Van de week viel plots een foto van dit schip uit een bundel certificaten die ik uit een ordner haalde. Het was de Zuiderzee, het schip waarop ik de Europese wateren bevoer, van het kille noorden – Archangelsk, tot het dromerige Italie – Brindisi – en zo ongeveer alles wat daar tussenin lag.
Deze foto was inderdaad zo ongeveer precies tussen Brindisi en Arkhangelsk genomen – op de achterkant had ik ooit het volgende geschreven: ‘5 April 1988 Leixoes, lossen van zonnebloempitten’. Leixoes ligt in Portugal.
Ik was die foto inderdaad kwijt en ik heb niet veel foto’s uit die tijd dus maar gelijk besloten het voor eeuwig in de digitale wereld te plaatsen. Wellicht dat een toekomstig internet archeoloog het ooit opvist en er interessante conclusies aan kan verbinden. Het intrigeert me wel. mensen die dit allemaal ooit een keer opvissen uit een of andere vergeten internet kerker, want ik geloof graaf dat tegenwoordig alles opgeslagen wordt voor god mag weten wat voor reden.
Goed, dan nog een losse herinnering uit mijn eigen harde schijf die ineens ongevraagd komt opduiken. Als we zaden losten (zonnebloempitten, lijnzaad, graan, e.d.) dan werd er ook wel eens gebruikt gemaakt van enorme stofzuigers die de pitten met en schrikbarende snelheid leegzogen. Om dan toch nog iets te zien van de lokale kroeg dan gooiden matroos Frits en ik nog wel eens een oude werkschoen of een stuk vodde voor de zuigerkop. Die maakte dan na verloop van tijd wat kuchende en proestende geluiden om vervolgens met een kokhalzend geluid tot stilstand te komen.
Wij zaten die avond dan meestal wel aan de bar in de lokale pub terwijl een techneut met strontveer, schroevendraaier en een compressor drukdoende was de slang weer vrij te maken. Een keer kwam een ouwe laars tevoorschijn die Frits publiekelijk aantrok en met zijn duim omhoog de monteur bedankte.
Voetnoten 
Let me know that…