd het nog spannend. De Hongaar is overigens het 14e slachtoffer in de afgelopen jaren. Bart en ik kwamen niet verder dan 3 meter diep en konden dus geen beloning opstrijken…

Quadrijden was wel een succes en dat hebben we dan ook vele uren gedaan. De instructeur bereidde zich al een tijdje voor op Parijs-Dakar (die niet zolang geleden ook de Sinai aandeed) en dus zat de vaart er wel in. De tochten gaan over dessert tracks tot 20 kilometer landinwaarts. De machines nemen elk terrein als een tank en zijn zo comfortabel als een luie stoel. Al met al leuker dan een videospelletje. Ik heb al geinformeerd naar een meerdaagse tocht door de woestijn, want de collega’s zijn inmiddels zeer geintereseerd.

De strandbar Ali Baba draaide dagelijks overuren en de barman, een Australier die zijn 12 jaar eerder gestarte wereldreis hier ooit onderbrak ‘om wat bij te verdienen’, haalde meestal zelf de sluitingstijd niet. Zodoende vertokken we dus ernstig vertraagd uit Dehab met wederom veel te veel regen. Of het aan de Ali Baba bar of aan de zevenjaarlijkse regenbui lag weet ik niet, maar op 10 kilometer van Mount Sinai zagen we 2 minuten lang een Unidentified Flying Object. Ook na het bekijken van de foto´s nog geen flauw idee, maar het staat erop…

Het zal geen verrassing zijn als ik zeg dat het verkeer in Egypte in niets lijkt op wat wij gewend zijn in nederland. In Port said zijn de wegen nog redelijk begaanbaar, maar omdat niemand zich aan de verkeersregels houd, zijn er op vrijwel elke straathoek enorme verkeersdrempelsdrempels aangelegd, zo hoog, dat je regelmatig de onderkant van je auto even hoort kraken.

Al het verkeer gaat dus met een slakkengang en een auto vanuit een zijstraat (rechts of links) meldt zijn komst met een reeks korte toeters, maar mindert vooral geen vaart. Je houdt automatisch het midden van de straat aan. Als een auto je inhaalt – links of rechts – dan is groot licht het middel om de aandacht te trekken. Overigens rijdt hier niemand met verlichting in de avonduren. Spookrijders, niet zeldzaam hier, toeteren en seinen tegelijk, in combinatie met een Zwaaiende arm uit het raam.

Rijdende rookpluimen (scooters) en fietsers zijn helemaal onvoorspelbaar en een partijtje voetbal op de ringweg is ook geen zeldzaamheid. Gisteren zag ik tot mijn verbijstering op een drukke weg een oude vrouw op een stoel met een kratje cola op schoot, voor de dorstige automobilist…

Pick-up trucks zijn veruit het populairst. Iedereen springt daar met halsbrekende toeren op en af, want de eigenaar kent geen stops. Wie mee wil moet zelf maar zien hoe die erop komt. Denken aan verkeersregels is zeer gevaarlijk, je moet gewoon meebewegen. Bestuurders van koeien, paarden en ezels kijken niet op of om, toeteren niet, hebben geen verlichting en staren afwezig in de lucht als ze ergens invoegen.

Deze week probeer ik een nieuw vervoer middel uit waar vrijwel geen brokken mee te maken valt: dit keer geen luchtballon, maar de Dessert Quad. Bart is op bezoek, en om de dorst wat te vergroten nu eens echt de woestijn in, en maar hopen dat er geen kamelen in de weg lopen…]Ja, ja, weer even op vakantie…

In de Egyptian Gazette stond gisteren een ingezonden brief van ene Salah Qabadaya:

Red Port said

De gewone mensen in Port Said lijden verschrikkelijk. Goederen zijn schaars terwijl de populatie steeds harder groeit. Deze problemen kwamen weer eens aan de oppervlakte in een film over Port Said, waarin op indrukwekkende wijze het leven in de stad werd getoond. De gouverneur besloot de film wegens veiligheids overwegingen uit de bioscopen te bannen.

Ik nam de gelegenheid om gouverneur Dr. Mustafa Kamel te vragen waarom hij de film ondanks protesten van vele acteurs en intelectuelen, verboden had. Hij zei me dat zijn handen gebonden waren. De lokale autoriteiten kregen dreigementen tijdens een speciale vergadering over de film. Hij heeft wellicht gelijk, maar dat brengt ons ook naar het echte probleem. De inwoners van Port said zijn er zo slecht aan toe dat deze dreiging blijft bestaan zolang er niks verbetert. Het verwaarlozen van deze trotse stad kan niet langer getolereerd worden.

Ik had helemaal niets vernomen van een controversiele film en ook van onrust was mij niets bekend. Dat de inwoners het niet breed hebben, heb ik al eerder gemeld. Wel ken ik een aantal mensen met de naam Araby, maar de weinige bioscopen hier draaien Egyptische komedies en actiefilms. Nergens had ik woedende menigten gezien.

Naast mijn eigen broodbakmachine maak ik vaak gebruik van de (betere) kunsten van de bakkers in Port Said. Er zijn veel regeringsbakkerijen waar je twintig Libanese pitabroden voor een pond (15 cent) kunt kopen. Die ruiken zuur en worden ter plaatse gebakken. De rijen mensen spreken voor zich. Ik stond laatst in zo’n rij in de Arabische wijk om eens een broodje te proberen, maar na vijf minuten werd ik er door een voorbijwandelende kraanmeester uit de rij getrokken. (collega’s kun je overal in de stad tegenkomen).

“Wat doe jij hier, bah, dit is de Arabische wijk, are you crazy?” Sprak hij verontwaardigd. “Dat is alleen voor sloebers en die staatsbakkers zijn ook niet te vertrouwen; ze lengen het meel met zand aan. Kom, we gaan naar bakkerij St. George, daar werkt de neef van mijn buurman. Dat zijn vaklui.”

De Port Saidianen zijn inderdaad trots op hun stad, en willen niets weten van slechte omstandigheden. “Die briefschrijver komt vast uit deze wijk,” zei mijn collega, “en die zijn nooit tevreden en weet je waarom? Omdat ze gewoon geen goeie bakkers hebben…”

In geen enkele haven is het werkelijk bijzonder, maar van de week lag het ineens ´vol´. Slechts drie kranen beschikbaar en geheel volgens contract drie boten voor de kant, dus de kraandrijvers moesten vol aan de bak en dat was even wennen. Morgen is het niet anders, maar dan wel drie andere schepen en dan is hopelijk wel de vierde kraan beschikbaar, want daar was Arie van Stappen (jawel, u hoort het goed, oud collega´s!) speciaal even voor over gevlogen.

Voor de Wagenborg kenners onder jullie, op de voorgrond ligt de Dongeborg, het is maar dat je het weet… Iemand ooit op gevaren?

Gisteren ochtend de eerste zandstorm meegemaakt en dat is alsof er iemand buiten staat de zandstralen, dus heb ik de foto maar uit de auto gemomen, want mijn camera is alleen maar tegen wat regen bestand. Rij ik daarna ook nog door een plank met spijkers heen, maar gelukkig zit de spijker er tot de kop in en loopt de lucht nog niet uit de band. De onderhoudsman is al onderweg heb ik vernomen.

En dat is dus het weer in Port Said. Ik heb nu de koffers gepakt en reis komende nacht met een bus vol Port Saidiaanse vakantiegangers af naar de Rode Zee en hopelijk kan ik dan weer eens de zon op een foto laten zien.

Trouwens, het is een georganiseerde reis… Tot nu toe is de opstapplek al drie keer gewijzigd. Ben benieuwd hoe georganiseerd een reisbureautje uit Port Said is. Ik laat het wel weten…

Op vakantie

De laatste weken gaat het snel. Vanaf volgende week gaat het aantal handelingen toenemen van 1200 naar 3000 en in april als alles goed gaat tot 8000 per week. Kraan 4 en 5 zijn nu afgeleverd en komen volgende week in bedrijf. Twee nieuwe RTG’s reden van de week van een barge af en er wordt al hard gedacht aan uitbreiding. Kraan 6 en 7 komen later dit jaar (ZPMC) en nog eens twee erbij zou zo maar kunnen.

Het schijnt dat er veel geintereseerde klanten zijn. Een retourtje Suez Kanaal kost al gauw een half miljoen dollar (!) voor een beetje boot. Als je de zesde laag aan dek er afhaalt en restowed naar lagere posities – voor je het kanaal invaart – kun je als rederij zomaar rond de 20.000 dollar besparen. Tot zover het werken ‘op een goudmijn’ (waar hoorde ik dat eerder).

Minder succesvol zijn de loodsen, die sinds kort moeten aanmeren aan onze kade in plaats van het vertrouwde overspringen van boot naar boot. Steevast liggen de schepen een bolder of twee verkeerd, nu nog niet zo’n probleem met maar 1 boot per keer langszij. Ook lastig is het als je als kraanmeester nog problemen hebt met het vinden van de celgeleiders. Dan boor je een gat in de container en laat daar nou net bulklading PVC bolletjes inzitten. Erger nog, er bleken geen bezems in het bezit van SCCT te zijn.

Voor de kenners van oude Sealand boten, ook de Pioneer/Sea Leader/Adventure komen hier regelmatig langs. De bemanning is inmiddels vervangen door Oekraieners en de laatste kapitein leek in doen en laten nogal op Jeltsin, dus toen hij hoorde dat er midden in de nacht spontaan een luikdeksel geknikt was, wilde hij de hele bemanning ontslaan (in zijn pyama… aan dek). Ik zei het al, die Sealand boten worden oud, en het luik hing om precies te zijn 6 uur en 28 minuten in de spreader.

En dan nog het weer, dat valt wat tegen in de winter. Regelmatig buien, grauwe wolkendekens en ‘s nachts wordt het aardig koud op de woestijn terminal, tot beneden 10 graden. En dat is dus alleen in de hoek van Egypte waar Port Said zo ongeveer ligt. Tijd dus om zeer spoedig (na deze nachtdiensten) af te reizen naar Sharm al Sheik aan de Rode Zee.