Gadgets

Bijna een maand vertraging, maar gisteren had ik de primeur om met vier kranen aan de slag te kunnen op de Skagen Maersk. Voor de insiders: we draaiden 26 moves/uur gemiddeld per kraan gross, ladend, dus een aardige prestatie voor de SCCT’ers.

Het administratie gebouw is nu aardig gevorderd en de binnenzijde wordt al aardig afgewerkt. Op onderstaande foto op de voorgrond het geraamte van de TD workshop, de laagbouw er achter wordt de kantine (broodje shoarma a.u.b.) en daarachter het kantoor waar ik inmiddels naar een geschikte locatie voor het dartbord op zoek ben. Dus collega’s uit Rotterdam, het is al in gebruik en ik heb aardig getraind voor de Egyptische competitie komende maanden!

Half maart komen de kantoorpikken over en zullen dan eindelijk eens zien wat er allemaal gebeurd op een terminal. Ze hebben er weinig zin in want de reistijden (2 x de beruchte ferry) staat ze niet echt aan. Nu liggen er dagedlijks wel een of twee schepen voor de kant en binnen een week of twee moet kraan vijf ook op dit plaatje staan.

Op bovenstaande foto de yard met op de voorgrond de in aanbouw zijnde gate (we verwachten slechts 5% import/export), de reeferblokken en daarachter de kranen.

De Bedoeinen hadden het in elk geval niet verwacht, maar vreemd genoeg kwam het water af en toe met bakken uit de hemel. Regen in de Sinai is niet uniek, maar eens in de zeven jaar is doorgaans gebruikelijk en dat was dan afgelopen week het geval. Het snorkelen ging natuurlijk gewoon door, hoewel de bewolking veel van het onderwaterzicht beperkte.

Dehab is een alternatieve badplaats aan de Golf van Akkaba met veel Bob Marley, verdwaalde hippies en duikers vanwege´s werelds mooiste koraalriffen. Tijdens onze snorkeltocht zakten een handvol scubaduikers af in de 100 meter diepe Blue Hole, om een Hongaarse duiker te zoeken die 4 maanden eerder niet meer boven kwam. De verzekering (1 miljoen dollar) wordt pas uitgekeerd als er een lijk is en dus werd het nog spannend. De Hongaar is overigens het 14e slachtoffer in de afgelopen jaren. Bart en ik kwamen niet verder dan 3 meter diep en konden dus geen beloning opstrijken…

Quadrijden was wel een succes en dat hebben we dan ook vele uren gedaan. De instructeur bereidde zich al een tijdje voor op Parijs-Dakar (die niet zolang geleden ook de Sinai aandeed) en dus zat de vaart er wel in. De tochten gaan over dessert tracks tot 20 kilometer landinwaarts. De machines nemen elk terrein als een tank en zijn zo comfortabel als een luie stoel. Al met al leuker dan een videospelletje. Ik heb al geinformeerd naar een meerdaagse tocht door de woestijn, want de collega’s zijn inmiddels zeer geintereseerd.

De strandbar Ali Baba draaide dagelijks overuren en de barman, een Australier die zijn 12 jaar eerder gestarte wereldreis hier ooit onderbrak ‘om wat bij te verdienen’, haalde meestal zelf de sluitingstijd niet. Zodoende vertokken we dus ernstig vertraagd uit Dehab met wederom veel te veel regen. Of het aan de Ali Baba bar of aan de zevenjaarlijkse regenbui lag weet ik niet, maar op 10 kilometer van Mount Sinai zagen we 2 minuten lang een Unidentified Flying Object. Ook na het bekijken van de foto´s nog geen flauw idee, maar het staat erop…

Het zal geen verrassing zijn als ik zeg dat het verkeer in Egypte in niets lijkt op wat wij gewend zijn in nederland. In Port said zijn de wegen nog redelijk begaanbaar, maar omdat niemand zich aan de verkeersregels houd, zijn er op vrijwel elke straathoek enorme verkeersdrempelsdrempels aangelegd, zo hoog, dat je regelmatig de onderkant van je auto even hoort kraken.

Al het verkeer gaat dus met een slakkengang en een auto vanuit een zijstraat (rechts of links) meldt zijn komst met een reeks korte toeters, maar mindert vooral geen vaart. Je houdt automatisch het midden van de straat aan. Als een auto je inhaalt – links of rechts – dan is groot licht het middel om de aandacht te trekken. Overigens rijdt hier niemand met verlichting in de avonduren. Spookrijders, niet zeldzaam hier, toeteren en seinen tegelijk, in combinatie met een Zwaaiende arm uit het raam.

Rijdende rookpluimen (scooters) en fietsers zijn helemaal onvoorspelbaar en een partijtje voetbal op de ringweg is ook geen zeldzaamheid. Gisteren zag ik tot mijn verbijstering op een drukke weg een oude vrouw op een stoel met een kratje cola op schoot, voor de dorstige automobilist…

Pick-up trucks zijn veruit het populairst. Iedereen springt daar met halsbrekende toeren op en af, want de eigenaar kent geen stops. Wie mee wil moet zelf maar zien hoe die erop komt. Denken aan verkeersregels is zeer gevaarlijk, je moet gewoon meebewegen. Bestuurders van koeien, paarden en ezels kijken niet op of om, toeteren niet, hebben geen verlichting en staren afwezig in de lucht als ze ergens invoegen.

Deze week probeer ik een nieuw vervoer middel uit waar vrijwel geen brokken mee te maken valt: dit keer geen luchtballon, maar de Dessert Quad. Bart is op bezoek, en om de dorst wat te vergroten nu eens echt de woestijn in, en maar hopen dat er geen kamelen in de weg lopen…]Ja, ja, weer even op vakantie…

In de Egyptian Gazette stond gisteren een ingezonden brief van ene Salah Qabadaya:

Red Port said

De gewone mensen in Port Said lijden verschrikkelijk. Goederen zijn schaars terwijl de populatie steeds harder groeit. Deze problemen kwamen weer eens aan de oppervlakte in een film over Port Said, waarin op indrukwekkende wijze het leven in de stad werd getoond. De gouverneur besloot de film wegens veiligheids overwegingen uit de bioscopen te bannen.

Ik nam de gelegenheid om gouverneur Dr. Mustafa Kamel te vragen waarom hij de film ondanks protesten van vele acteurs en intelectuelen, verboden had. Hij zei me dat zijn handen gebonden waren. De lokale autoriteiten kregen dreigementen tijdens een speciale vergadering over de film. Hij heeft wellicht gelijk, maar dat brengt ons ook naar het echte probleem. De inwoners van Port said zijn er zo slecht aan toe dat deze dreiging blijft bestaan zolang er niks verbetert. Het verwaarlozen van deze trotse stad kan niet langer getolereerd worden.

Ik had helemaal niets vernomen van een controversiele film en ook van onrust was mij niets bekend. Dat de inwoners het niet breed hebben, heb ik al eerder gemeld. Wel ken ik een aantal mensen met de naam Araby, maar de weinige bioscopen hier draaien Egyptische komedies en actiefilms. Nergens had ik woedende menigten gezien.

Naast mijn eigen broodbakmachine maak ik vaak gebruik van de (betere) kunsten van de bakkers in Port Said. Er zijn veel regeringsbakkerijen waar je twintig Libanese pitabroden voor een pond (15 cent) kunt kopen. Die ruiken zuur en worden ter plaatse gebakken. De rijen mensen spreken voor zich. Ik stond laatst in zo’n rij in de Arabische wijk om eens een broodje te proberen, maar na vijf minuten werd ik er door een voorbijwandelende kraanmeester uit de rij getrokken. (collega’s kun je overal in de stad tegenkomen).

“Wat doe jij hier, bah, dit is de Arabische wijk, are you crazy?” Sprak hij verontwaardigd. “Dat is alleen voor sloebers en die staatsbakkers zijn ook niet te vertrouwen; ze lengen het meel met zand aan. Kom, we gaan naar bakkerij St. George, daar werkt de neef van mijn buurman. Dat zijn vaklui.”

De Port Saidianen zijn inderdaad trots op hun stad, en willen niets weten van slechte omstandigheden. “Die briefschrijver komt vast uit deze wijk,” zei mijn collega, “en die zijn nooit tevreden en weet je waarom? Omdat ze gewoon geen goeie bakkers hebben…”

In geen enkele haven is het werkelijk bijzonder, maar van de week lag het ineens ´vol´. Slechts drie kranen beschikbaar en geheel volgens contract drie boten voor de kant, dus de kraandrijvers moesten vol aan de bak en dat was even wennen. Morgen is het niet anders, maar dan wel drie andere schepen en dan is hopelijk wel de vierde kraan beschikbaar, want daar was Arie van Stappen (jawel, u hoort het goed, oud collega´s!) speciaal even voor over gevlogen.

Voor de Wagenborg kenners onder jullie, op de voorgrond ligt de Dongeborg, het is maar dat je het weet… Iemand ooit op gevaren?

Gisteren ochtend de eerste zandstorm meegemaakt en dat is alsof er iemand buiten staat de zandstralen, dus heb ik de foto maar uit de auto gemomen, want mijn camera is alleen maar tegen wat regen bestand. Rij ik daarna ook nog door een plank met spijkers heen, maar gelukkig zit de spijker er tot de kop in en loopt de lucht nog niet uit de band. De onderhoudsman is al onderweg heb ik vernomen.

En dat is dus het weer in Port Said. Ik heb nu de koffers gepakt en reis komende nacht met een bus vol Port Saidiaanse vakantiegangers af naar de Rode Zee en hopelijk kan ik dan weer eens de zon op een foto laten zien.

Trouwens, het is een georganiseerde reis… Tot nu toe is de opstapplek al drie keer gewijzigd. Ben benieuwd hoe georganiseerd een reisbureautje uit Port Said is. Ik laat het wel weten…

Op vakantie

De laatste weken gaat het snel. Vanaf volgende week gaat het aantal handelingen toenemen van 1200 naar 3000 en in april als alles goed gaat tot 8000 per week. Kraan 4 en 5 zijn nu afgeleverd en komen volgende week in bedrijf. Twee nieuwe RTG’s reden van de week van een barge af en er wordt al hard gedacht aan uitbreiding. Kraan 6 en 7 komen later dit jaar (ZPMC) en nog eens twee erbij zou zo maar kunnen.

Het schijnt dat er veel geintereseerde klanten zijn. Een retourtje Suez Kanaal kost al gauw een half miljoen dollar (!) voor een beetje boot. Als je de zesde laag aan dek er afhaalt en restowed naar lagere posities – voor je het kanaal invaart – kun je als rederij zomaar rond de 20.000 dollar besparen. Tot zover het werken ‘op een goudmijn’ (waar hoorde ik dat eerder).

Minder succesvol zijn de loodsen, die sinds kort moeten aanmeren aan onze kade in plaats van het vertrouwde overspringen van boot naar boot. Steevast liggen de schepen een bolder of twee verkeerd, nu nog niet zo’n probleem met maar 1 boot per keer langszij. Ook lastig is het als je als kraanmeester nog problemen hebt met het vinden van de celgeleiders. Dan boor je een gat in de container en laat daar nou net bulklading PVC bolletjes inzitten. Erger nog, er bleken geen bezems in het bezit van SCCT te zijn.

Voor de kenners van oude Sealand boten, ook de Pioneer/Sea Leader/Adventure komen hier regelmatig langs. De bemanning is inmiddels vervangen door Oekraieners en de laatste kapitein leek in doen en laten nogal op Jeltsin, dus toen hij hoorde dat er midden in de nacht spontaan een luikdeksel geknikt was, wilde hij de hele bemanning ontslaan (in zijn pyama… aan dek). Ik zei het al, die Sealand boten worden oud, en het luik hing om precies te zijn 6 uur en 28 minuten in de spreader.

En dan nog het weer, dat valt wat tegen in de winter. Regelmatig buien, grauwe wolkendekens en ‘s nachts wordt het aardig koud op de woestijn terminal, tot beneden 10 graden. En dat is dus alleen in de hoek van Egypte waar Port Said zo ongeveer ligt. Tijd dus om zeer spoedig (na deze nachtdiensten) af te reizen naar Sharm al Sheik aan de Rode Zee.

Toch nog een extra kerstdag, want de christelijke Kopten in Egypte vieren dat in de 2e week van januari. Het is allemaal wat anders dan bij ons, maar ik werd spontaan uitgenodigd voor een kerstmaal in de kerk van een Koptische collega, Girgis genaamd. De avond begon met een kerkentocht door het centrum van Port Said.

De kleine kathedraal van de stad was helemaal verlaten, maar voor Girgis gingen alle deuren open, al dan niet gebruik makend van een flinke schop. Zoals gebruikelijk in Koptische kerken struikel je van het ene over de andere heilige meubelstuk. Ikonen, tronen, kandelaars, heilige beelden, gekleurde platen, rinkelend koperwerk, wierookpotten en talloze duistere nissen met heilige voorwerpen, waarin mensen liggen te prevelen. Toen hij eenmaal het lichtknopje gevonden had, ging het allemaal wat makkelijker.

De schatten van de kerk waren niet mis. Een antieke steen uit de rots van Golgotta in de muur, een splinter van het Ware Kruis in het hout van het kruis waar Jezus aan hing en een haar uit de baard van Johannes de Doper, verweven in de kaft van de koptische bijbel (die overigens in het Arabisch geschreven is).

De volgende kerk bleef niet achter bij de heiligdommen strijd voor gelovigen. Een draadje uit de mantel van Maria deed letterlijk vele aanwezigen op de knieen vallen. Het is niet verwonderlijk, al die wonderlijke objecten in Port Said, want elke stad in Egypte is minstens 2000 jaar oud en elke kerk heeft daar de Heiland hoogstpersoonlijk onderdak geboden. Port Said moet het doen met 150 jaar geschiedenis, vandaar dus de grote hoeveelheid import artefacten, waarvan de herkomst enigzins in nevelen gehuld blijft.

Girgis twijfelde echter niet aan de echtheid, en hij bewaarde hij het grootste mirakel voor het laatst. In de kleinste en oudste kerk van de stad, daar waar de maaltijd plaats zou vinden, stond een vergeelde en verkreukelde plaat met de afbeelding van Maria. Hier stroomt op onverklaarbare wijze heilige olie uit, maar dan alleen in juli. Dat wonder hou ik dus te goed van Girgis, al controleerde hij even voor de zekerheid of er niet een beetje olie in de bak aan de onderkant lag. ‘Je weet het maar nooit’, zei hij enthiosiast.

Toen was het tijd voor het feestmaal. De Kopten vasten grote delen van het jaar en eten dan geen vlees, vis, melk, boter, kaas en eieren, enzovoort. Dit was de eerste dag na 42 dagen vasten en dus was er tijd voor een stukje vlees. De soep was zodoende een halfvloeibare vleesbrei en gelukkig had ik zelf de hele dag gevast (jaja, honger maakt rauwe bonen zoet!) en dus at ik gretig zonder te kijken, wat niet verstandig was, want het bot zat er nog aan.

Dit leidde tot wat hilarische taferelen, maar de rest van de maaltijd was prima te consumeren met kofta, gegrilde lever, Tahina saus (gestampt sesamzaad in olijfolie waarin je arabisch brood doopt), Fool (gestampte bonen met limoen, peper en zout) en pittige salades met stukjes kip en… varkensvlees!. Het dessert was Ohm Ali, een pap van yoghurt met deeglagen, waarin suiker, stukjes noten en kaneel zit.

Daarna was er het onoverkomelijke koffiehuis bezoek (met zijn honderden!) midden in de grote souq (kasba, bazaar) van Port Said, waar ik naast thee, Turkse koffie en suikerrietsap ook Kirkedi dronk, een hete drank van verschillende soorten pepers, knalrood van kleur, scherp, maar met voldoende suiker om drinkbaar te blijven.

Verwarrende kost, maar een koffiehuis is hier een ‘way of life’ en dus speelde ik tussen de drankjes door backgammon en schaak, besprak de laatste voetbal nieuwtjes (speelt Gruiff nog?) en bereid me nu (geestelijk) voor op de volgende uitnodiging, ditmaal van Islamitische huize; het slachtfeest… Volgende week ergens is dat een feit en het schijnt niet voor zwakke magen te zijn. Hopelijk mag ik dan dus wel foto’s maken…

Afgelopen nacht deelgenomen aan een ‘braai’ (bbq) georganiseerd door een Zuidafrikaner collega. Dus Egyptische worstjes, beef, kippejatten en wat salades. Dit alles werd ruimschoots weggespoeld door de nodige Kaapwijn (ZA), aqua-vit (DK), Saqqara bier (EG) en Schelvispekel (NL, VLD).

Al deze versnaperingen hebben dan toch nog geleid tot een houten kop, vandaar dat de nieuwjaarsduik niet door kon gaan. Dit is toch al niet aan te bevelen, gezien er een paar duizend ton olie gelekt is in het kanaal, waardoor alle kades en stranden er wat zwart uitzien.

Bijzonder is wel dat de Port Saidianen geen vuurwerk kennen, maar daarvoor in de plaats op middernacht het ouwe vaatwerk uit de ramen smijten. Dit geeft een heel bijzonder geluid, als dat massaal gebeurd, gelukkig was ik tijdig gewaarschuwd en stond mijn auto bij de flats vandaan.

In ieder geval wens ik alle lezers en passanten van deze log een gelukkig, gezond en goed 2005 toe.

Een paar dagen geleden werden de meeste werknemers van SCCT een beetje onrustig. Er stond iets te gebeuren in Port Said, een soort evenement, en dat is vrij zeldzaam. Het bleek te gaan om een Grote Parade, waar zo ongeveer alles van enige betekenis in de stad, zelfs de vuilnisophaaldienst, aan mee doet.

De vuilnismannen en straatvegers mogen voor een keer zelf in de wagen zitten

De onrust was niet ongegrond, want al gauw bleek dat onze terminal door de gouverneur was uitgenodigd om mee te marcheren, en dat kan vanwege politieke intriges niet zomaar geweigerd worden.

Personeelszaken heeft alle deelnemers zelfs met een Egyptisch vlaggetje uitgerust

En zo kon het gebeuren dat een veertigtal ongelukkige kraanmeesters, chauffeurs en supervisors de werkzaamheden van die dag konden verplaatsen – verplicht overigens – naar de straten van Port Said, om precies te zijn voor het huis van de gouverneur zelf. Die kans liet ik natuurlijk niet voorbij gaan, en uitgerust met een fototoestel mengde ik mij – veilig – tussen een menigte toeschouwers.

Als eerste passeerden de keurtroepen van Port Said, en dat maakte nog wel enige indruk. Maar elke eenheid die volgde, zag er wat ongeorganiseerder uit, tot een soort militie van gewapende burgers die exerceerden als een kudde bizons. Daarachter volgden scouts, met bloemen versierde wagens van de brandweer. Vervolgens politie en ambulances, een groepje kampioenen van diverse pluimage, en een aantal onduidelijke voertuigen waaronder een enorme taart van karton.

In de maat lopen is belangrijk op de rechterflank, de sergeant laat het er niet bij zitten.

Achter de rijdende taart reed de trekker met container, en dat in plaats van mijn collega’s, die vanwege een nog steeds niet opgehelderde omstandigheid tussen de dansmariekes en de judokampioenen terecht waren gekomen. De directeur had een en ander al voorspellend in mijn oor gefluisterd; ‘het zal wel weer in de gebruikelijke chaos eindigen’.

De bonte stoet paradeerde voorlangs een speciale tribune vol belangwekkende bestuurders en beschermers van de stad. Deze werden vermaakt door een schreeuwende spreekstalmeester die met veel gevoel voor dramatiek de passanten en hun heldendaden omschreef. Om de marcherende collega’s wat op te fleuren had ik een groep omstanders zo ver gekregen om te juichen als ze langskwamen. Dat lukte en zelfs de spreekstalmeester hield even drie seconden zijn mond.

Aan support geen gebrek, Egyptenaren houden wel van een goeie grap

En dus was het een bijzondere dag voor Port Said. het heette dan ook Port Said Dag, maar waarom is dit, vroeg ik aan een bejaarde toeschouwer naast mij. Hij keek een beetje gefronst en vermelde; ‘vanwege de overwinningen van ons land.’
‘Welke overwinning?’ vroeg ik (alle oorlogen sinds de oprichting van Port said in 1860 zijn bij mijn weten verloren). Hij lachte, ‘die van Ramses de Grote en Toetanchamon denk ik.’ En zo was ook dat weer duidelijk. Het is dus niet voor niets dat de Egyptenaren zo zuinig op hun piramiden zijn.

De hoofdcommisaris laat zich trots door de straten van de stad rijden

En daar zijn ze dan…