Author Archives: Robert Tetteroo

Toch nog een extra kerstdag, want de christelijke Kopten in Egypte vieren dat in de 2e week van januari. Het is allemaal wat anders dan bij ons, maar ik werd spontaan uitgenodigd voor een kerstmaal in de kerk van een Koptische collega, Girgis genaamd. De avond begon met een kerkentocht door het centrum van Port Said.

De kleine kathedraal van de stad was helemaal verlaten, maar voor Girgis gingen alle deuren open, al dan niet gebruik makend van een flinke schop. Zoals gebruikelijk in Koptische kerken struikel je van het ene over de andere heilige meubelstuk. Ikonen, tronen, kandelaars, heilige beelden, gekleurde platen, rinkelend koperwerk, wierookpotten en talloze duistere nissen met heilige voorwerpen, waarin mensen liggen te prevelen. Toen hij eenmaal het lichtknopje gevonden had, ging het allemaal wat makkelijker.

De schatten van de kerk waren niet mis. Een antieke steen uit de rots van Golgotta in de muur, een splinter van het Ware Kruis in het hout van het kruis waar Jezus aan hing en een haar uit de baard van Johannes de Doper, verweven in de kaft van de koptische bijbel (die overigens in het Arabisch geschreven is).

De volgende kerk bleef niet achter bij de heiligdommen strijd voor gelovigen. Een draadje uit de mantel van Maria deed letterlijk vele aanwezigen op de knieen vallen. Het is niet verwonderlijk, al die wonderlijke objecten in Port Said, want elke stad in Egypte is minstens 2000 jaar oud en elke kerk heeft daar de Heiland hoogstpersoonlijk onderdak geboden. Port Said moet het doen met 150 jaar geschiedenis, vandaar dus de grote hoeveelheid import artefacten, waarvan de herkomst enigzins in nevelen gehuld blijft.

Girgis twijfelde echter niet aan de echtheid, en hij bewaarde hij het grootste mirakel voor het laatst. In de kleinste en oudste kerk van de stad, daar waar de maaltijd plaats zou vinden, stond een vergeelde en verkreukelde plaat met de afbeelding van Maria. Hier stroomt op onverklaarbare wijze heilige olie uit, maar dan alleen in juli. Dat wonder hou ik dus te goed van Girgis, al controleerde hij even voor de zekerheid of er niet een beetje olie in de bak aan de onderkant lag. ‘Je weet het maar nooit’, zei hij enthiosiast.

Toen was het tijd voor het feestmaal. De Kopten vasten grote delen van het jaar en eten dan geen vlees, vis, melk, boter, kaas en eieren, enzovoort. Dit was de eerste dag na 42 dagen vasten en dus was er tijd voor een stukje vlees. De soep was zodoende een halfvloeibare vleesbrei en gelukkig had ik zelf de hele dag gevast (jaja, honger maakt rauwe bonen zoet!) en dus at ik gretig zonder te kijken, wat niet verstandig was, want het bot zat er nog aan.

Dit leidde tot wat hilarische taferelen, maar de rest van de maaltijd was prima te consumeren met kofta, gegrilde lever, Tahina saus (gestampt sesamzaad in olijfolie waarin je arabisch brood doopt), Fool (gestampte bonen met limoen, peper en zout) en pittige salades met stukjes kip en… varkensvlees!. Het dessert was Ohm Ali, een pap van yoghurt met deeglagen, waarin suiker, stukjes noten en kaneel zit.

Daarna was er het onoverkomelijke koffiehuis bezoek (met zijn honderden!) midden in de grote souq (kasba, bazaar) van Port Said, waar ik naast thee, Turkse koffie en suikerrietsap ook Kirkedi dronk, een hete drank van verschillende soorten pepers, knalrood van kleur, scherp, maar met voldoende suiker om drinkbaar te blijven.

Verwarrende kost, maar een koffiehuis is hier een ‘way of life’ en dus speelde ik tussen de drankjes door backgammon en schaak, besprak de laatste voetbal nieuwtjes (speelt Gruiff nog?) en bereid me nu (geestelijk) voor op de volgende uitnodiging, ditmaal van Islamitische huize; het slachtfeest… Volgende week ergens is dat een feit en het schijnt niet voor zwakke magen te zijn. Hopelijk mag ik dan dus wel foto’s maken…

Afgelopen nacht deelgenomen aan een ‘braai’ (bbq) georganiseerd door een Zuidafrikaner collega. Dus Egyptische worstjes, beef, kippejatten en wat salades. Dit alles werd ruimschoots weggespoeld door de nodige Kaapwijn (ZA), aqua-vit (DK), Saqqara bier (EG) en Schelvispekel (NL, VLD).

Al deze versnaperingen hebben dan toch nog geleid tot een houten kop, vandaar dat de nieuwjaarsduik niet door kon gaan. Dit is toch al niet aan te bevelen, gezien er een paar duizend ton olie gelekt is in het kanaal, waardoor alle kades en stranden er wat zwart uitzien.

Bijzonder is wel dat de Port Saidianen geen vuurwerk kennen, maar daarvoor in de plaats op middernacht het ouwe vaatwerk uit de ramen smijten. Dit geeft een heel bijzonder geluid, als dat massaal gebeurd, gelukkig was ik tijdig gewaarschuwd en stond mijn auto bij de flats vandaan.

In ieder geval wens ik alle lezers en passanten van deze log een gelukkig, gezond en goed 2005 toe.

Een paar dagen geleden werden de meeste werknemers van SCCT een beetje onrustig. Er stond iets te gebeuren in Port Said, een soort evenement, en dat is vrij zeldzaam. Het bleek te gaan om een Grote Parade, waar zo ongeveer alles van enige betekenis in de stad, zelfs de vuilnisophaaldienst, aan mee doet.

De vuilnismannen en straatvegers mogen voor een keer zelf in de wagen zitten

De onrust was niet ongegrond, want al gauw bleek dat onze terminal door de gouverneur was uitgenodigd om mee te marcheren, en dat kan vanwege politieke intriges niet zomaar geweigerd worden.

Personeelszaken heeft alle deelnemers zelfs met een Egyptisch vlaggetje uitgerust

En zo kon het gebeuren dat een veertigtal ongelukkige kraanmeesters, chauffeurs en supervisors de werkzaamheden van die dag konden verplaatsen – verplicht overigens – naar de straten van Port Said, om precies te zijn voor het huis van de gouverneur zelf. Die kans liet ik natuurlijk niet voorbij gaan, en uitgerust met een fototoestel mengde ik mij – veilig – tussen een menigte toeschouwers.

Als eerste passeerden de keurtroepen van Port Said, en dat maakte nog wel enige indruk. Maar elke eenheid die volgde, zag er wat ongeorganiseerder uit, tot een soort militie van gewapende burgers die exerceerden als een kudde bizons. Daarachter volgden scouts, met bloemen versierde wagens van de brandweer. Vervolgens politie en ambulances, een groepje kampioenen van diverse pluimage, en een aantal onduidelijke voertuigen waaronder een enorme taart van karton.

In de maat lopen is belangrijk op de rechterflank, de sergeant laat het er niet bij zitten.

Achter de rijdende taart reed de trekker met container, en dat in plaats van mijn collega’s, die vanwege een nog steeds niet opgehelderde omstandigheid tussen de dansmariekes en de judokampioenen terecht waren gekomen. De directeur had een en ander al voorspellend in mijn oor gefluisterd; ‘het zal wel weer in de gebruikelijke chaos eindigen’.

De bonte stoet paradeerde voorlangs een speciale tribune vol belangwekkende bestuurders en beschermers van de stad. Deze werden vermaakt door een schreeuwende spreekstalmeester die met veel gevoel voor dramatiek de passanten en hun heldendaden omschreef. Om de marcherende collega’s wat op te fleuren had ik een groep omstanders zo ver gekregen om te juichen als ze langskwamen. Dat lukte en zelfs de spreekstalmeester hield even drie seconden zijn mond.

Aan support geen gebrek, Egyptenaren houden wel van een goeie grap

En dus was het een bijzondere dag voor Port Said. het heette dan ook Port Said Dag, maar waarom is dit, vroeg ik aan een bejaarde toeschouwer naast mij. Hij keek een beetje gefronst en vermelde; ‘vanwege de overwinningen van ons land.’
‘Welke overwinning?’ vroeg ik (alle oorlogen sinds de oprichting van Port said in 1860 zijn bij mijn weten verloren). Hij lachte, ‘die van Ramses de Grote en Toetanchamon denk ik.’ En zo was ook dat weer duidelijk. Het is dus niet voor niets dat de Egyptenaren zo zuinig op hun piramiden zijn.

De hoofdcommisaris laat zich trots door de straten van de stad rijden

En daar zijn ze dan…

Vandaag even boodschappen wezen doen voor de komende rij nachtdiensten. In Port Said bestaan geen supermarkten zoals in Holland, maar met de twee kruideniers in het centrum kom je een aardig eind. De een heeft echte europese delicatessen zoals o.a. Old Amsterdam kaas, Westlandse rookkaas en natuurlijk een bolletje Gouda. Het fabrieksbrood is echter klef en snel oud, inmiddels weet ik dat deze bestemd is voor een broodrooster, dat stond er namelijk op… in het Arabisch…

De andere supermarkt blinkt uit in vers vlees, dus zeg maar zonder alarmerende aanhangsels en vliegen, zoals je die in de slagersstraat ziet. Daar staan de haklblokken lekker buiten in de zon en de aansluitende viskramen maken het hier een dolle boel voor wilde katten die in Egypte al een paar duizend jaar heilig zijn en zodoende ook met rust gelaten worden.

Dat geldt helaas niet voor honden. Die zijn onrein en worden slechts op een steen getrakteerd. De meesten zitten nu dan ook aan de rand van de woestijn waar de gemiddelde Egyptenaar niet komt. De woestijn is een ongewenste bijkomstigheid en slechts bedoeld voor rondtrekkende Nomaden en een prima plaats om het vuil te storten. Vandaar dat de honden zich daar schuilhouden.

Voor groente en fruit hoef je niet ver te lopen, die worden overal verkocht en dat voor prijzen die nog aan de daalder doen denken. Tassen vol voor een paar grijpstuivers en nog van goede kwaliteit ook. De tomaten bijvoorbeeld smaken hier naar echte tomaten en ik weet niet wat er in Nederland allemaal ingestouwd wordt.

Op de weg naar mijn werk is een heel spoor van tomaten te vinden, die vallen namelijk uit de overbeladen pick-ups die dagelijks vanuit de Sinai naar Port Said komen. Bij de veerpont wordt mijn wagen niet eens meer gecontroleerd, want de soldaten tonen slechts interesse voor de tomaten boeren. Na een grondige inspectie op smaak wordt er altijd wel een geschikt kistje geroofd en dat is zeg maar de prijs die betaald moet worden voor een ongehinderde overtocht. Tijdens het varen pakt iedere geintereseerde ook nog wel eens een tomaat of vult gewoon een zak. De eigenaren, gehuld in lompen, staan er wat mompelend bij te kijken.

Laatst wilde ik er een paar kopen. Dat had ik beter niet kunnen doen, want nu sluiten de tomatenboeren steevast mijn wagen in op de ferry en moet ik van alles doen om maar niet de geringste aandacht te wekken. Opkijken of aan het raam zitten levert gelijk een aantal kisten tomaten op de motorkap op. Uitstappen is er helemaal niet meer bij, dan is het enige wat ik zie tomaten. Niet voor niks natuurlijk, maar wel voor de beste prijs.

Soldaten controleren de tomaten op smaak en op smokkelwaar of geprepareerde bommen . De tomaat kan – zoals bekend – ook als wapen gebruikt worden, bijvoorbeeld bij saaie toespraken…

Na een kort bezoek aan Nederland ben ik ondertussen weer terug, en in Port Said heeft de tijd niet bepaald stil gestaan. Vorige week is zomaar onverwachts de Egyptische president langsgeweest om de terminal te openen. Helaas heb ik dat gemist, want de man landde met een handvol helikopters en de nationale garde op een terminal die geheel van de buitenwereld was afgesloten. Er werd in de pers echter geen woord gerept over SCCT…

De president loopt per ongeluk door het beeld…

Mubarak opens East Port Said harbour

He said that President Mubarak had repeatedly stressed the importance of getting out of the narrow and crowded valley to open areas.

Zo dan, en ook stonden er ineens twee extra kranen op de kade (waarvan spoedig een fotootje), dus je licht je hielen even en gelijk gebeurd er van alles. Maar goed, tijd om de weblog weer op te pikken en iedereen weer op de hoogte te houden.

Okay, het was even stil, want na de vakantie had ik 7 dagdiensten op rij omdat een van mijn collega’s ook zonodig naar Luxor moest. Ik zal de logs maar eens wat korter houden… De vakantie was zeer geslaagd en Luxor, een stad halverwege de Egyptische Nijl vol met tempels en tombes, hebben we per luchtballon ook van bovenaf kunnen bekijken.

de landingsplaats was gelukkig niet in het suikerriet maar in een veld met modder…

Het was er groener dan we dachten, want de kapitein liet de mand zo nu en dan door het suikerriet razen. Bovendien kreeg iedereen die zijn instructies niet opvolgde een flinke veeg uit de pan en dus was het een luchtvaart waar de ‘ouwe zakken uit Amerika’ niet over te spreken waren, maar voor ons was het vooral extra amusement!

Cairo was druk behalve op het moment dat het ramadan vasten stopte en er gegeten moest worden, dat was voor ons het moment om in de auto te stappen en om de piramiden te bekijken. Al eeuwen moet je daar voor oplichters uitkijken, en dit keer waren het zogenaamde ‘parkeerwachters’ die je een gratis parkeerplaats willen verkopen.

Nu eens zien wie nog meer de Zoka 2004 sweaters voor een wereldplek kunnen tonen

Ze sprongen letterlijk voor de wagen maar toen een hele dikke politie agent zijn wangen volblies als een glasblazer en op zijn fluitje blies, was het even onduidelijk of we over ze heen moesten rijden of dat we in overtreding waren. Het bleek al gauw dat hij bedoelde dat we gewoon door moesten rijden en als kippen sprongen ze van de motorkap weg.

Soms duurde het dagprogramma iets te lang…

Met de auto de piramiden verkennen is een nieuwe belevenis, in Sakkara liggen nog een tientallen piramiden in de woestijn waar de gewone toerist nauwelijks kan komen en daar rij je dan als een soort Indiana Jones doorheen en naar toe.

Jansen en Jansen voor de tempel van Hatsjepoet, ditmaal zonder bolhoedje…

In ieder geval was het een toffe reis en tot op het laatste moment spannend want op weg naar het vliegveld verdwaalden we (ik dus) hopeloos in nachtelijk Cairo. Door een ingehuurde taxi eindeloos te volgen door straten vol crimineel slechte straten zonder verlichting – waardoor mijn wagen aardige schade opliep – kon ik de Jansens op tijd voor hun vlucht afzetten.

Maar goed, nog bedankt Edgar, voor de CDrom waarmee ik foto’s kan verkleinen, zoals je ziet moet ik die maar snel instaleren. De bijgeleverde achterstallige betalingen en taprekening heb ik helaas in een onontdekte tombe verloren!

De weblog is tijdelijk gesloten vanwege een vakantie naar onbekende delen van Egypte, dus de koffers zijn gepakt.

Dit alles vanwege een bezoek van Jansen en Jansen, die binnen twee dagen ergens in Cairo landen…

Mocht er aanleiding zijn tot nadere berichtgeving omtrent de bestemming van de reis en of bijzondere gebeurtenissen, blijf dan afgestemd op het woestijnlog.

Ik was uitstekend voorbereid op de tocht naar Cairo. Naast mij lag de kaart van Heliopolis, een nette buitenwijk van Cairo, die je als eerste vauit de richting Port Said tegenkomt. Daar zou ik mijn wagen parkeren bij een collega en me dan in het verkeersgeweld van Cairo storten, op de achterbank van een taxi uiteraard, althans, dat was het plan.

De route had ik keurig uitgestippeld en de stadskaart was nieuw, maar in Cairo groeien de buitenwijken sneller dan de cartografen kunnen bijhouden. De bevolking wordt momenteel op 15 miljoen zielen geschat, maar niemand weet het zeker. En dus reed ik na een keer linksaf en rechtsaf op een weg die mij niet naar het huis, of zelfs maar de wijk van mijn bestemming bracht. Een lange baan vol met rijdende en onwelriekende wrakken, die ik in het geheel niet op de kaart kon plaatsen, was al wat ik zag.

En zo volgde ik de overbevolkte weg als een stuk wrakhout dat zich in een rivier laat meedrijven. De eerste afslag naar rechts, slechts in Arabisch aangegeven, leek mij de beste mogelijkheid om te keren en terug te gaan naar de rand van de stad om het allemaal opnieuw te proberen. Maar keren is hier niet zo eenvoudig, en deze nieuwe weg kromde zich al gauw haaks op de lange baan en gaf geen enkele mogelijkheid om te keren of zelfs maar af te rijden.

Nu ging de baan omhoog in een kilometers lange fly-over die zich tussen de daken van de steeds krapper wordende wijken heen wrong. Na een half uur toeren besloot ik het kompas voor noodgevallen er bij te pakken. Ik reed naar het noorden en dat was het… Idee: als ik naar het westen zou rijden zou ik vast de Nijl moeten tegenkomen die de stad in tweeen deelt en dan had ik op zijn minst een idee van waar ik me bevond!

De afritten waren zeldzaam en de ‘stad der duizend minaretten’ leek overal hetzelfde en het verkeer dwong me om te stoppen en de achteruitkijkspiegels even in te klappen. Geen auto heeft ze hier meer. Zo had ik 20 centimeter meer ruim baan om me tussen de taxi’s door te wringen. Ik deed het raam open en de hitte sloeg direct naar binnen. ‘Taxi!’ riep ik met een snelheid van 25 km/uur naar een krakkemikkige zwart-witte taxi die al een paar keer tegen de zijkant van mijn wagen duwde. Met het woordenboek in mijn hand riep ik: ‘Funduq Hilton Fayn?’ Wat waarschijnlijk zoiets als ‘Waar Hilton hotel zijn?’ betekend…

‘Twenty pounds!’ gilde de chauffeur, getooid met zwarte tanden en een enorme bult op zijn wang. Ik zwaaide met een biljet en gebaarde hem mij voor te gaan, maar zijn arm stak ineens tot ver in mijn auto en griste het geld uit mijn hand. ‘Tabah!’ (volgen) riep hij en drukte zich tussen twee minibussen voor ons en zag hem nooit meer terug…

Ik bereikte de Nijl een uur later met 62 kilometer extra op de teller en herkende het Nijl Hilton en het nationaal museum die in hartje centrum liggen. Maar ergens aankomen is heel wat anders dan parkeren. Overal staan de auto’s soms wel driedubbel geparkeerd en ik stond zelfs een keer stil in zo’n rij tot ik er achter kwam dat er niemand in de auto’s voor me zat en slechts in een parkeerrij stond te niksen.

Uiteindelijk strandde ik downtown in een krappe straat waar op een loshangend bord ‘Windsor Hotel’ stond met een vrije parkeerplek niet ver daar voorbij. Eenmaal binnen bleek ik in een prima nostalgisch hotel gevonden te hebben. Aan de muur herkende ik een gesigneerde foto van Michael Palin van Monthy Phyton, die hier in zijn reisserie ‘in 80 dagen de wereld rond’ een bezoek had afgelegd. Het was een oud Britse officieren club, nu hotel, maar in jaren 40 stijl en uitgerust met de oudste (en eerste) lift van Egypte, die ook nog steeds werkte ook.

Met slechts drie krassen extra op mijn nieuwe wagen viel het allemaal nog mee en na twee dagen kon ik vertrekken met een taxi chauffeur voor me, die me binnen tien minuten buiten de stad voerde (en daarna pas zijn geld kreeg). Hij hield me zo angstvallig in het – achteruitkijk – oog dat ik niet minder dan twee keer tegen zijn achterbumper zat om mij van een onverhoede vluchtpoging te weerhouden. Ik kijk nu al uit naar mijn volgende bezoek aan Cairo…

Vorige week wees een collega mij de haardunne sikkel van de maan aan tegen een inktzwarte hemel ergens in een uithoek van de terminal. ‘Look mister Robert, het nieuwe jaar is gestart.’ En daarmee ook de Ramadan waarmee alle moslems een maand lang vasten, en zichzelf in een eindeloos lijden storten.

In de praktijk eet, rookt en drinkt niemand zolang de zon zichtbaar is en vooral dat laatste, drinken, is een aardige opgave. Ik gisteren maar eens meegevast en zonder eten lukte nog wel, maar een dag op de snikhete terminal niets drinken lukte me na twee uur al niet meer. Na het middaguur ligt dan ook iedereen die niet direct een machine voor de training hoeft te besturen, ergens in de schaduw te overleven.

De ramadan valt nu in de herfst maar was een paar jaar geleden in augustus waar het kwik tot boven de 40 graden steeg. Volgens de verslagen viel het hele openbare leven van Egypte geheel stil en was overdags geen sterveling op straat te herkennen.

Na de zonsondergang veranderd dat allemaal ernstig en worden de tafels buitengezet en het vasten ‘gebroken’ tijdens de ‘iftar’. Dat is een moment waarop iedereen weer mag eten en ik ben dan ook al een paar keer ergens uitgenodigd om aan te schuiven aan tafel. Maar vroeg slapen is er ook weer bij, want na de eerste oproep tot gebed (om 04:30) moet het ontbijt alweer genuttigd zijn…

Begin niet te snel (zoals ik met een mondvol patat, wat toch gelach van de meesten, maar tot afkeurend gemompel en zuinige blikken van de baardjes leidde), want iedereen zit op de klok te kijken of wacht tot een imam ergens over de radio gilt dat de iftar is begonnen. Als een kanonskogel stort iedereen zich dan op de gedroogde dadels en diverse krachtige en mierzoete drankjes van melk of koude thee, kokos, guave, mango en zoethout. Daarna volgt de hoofdmaatijd met veelal kipgerechten, geroosterd lamsvlees, rijst, spagetti, groenten en een rijkdom aan sauzen.

Na de hoofdmaaltijd (die overigens de hele maand door de baas verzorgd wordt) komt de koffie en thee tegelijk met schalen vol zoete koeken gedrenkt in honing en gevuld met pistachenoten. Die vallen als een blok beton naar beneden en was iedereen voor de iftar nog verzwakt van de ontberingen die dag, daarna loopt iedereen duizelig van het banket dat zojuist heeft plaatsgevonden naar de matten om de gebeden te starten.

Het religieuze leven is geheel in het normale leven opgenomen en je kunt er niet om heen. Wil je een broodje bestellen in de kantine, blijkt iedereen achter de balie op met de neus op de grond te liggen. (overijverige collega’s herken je aan een eeltplek op het voorhoofd!)

Tijdens het laden van de Sealand Quality reden de vrachtwagens niet door; bleken de chauffeurs naast de truck even 1 van de vijf dagelijkse gebeden uit te voeren. Maar dat mag nu niet meer vanwege de veiligheid. Op de terminal zijn momenteel twee moskeeen in aanbouw, een aan de kade en een bij het kantoor…

Ongeveer een tiende van de bevolking is Koptisch en dus christelijk en zij vasten niet tijdens de Ramadan (maar wel de weken voor pasen, kerst en carnaval!). de Ramadan is een tijd van het weerzien van familie, vrienden en collega’s en dus vliegen de uitnodigingen over en weer en heb ik al een reeks kaartjes op zak waar ik de komende weken eens wat meer van de lokale keuken kan gaan proberen. Het is vooral ook een tijd om ruzies en oude vetes bij te leggen en dat is vaak te zien aan collega’s die met een strak gezicht en trillend ooglid de terminal verlaten met een wat minder welkome invitatie in de hand.

SCCT heeft zelf ook twee iftars aangekondigd, een op het dak van het vijfsterren Sonesta hotel en het ander in Gianola, het meest exclusieve restaurant van Port Said en daar kijkt iedereen enorm naar uit, want de werkgever is daartoe traditioneel verplicht. Het zou een enorme misser zijn dat niet te doen. Het is het gesprek van de dag en de verwachtingen zijn hoog gespannen. (vooral wat er op tafel komt natuurlijk) en dus zal er die dagen wellicht extra gevast worden.

Maar voor mij niet meer, ik bezit nu een prachtige koelbox vol lekkernijen die in de achterbak van de wagen staat. Overigens wordt er ook wel eens gezondigd; als iemand op mijn schouders tikt en met een verwilderde grijns even een slok water vraagt of verdwijnt met een gebietste sigaret naar een onbekende plek op de terminal…

Deze nachtdienst ging het gesprek van de nacht voornamelijk over een aantal aanslagen aan de grens van Egypte en Israel. Om 02:00 kwamen er nog 2 explosies bij zo werd mij gemeld. Iedereen verwacht nu wel een en ander aan problemen in dit gebied (hoewel de grens met Israle zo’n 200 kilometer verderop is…)

Of de president maandag de elfde nu nog langskomt voor de officiele opening lijkt nu wel erg onwaarschijnlijk. Nou goed, we zien wel, hier onder het persbericht dat ik zo juist van CNN heb gekopieerd.

Israeli media: Egyptian resort hotel blast kills 36
Two smaller blasts follow; two more dead

Three explosions late Thursday rocked Egyptian resort areas where Israelis were vacationing, celebrating the weeklong Jewish holiday Sukkot.

Gov. Mustafa Afifi told Egyptian television the explosions were the result of two truck bombs. Among the dead, he said, were one Egyptian and one Israeli.

En zo gaat het bericht nog even door. Taba is een vakantieoord aan de Golf van Akkaba, waar ik afgelopen week niet eens zo ver vandaan zat. Volgend weekend maar eens de andere kant op voor de verandering…