Author Archives: Robert Tetteroo

Het was even stil op de log, maar dat kwam door een aantal zaken, waaronder de grote drukte voor de eerste boot. Die was al een paar dagen eerder verwacht maar na enkele schijnbewegingen langs de kade (de autoriteiten werkten niet helemaal mee…) schoof de Chesham uiteindelijk voor de wal. De Chesham is in de Rotterdamse haven (let op ex- Sealanders) beter bekend als de oude Oahu, dus zo kom je nog eens wat bekenden tegen…

Ook de Chesham heeft een welbekend kleurtje gekregen…

En het ging allemaal beter dan verwacht. De kersverse kraanmeesters moesten even wennen aan al die honderden helmen onder de kraan. Half Port said was uitgelopen voor deze primeur en dus waren ook alle ogen gericht op de kranen dus dat was wel even zweten voor de kraanmeesters. Daags daarvoor had de directie aan de kade aan alle verzamelde collega’s een peptalk gegeven maar ook hier was het devies: safety first! (oh…cliche…production second…).

De allereerste kraanbeweging tikte gelijk het walhokje onder de kraan vandaan nog voor de eerste container was gelost, maar er zat nog niemand in en het bleef ook allemaal bij deze schade beperkt. De operatie verliep wonderlijk gediciplineerd en hoewel de vaart er pas na een paar uurtjes inkwam, strooide het Terminal Operating Systeem (geen Cosmos of Navis, maar Global Terminal Solutions) toch wel wat problemen in het rond, dat in tegenstelling tot de fraai gekozen naam.

De eerste container gelost, een applaus rees achter mij op, maar geen knallende champagneflessen, hier worden dadels (?) uitgereikt als er wat te vieren valt…

Uiteindelijk konden we alle 400 lege containers lossen met een gemiddelde productie van zo’n 13 moves per uur. Dat kon wel beter maar om alles volgens de regels te laten verlopen moest de operatie soms even stil. Grote meevaller was wel het equipment en met name de (Bromma) spreaders vertoonden geen enkel mankement. Kortom: juichstemming alom en vooral voor alle operators, planners en alle anderen een hele mooie start na al het oefenen en simuleren op een leeg terrein.

De yard begon uiteindelijk ook op een echte yard te lijken…

Nu weten we inmiddels ook waar het aan schort en de komende dagen wordt er geoefend op het aanloggen en bedienen van de schermen in de cabines van de kranen, RTG’s en tractors. Hier was wel aangedacht, maar in het echt bleken de Egyptenaren er allemaal wat anders op te typen dan verwacht. De volgende boot wordt al op zaterdag verwacht en dat is geen onbekende; de Sealand Atlantic. Daar heb ik ‘free cola and hamburgers for live’ zoals de kapitein me ooit beloofde na de fusie, dus daar zal ik hem spoedig aan herrinneren.

Het laatste nieuws: President Mubarak komt volgende week op bezoek voor de officiele opening, dus dat houdt in dat de komende dagen de hele terminal hermetisch afgesloten en beveiligd wordt. Security wordt met busladingen vol verwacht en iedereen wordt momenteel gescreend. Blijf dus lezen, want dat beloofd nog wat.

Ook de verlichting is in orde. Aan het eind van de kade, een kilometer verderop, is het zo duister dat je met gemak het Suez kanaal inrijd, daar komen van de week ook wat lampen dus

Alle begin is moeilijk… De reachstacker viel voorover door een foutje in de gewicht aanwijzing, en daar was de TD nu net naar op zoek… Geen 10 ton, maar 25 ton hing in de spreader, zo bleek na het onderzoek door de veiligheidscommissie (ja, die is er al!)

De chauffeur kwam met de schrik vrij, de TD’er die in de deuropening stond (en dat mag niet) maakte een snoekduik en brak zijn enkel. Dus dat liep nog redelijk goed af. De machine van 70 ton brak slechts de spiegels en de koplampen, gelukkig niet de boom.

Inmiddels staat het apparaat alweer op 4 wielen, en dat is wel zo fijn, want morgen komen er vier busladingen potentiele klanten en fabrikanten (van o.a. de reachstacker) en dat zou wel slordig staan.

Nog eentje voor de duidelijkheid dan…

De terminal vordert gestaag, maar hoe dichter we bij het eerste schip komen, hoe meer er moet gebeuren lijkt het wel. De training op alle machines gaat goed en de vaardigheden worden steeds beter, maar nog steeds stromen er mensen in de operatie en de teller staat vandaag op 120 voor wat betreft de operatie.

Het veerpontje is nog steeds een probleem, het ligt zeg maar op politiek niveau. Het is wachten op de beslissing van de gouverneur van de omgeving Port Said en die is alleen via zeven schijven te bereiken… Tja, en zo’n belangrijke meneer krijgt zelfs onze directeur niet zomaar te spreken. Maar de bemanning van de pont wil ons wel helpen en vaart wat sneller over, zo snel zelfs, dat we bijna onder de boeg van een concurent verdwenen…

Momenteel zitten we erg krap in het portacabin trainingcentre op de terminal. Gebouwd voor zo’n 60 zielen, momenteel behuist door ongeveer 200 blauwhelmen (operatie) en TD’ers (geelhelmen) en dat gaat niet goed samen, zoals bekend… Daarnaast huisden er nog een onbekend aantal muizen en ratten in deze accomamadatie. Gisteren zat ik in het enigzins verslonsde gebouw te computeren, tot ik plots wat zwaar ademde en last van mijn ogen kreeg.

Bleek al gauw dat het gebouw daags daarvoor was uitgegast en hier en daar wat gif was gestrooid om de populatie ongedierte te elimineren. Geen plakaten op de deur, niemand geinformeerd, dus even flink uit mijn dak gegaan tegen de afdeling administratie, die vergeten was dat de operatie ook de zesde dag van de week werkt.

Terwijl de Egyptenaren naar adem happend met een rooie kop aan een broodje zaten te knagen (alle deuren en ramen dicht, 10 airco’s op volle toeren) toch maar iedereen naar buiten gebonjourd. Nou, dat vonden ze wel een goeie grap toen ze het hoorden(!?), want ze dachten gewoon dat het wat heter was die dag. In Rotterdam was gelijk de boel plat gegaan! Maar goed, hier deden ze dat ook, zei het massaal naar het oosten en dat voor slechts zeven minuten…

Van de week verhuist een deel van de operatie (de ‘afgestudeerden’) naar een kamp van caravans dat momenteel wordt opgebouwd. De planning komt morgen over van Port Said naar het kantoorgebouw, waar een alternatieve verdieping is ingericht tussen de drilboren en beton stortende machines. Dus alles wordt klaargestoomd om het systeem op te starten en de simulatie te beginnen van een fictief schip. Ben benieuwd hoe dat gaat aflopen, ik hou jullie op de hoogte.

Maersk Sealand zou met een onwaarschijnlijk aantal doorvaarten per dag door het kanaal, ook wel eens een lichtblauw pontje voor ons kunnen aanschaffen, als ze straks een beetje productie willen draaien hier…

Natuurlijk was het nu echt tijd om de nieuwe wagen op volle snelheid te proberen. Levensgevaarlijk, ik weet het, want een overstekende ezel of een gat in het asfalt is hier niet bepaald een uitzondering. Maar de weg van Port Said naar Ismailla langs het kanaal is redelijk goed. In Ismaila is het Suez kanaal vrijwel onbereikbaar. De militairen schermen het geheel af en je ziet soms alleen een brug achter een zandduin varen.

De enige plek waar vrij zicht was, was bij de ferry waar de schepen door een soort vallei vragen. Maar de klik van mijn fototoestel (om te openen) werd door twee kliks van Kalashnikovs beantwoord. ‘No pictures…’
‘Sir yes Sir!…’ dan maar de pont over.

In de Sinai, aan de overzijde van het kanaal, liggen de herinneringen van de oorlogen met Israel nog overal voor het grijpen. Tanks staan hier en daar nog in de woestijn en rondom de wrakken zijn nog flesjes en andere voorwerpen uit het beloofde land te vinden. (De Egyptische laarzen, achtergelaten om wat sneller te kunnen wegrennen, zijn blijkbaar wel verwijderd…)

Tandpasta?

De route terug naar Port Fouad, waar de terminal ligt, heeft wel vrij zicht op het kanaal en de konvooien zijn van grote afstand te zien (de weg ligt gemiddeld op zo’n drie kilometer van het kanaal). Dat leverde nog een aardig plaatje op van een toekomstige klant.

Nou, behalve dat deze route interessant is, had het ook een ander doel. Hoe snel is het rijden via de vredesbrug bij Ismailla indien de veerpontverbinding in Port Said naar de terminal zo slecht blijft. Er moeten volgende maand een paar honderd man een paar keer per dag overgezet worden, maar van de week lag de pont er twee uur uit vanwege een motorstoring. Van de week gaat de eerste bus via deze route (van iets meer dan een uur weten we nu) terwijl de andere bus via de ferry gaat. Een interessant experiment. Nou ja, we zien wel waar de ferry strand…

Willem B. en superuser Tamar wilden nu wel eens de terminal in het echt gaan bekijken en zodoende kwamen we rond 9 uur aan op de site waar de trainingen alweer volop aan de gang waren. Inmiddels hebben we trainers uit Oman en Denemarken die hier de kraanmeesters, empty handler, reachstacker, traktor en RTG chauffeurs wegwijs maken.

Training op de site nu zes dagen per week, binnenkort ook in dag- en avonddienst

Het administratie gebouw moet volgende week al in gebruik worden genomen door de planning. Tijdens onze verkenning in het gebouw, waar nog in het wilde weg getimmerd, gezaagd en beton gestort werd, deden we een bijzondere ontdekking. De muren die geplaatst worden in aluminium frames, zijn tegen de ramen geplaatst zodat ze niet meer open of dicht kunnen. Tamar vroeg dit netjes in het Arabaisch, het klonk ongeveer als ‘hey sukkel, waar ben jij nou mee bezig,’ (handgebaar – wegwerpgebaar – gecensureerd gebaar), maar meer reacties van de bouwvakkers dan schouderophalen en wat gemompel was er niet bij. Morgen maar even melden bij de TD, wellicht dat die ze beter kan overtuigen.

Het administratiegebouw met nu nog open ramen

Deze week verhuizen de operationele en de technische dienst naar een portacabin kamp op een 500 meter van de kade. Nu zitten we met 150 man in de veel te kleine trainingsportacabins, dus is het een beetje aanpassen geblazen. Elke lunch moeten hier zo’n 100 man even naar het oosten knielen, hoewel er maar ruimte is voor een stuk of 15… Vandaag dus tussen de sight seeings door (Willem, hier heb je de sleutel avan de pick-up) een plattegrond van dit kamp gemaakt. 14 portacabins, 2 watertanks en een sceptictank moet voldoende zijn tot de oplevering van het gebouw).

Drie kranen zijn nu nog in de handen van Noell, komende week beginnen de endurance/acceptance testen…

Daarna reden we met de Subaru op zoek naar de vergeten steden Pelusium en Migdul, een grote archeologische site, op nog geen 20 minuten van de terminal. Niemand had er ooit van gehoord, en op geen kaart staan ze vermeld. Ik had er over gelezen in een oude reisgids die ik op de markt van Port Said op de kop had getikt. Het zijn fortsteden van bijna drieduizend jaar uit, die geheel verlaten tussen de woestijn en de zee liggen. Na het drie keer niet gevonden te hebben bracht een aan de kant van de weg opgepikte ‘gids’ ons er uiteindelijk naar toe.

Zomaar een hals van een amfoor gevonden… op de achtergrond zoekt Willem naar de tombe van een farao

De Romeinse potscherven staken ongeveer aan alle kanten de heuvel uit. Het is een enorm fort waar maar weinig van over is, maar waar nog van alles te vinden is. Erg verleidelijk voor een langere excursie binnen kort in het voetspoor van Indiana Jones.

[wat ik zeg, het steekt letterlijk uit de grond…[/i]

Gevonden!

Nou, vandaag was het even niksen en een beetje rondfietsen door de stad, want ik had gisteravond met wat collega’s tot diep in de nacht sisha (waterpijp) gerookt en Turkse koffie gedronken op het terras van een koffiehuis in een straat die ik wellicht nooit meer terug zal vinden. Zeg maar een avondje stappen op zijn Arabisch.

En daar deed ik zomaar een bijzondere ontdekking. Port said is natuurlijk helemaal geen toeristische stad, en monumenten zijn er hier om gesloopt of vergeten te worden, zolang er geen mummie met goud in ligt. Opeens zag ik een heel afwijkend huisje staan, ingebouwd tussen een reeks nietszeggende gebouwen, waarvan je nooit weet of het nu slechte nieuwbouw is of vervallen flats zijn.

Maar de architectuur wees op een koloniale (en ook wel wat potsierlijke) stijl en dit was het huis dat ooit in een grote tuin moet hebben gestaan. Een nadere blik wees uit dat het het huis van Ferdinand de Lesseps was, de bouwer of graver van het Suez kanaal. Althans, een bordje met de tekst ‘Villa Fernande’ doet dat sterk vermoeden… Dus dat betekend dat dit misschien wel het oudste gebouw van de stad is, want hij begon in 1860 met graven nadat er eerst een paar huizen gebouwd waren, en een beetje koloniaal dacht eerst aan zich zelf (denk ik).

Nou ja, morgen zal ik wat plaatjes schieten van de terminal, want ik ga met collega Willem Bekooy (die mij maandelijks bevoorraad met Van Nelle koffie) op excursie, want die klaagt nog steeds dat die alleen maar een virtuele terminal in Port Said heeft gezien. Dus morgen het laatste nieuws van de kersverse APM terminal in Port Said, een maand voordat het in actie komt.

A.P.M. Terminals acquires ECT’s share in SCCT, becomes 60% shareholder.

A.P.M. Terminals is fully committed to continue to support SCCT in its goal to become a world class common user container terminal facility at the strategic location of Port Said East at the entrance to the Suez Canal.

Kortom: ECT is uitgekocht door APM en heeft nu dus een meerderheidsbelang in SCCT, ofwel, wanneer kunnen we de lichtblauwe blauwe verf met witte sterren gaan bestellen?????

Nou, dan is er toch uiteindelijk een nieuwe wagen gearriveerd en kan de Chrysler op de schroothoop. Deze is net nieuw en alleen de kilometers van Cairo naar Port Said staan op de teller. Leuk om te weten, mijn collega’s hebben allemaal een zelfde wagen gekozen, alleen een andere kleur, dus de eerste woestijn rally kan op de agenda gezet worden…

En zo kon het gebeuren dat alle kandidaten (Mohamed, Aymen, Walid, Girgis, Salah en nog een Mohamed) slaagden voor hun examens en dat mochten vieren tijdens een door Salalah Terminal aangeboden diner. De spanning was al een aantal dagen te snijden, maar uiteindelijk konden de ex-cursisten ontspannen en gediplomeerd terugkeren. Dat ging echter niet zonder de nodige verrassingen.

Het begeerde diploma eindelijk in handen!

Na de laatste officiele beleefdheden (eindeloos handen schudden en een aantal emotionele omhelzingen van Omaniers waar ik een keer ‘hallo’ tegen had gezegd) spoedde ik mij naar het hotel waar de Egyptenaren inmiddels hun koffers zouden pakken.

Bij aankomst geloofde ik mijn ogen niet. De collega’s hadden nog even ruim inkopen gedaan bij Lulu, een Golfstaat warenhuis dat zijn weerga niet kent en voor Port Saidianen een soort Oom Dagobert Pakhuis vol kadootjes is. Dit buitenkansje lieten ze zich niet ontgaan. (Okay, ik had me er zelf ook een nieuwe camera, horloge en zonnebril aangeschaft).

Maar dit sloeg alles. Om al het speelgoed, huishoudelijk materiaal, kleding en wat al niet meer te vervoeren, was er per reiziger ook nog een buitensporig formaat koffer aangeschaft. Daarnaast hadden ze allemaal ook nog een bonte verzameling wollen dekens gekocht.

‘Waarom dekens?’ vroeg ik verontwaardigd. ‘Winter in Port said very cold, mister Robert…’ Voor woestijn bewoners is 15 graden (boven nul) net zoiets als uit logeren gaan bij de Eskimo’s. ‘En Egyptische dekens zijn bijzonder slecht van kwaliteit…like everything in Egypt’, voegde een ander er aan toe.

De karavaan keert terug naar de woestijn…

In een busje, waar alleen de vooruit vrij was van bagage, arriveerden we op het vliegveld. En ook het moment waarvoor ik gewaarschuwd had: de luchthaven weegschaal… Mohamed, die daags voor vertrek vernomen had dat hij vader was geworden, had tot zijn schrik met bijna 60 kilogram het absolute record. Oman Airlines bleek schappelijker dan gedacht.

Na luidde en ongeneerde onderhandelingen, waar ik als reisleider wijselijk op de achtergrond bleef, mochten we alles op een hoop gooien en door zeven delen. Eind goed, al goed, en nu eens zien hoe de zaken er in Port Said er voor staan, want over 40 dagen komt de eerste boot. En dan moeten er containers geladen worden, en geen koffers…

Nou, dit bericht kreeg ik via broer John binnen en dan zeggen ze dat er in Vlaardingen niets te beleven valt… De Vikingen zijn mijn favoriete hooligans, dus als er meer over bekend wordt, laat het me even weten.

Deel vikingschip uit 1009 ontdekt
Bron: ANP
Gepubliceerd: dinsdag 17 augustus 2004 @ 14:41

Archeologen hebben vandaag in Vlaardingen delen van een vikingschip uit
1009 ontdekt. Een grafkist uit 1043 die eerder opgegraven was, bestond
uit hetzelfde hout als dat van de boot. Vermoedelijk bouwden Deense
vikingen handelsschepen die via Vlaardingen naar Tiel voeren, aldus
stadsarcheoloog T. de Ridder.

Afbeelding van een Vlaardingse Viking anno 1009…

Waarschijnlijk was Vlaardingen opgenomen in een internationaal
handelsnetwerk tussen Deense vikingen en Friese kooplieden. Eerder werd er al in Tiel een deel van een Engels vikingschip ontdekt. Het vermoeden bestaat dat deze ook deel uitmaakte van het netwerk.

Nietsontziende Noormannen lopen de Haringstad onder de voet…

Uit het onderzoek bleek ook dat er in de kisten hout uit Noordwest-Europa zat. Volgens De Ridder is het dan ook goed mogelijk dat
niet alleen de vikingen, maar ook de oude Friezen vikingschepen bouwden. Tot nu toe was onbekend met wat voor schepen Nederlanders en Vlamingen de Noordzee bevoeren.

Friese elfsteden vikingen?

In 2002 werden er in Vlaardingen vijftig grafkisten in het oude centrum
van de stad ontdekt. Een groot deel van het onderzochte hout zou
schroothout zijn, maar andere planken bleken afkomstig te zijn van
schepen, waaronder drie vikingschepen.

Bij de opgraving in het centrum van Vlaardingen werd ook een zeldzame
boomstamgrafkist met een lengte van twee meter ontdekt.

Vikingen in latere eeuwen waren veel vriendelijker in de omgang…