Gadgets

Natuurlijk was het nu echt tijd om de nieuwe wagen op volle snelheid te proberen. Levensgevaarlijk, ik weet het, want een overstekende ezel of een gat in het asfalt is hier niet bepaald een uitzondering. Maar de weg van Port Said naar Ismailla langs het kanaal is redelijk goed. In Ismaila is het Suez kanaal vrijwel onbereikbaar. De militairen schermen het geheel af en je ziet soms alleen een brug achter een zandduin varen.

De enige plek waar vrij zicht was, was bij de ferry waar de schepen door een soort vallei vragen. Maar de klik van mijn fototoestel (om te openen) werd door twee kliks van Kalashnikovs beantwoord. ‘No pictures…’
‘Sir yes Sir!…’ dan maar de pont over.

In de Sinai, aan de overzijde van het kanaal, liggen de herinneringen van de oorlogen met Israel nog overal voor het grijpen. Tanks staan hier en daar nog in de woestijn en rondom de wrakken zijn nog flesjes en andere voorwerpen uit het beloofde land te vinden. (De Egyptische laarzen, achtergelaten om wat sneller te kunnen wegrennen, zijn blijkbaar wel verwijderd…)

Tandpasta?

De route terug naar Port Fouad, waar de terminal ligt, heeft wel vrij zicht op het kanaal en de konvooien zijn van grote afstand te zien (de weg ligt gemiddeld op zo’n drie kilometer van het kanaal). Dat leverde nog een aardig plaatje op van een toekomstige klant.

Nou, behalve dat deze route interessant is, had het ook een ander doel. Hoe snel is het rijden via de vredesbrug bij Ismailla indien de veerpontverbinding in Port Said naar de terminal zo slecht blijft. Er moeten volgende maand een paar honderd man een paar keer per dag overgezet worden, maar van de week lag de pont er twee uur uit vanwege een motorstoring. Van de week gaat de eerste bus via deze route (van iets meer dan een uur weten we nu) terwijl de andere bus via de ferry gaat. Een interessant experiment. Nou ja, we zien wel waar de ferry strand…

Willem B. en superuser Tamar wilden nu wel eens de terminal in het echt gaan bekijken en zodoende kwamen we rond 9 uur aan op de site waar de trainingen alweer volop aan de gang waren. Inmiddels hebben we trainers uit Oman en Denemarken die hier de kraanmeesters, empty handler, reachstacker, traktor en RTG chauffeurs wegwijs maken.

Training op de site nu zes dagen per week, binnenkort ook in dag- en avonddienst

Het administratie gebouw moet volgende week al in gebruik worden genomen door de planning. Tijdens onze verkenning in het gebouw, waar nog in het wilde weg getimmerd, gezaagd en beton gestort werd, deden we een bijzondere ontdekking. De muren die geplaatst worden in aluminium frames, zijn tegen de ramen geplaatst zodat ze niet meer open of dicht kunnen. Tamar vroeg dit netjes in het Arabaisch, het klonk ongeveer als ‘hey sukkel, waar ben jij nou mee bezig,’ (handgebaar – wegwerpgebaar – gecensureerd gebaar), maar meer reacties van de bouwvakkers dan schouderophalen en wat gemompel was er niet bij. Morgen maar even melden bij de TD, wellicht dat die ze beter kan overtuigen.

Het administratiegebouw met nu nog open ramen

Deze week verhuizen de operationele en de technische dienst naar een portacabin kamp op een 500 meter van de kade. Nu zitten we met 150 man in de veel te kleine trainingsportacabins, dus is het een beetje aanpassen geblazen. Elke lunch moeten hier zo’n 100 man even naar het oosten knielen, hoewel er maar ruimte is voor een stuk of 15… Vandaag dus tussen de sight seeings door (Willem, hier heb je de sleutel avan de pick-up) een plattegrond van dit kamp gemaakt. 14 portacabins, 2 watertanks en een sceptictank moet voldoende zijn tot de oplevering van het gebouw).

Drie kranen zijn nu nog in de handen van Noell, komende week beginnen de endurance/acceptance testen…

Daarna reden we met de Subaru op zoek naar de vergeten steden Pelusium en Migdul, een grote archeologische site, op nog geen 20 minuten van de terminal. Niemand had er ooit van gehoord, en op geen kaart staan ze vermeld. Ik had er over gelezen in een oude reisgids die ik op de markt van Port Said op de kop had getikt. Het zijn fortsteden van bijna drieduizend jaar uit, die geheel verlaten tussen de woestijn en de zee liggen. Na het drie keer niet gevonden te hebben bracht een aan de kant van de weg opgepikte ‘gids’ ons er uiteindelijk naar toe.

Zomaar een hals van een amfoor gevonden… op de achtergrond zoekt Willem naar de tombe van een farao

De Romeinse potscherven staken ongeveer aan alle kanten de heuvel uit. Het is een enorm fort waar maar weinig van over is, maar waar nog van alles te vinden is. Erg verleidelijk voor een langere excursie binnen kort in het voetspoor van Indiana Jones.

[wat ik zeg, het steekt letterlijk uit de grond…[/i]

Gevonden!

Nou, vandaag was het even niksen en een beetje rondfietsen door de stad, want ik had gisteravond met wat collega’s tot diep in de nacht sisha (waterpijp) gerookt en Turkse koffie gedronken op het terras van een koffiehuis in een straat die ik wellicht nooit meer terug zal vinden. Zeg maar een avondje stappen op zijn Arabisch.

En daar deed ik zomaar een bijzondere ontdekking. Port said is natuurlijk helemaal geen toeristische stad, en monumenten zijn er hier om gesloopt of vergeten te worden, zolang er geen mummie met goud in ligt. Opeens zag ik een heel afwijkend huisje staan, ingebouwd tussen een reeks nietszeggende gebouwen, waarvan je nooit weet of het nu slechte nieuwbouw is of vervallen flats zijn.

Maar de architectuur wees op een koloniale (en ook wel wat potsierlijke) stijl en dit was het huis dat ooit in een grote tuin moet hebben gestaan. Een nadere blik wees uit dat het het huis van Ferdinand de Lesseps was, de bouwer of graver van het Suez kanaal. Althans, een bordje met de tekst ‘Villa Fernande’ doet dat sterk vermoeden… Dus dat betekend dat dit misschien wel het oudste gebouw van de stad is, want hij begon in 1860 met graven nadat er eerst een paar huizen gebouwd waren, en een beetje koloniaal dacht eerst aan zich zelf (denk ik).

Nou ja, morgen zal ik wat plaatjes schieten van de terminal, want ik ga met collega Willem Bekooy (die mij maandelijks bevoorraad met Van Nelle koffie) op excursie, want die klaagt nog steeds dat die alleen maar een virtuele terminal in Port Said heeft gezien. Dus morgen het laatste nieuws van de kersverse APM terminal in Port Said, een maand voordat het in actie komt.

A.P.M. Terminals acquires ECT’s share in SCCT, becomes 60% shareholder.

A.P.M. Terminals is fully committed to continue to support SCCT in its goal to become a world class common user container terminal facility at the strategic location of Port Said East at the entrance to the Suez Canal.

Kortom: ECT is uitgekocht door APM en heeft nu dus een meerderheidsbelang in SCCT, ofwel, wanneer kunnen we de lichtblauwe blauwe verf met witte sterren gaan bestellen?????

Nou, dan is er toch uiteindelijk een nieuwe wagen gearriveerd en kan de Chrysler op de schroothoop. Deze is net nieuw en alleen de kilometers van Cairo naar Port Said staan op de teller. Leuk om te weten, mijn collega’s hebben allemaal een zelfde wagen gekozen, alleen een andere kleur, dus de eerste woestijn rally kan op de agenda gezet worden…

En zo kon het gebeuren dat alle kandidaten (Mohamed, Aymen, Walid, Girgis, Salah en nog een Mohamed) slaagden voor hun examens en dat mochten vieren tijdens een door Salalah Terminal aangeboden diner. De spanning was al een aantal dagen te snijden, maar uiteindelijk konden de ex-cursisten ontspannen en gediplomeerd terugkeren. Dat ging echter niet zonder de nodige verrassingen.

Het begeerde diploma eindelijk in handen!

Na de laatste officiele beleefdheden (eindeloos handen schudden en een aantal emotionele omhelzingen van Omaniers waar ik een keer ‘hallo’ tegen had gezegd) spoedde ik mij naar het hotel waar de Egyptenaren inmiddels hun koffers zouden pakken.

Bij aankomst geloofde ik mijn ogen niet. De collega’s hadden nog even ruim inkopen gedaan bij Lulu, een Golfstaat warenhuis dat zijn weerga niet kent en voor Port Saidianen een soort Oom Dagobert Pakhuis vol kadootjes is. Dit buitenkansje lieten ze zich niet ontgaan. (Okay, ik had me er zelf ook een nieuwe camera, horloge en zonnebril aangeschaft).

Maar dit sloeg alles. Om al het speelgoed, huishoudelijk materiaal, kleding en wat al niet meer te vervoeren, was er per reiziger ook nog een buitensporig formaat koffer aangeschaft. Daarnaast hadden ze allemaal ook nog een bonte verzameling wollen dekens gekocht.

‘Waarom dekens?’ vroeg ik verontwaardigd. ‘Winter in Port said very cold, mister Robert…’ Voor woestijn bewoners is 15 graden (boven nul) net zoiets als uit logeren gaan bij de Eskimo’s. ‘En Egyptische dekens zijn bijzonder slecht van kwaliteit…like everything in Egypt’, voegde een ander er aan toe.

De karavaan keert terug naar de woestijn…

In een busje, waar alleen de vooruit vrij was van bagage, arriveerden we op het vliegveld. En ook het moment waarvoor ik gewaarschuwd had: de luchthaven weegschaal… Mohamed, die daags voor vertrek vernomen had dat hij vader was geworden, had tot zijn schrik met bijna 60 kilogram het absolute record. Oman Airlines bleek schappelijker dan gedacht.

Na luidde en ongeneerde onderhandelingen, waar ik als reisleider wijselijk op de achtergrond bleef, mochten we alles op een hoop gooien en door zeven delen. Eind goed, al goed, en nu eens zien hoe de zaken er in Port Said er voor staan, want over 40 dagen komt de eerste boot. En dan moeten er containers geladen worden, en geen koffers…

Nou, dit bericht kreeg ik via broer John binnen en dan zeggen ze dat er in Vlaardingen niets te beleven valt… De Vikingen zijn mijn favoriete hooligans, dus als er meer over bekend wordt, laat het me even weten.

Deel vikingschip uit 1009 ontdekt
Bron: ANP
Gepubliceerd: dinsdag 17 augustus 2004 @ 14:41

Archeologen hebben vandaag in Vlaardingen delen van een vikingschip uit
1009 ontdekt. Een grafkist uit 1043 die eerder opgegraven was, bestond
uit hetzelfde hout als dat van de boot. Vermoedelijk bouwden Deense
vikingen handelsschepen die via Vlaardingen naar Tiel voeren, aldus
stadsarcheoloog T. de Ridder.

Afbeelding van een Vlaardingse Viking anno 1009…

Waarschijnlijk was Vlaardingen opgenomen in een internationaal
handelsnetwerk tussen Deense vikingen en Friese kooplieden. Eerder werd er al in Tiel een deel van een Engels vikingschip ontdekt. Het vermoeden bestaat dat deze ook deel uitmaakte van het netwerk.

Nietsontziende Noormannen lopen de Haringstad onder de voet…

Uit het onderzoek bleek ook dat er in de kisten hout uit Noordwest-Europa zat. Volgens De Ridder is het dan ook goed mogelijk dat
niet alleen de vikingen, maar ook de oude Friezen vikingschepen bouwden. Tot nu toe was onbekend met wat voor schepen Nederlanders en Vlamingen de Noordzee bevoeren.

Friese elfsteden vikingen?

In 2002 werden er in Vlaardingen vijftig grafkisten in het oude centrum
van de stad ontdekt. Een groot deel van het onderzochte hout zou
schroothout zijn, maar andere planken bleken afkomstig te zijn van
schepen, waaronder drie vikingschepen.

Bij de opgraving in het centrum van Vlaardingen werd ook een zeldzame
boomstamgrafkist met een lengte van twee meter ontdekt.

Vikingen in latere eeuwen waren veel vriendelijker in de omgang…

De enige twee nieuwszenders – afgezien van de talloze Arabische – zijn CNN en BBC World. Gezien het feit dat Amerika en Engeland nog steeds in oorlog zijn ergens in deze regio, geeft aan dat het nieuws vrij saai is en alleen maar over Irak gaat. Gelukkig vindt ik dagelijks in mijn hotelkamer The Oman Daily Observer en dat geeft wat afleiding in het nieuws, vandaar een kort sport overzicht in de krant van vandaag…

Na de voetbalfinale van de Asiacup, waar Japan afgelopen week de Chinese overbuur vermorzelde, kan ook in Oman de balans opgemaakt worden. Ze hebben hier namelijk een feestje te vieren. In het internationaal puntenklassement staat Oman nu op de achtste plaats van Azie en wereldwijd gezien zelfs op de 50e plaats van voetballende naties, een absoluut record. Toch even een land om rekening mee te houden in 2006, ik heb jullie gewaarschuwd…

De Olympische Spelen trekken nu alle aandacht van de Omani’s, die dit bij voorkeur zittend op een poef of kussen volgen. De delegatie van het Sultanaat komt uit in maar liefst twee disciplines; atletiek en schieten. Hamood al Dalhami debuteerd op de 200 meter en de hoop is dat hij de eerste kwalificatie haalt om verder te mogen lopen. ‘Met een persoonlijk record van 20.86 seconden maakt Hamood geen schijn van kans’, zegt de lokale krant niet erg opbeurend. De sultan maakt er wat mooiers van: ‘Het is de atmosfeer en de mogelijkheid om met de beste van de wereld te strijden, en daar zal Hamood van moeten genieten.’

Van scherpschutter Saleem al Nassri wordt verder helaas geen melding gemaakt in de berichten. Niet eens waarmee hij schiet of waarop… Misschien kan hij nog voor een verrassing zorgen In de openingsceremonie bleef de schutter helaas in de Omaanse moesson-mist gehuld: Hamoon, de sprinter, is namelijk door de Sultan persoonlijk aangewezen als vlaggendrager van de delegatie…

Overigens wordt aan Irak in het bijzonder aandacht besteed als Olympisch land. ‘Zonder Uday om ons heen kunnen we eindelijk zonder angst de competitie aangaan,’ zegt een van de atleten in de Oman Observer. Uday, de zoon van Saddam was 20 jaar lang voorzitter van het Iraaks comitee en wierp falende atleten doorgaans in de kerkers of liet ze voor extra morele steun in de martelkamer behandelen. Wellicht interessant om de komende weken juist deze delegatie te volgen, gewoon om te zien welke coachmethode nu uiteindelijk het beste werkt.

Vandaag zouden we met de groep wederom op stap gaan, maar ditmaal de andere kant op, richting het westen, naar een stadje genaamd Mirbat. Geen flauw idee wat daar te beleven was, maar het stond in het bijzonder vermeld op de landkaart, en de omgeving is mooi, dus eigenlijk was er geen vast plan.

We vertrokken pas om 14:00 uur, na het vrijdagsgebed, de belangrijkste bidparade van de week. Zo kon iedereen met een fris geweten in de bus. Ik zat net als vorige week aan het stuur – de Egyptische delegatie doet namelijk niets anders de hele week – en merkte op dat het vandaag vrijdag de dertiende was. ‘Het wordt dus oppassen geblazen’, zei ik jolig, terwijl ik een onverwachte draai aan het stuur gaf.

‘Wat do you mean, mister Robert, why is this an unlucky day?’ De Egyptenaren hadden er nooit eerder van gehoord, en dus legde ik het een en ander uit. ‘Sommige bijgelovige mensen in Europa blijven een dag in bed, gewoon voor de zekerheid.’ Er werd geroezemoest achterin de bus en in de spiegel zag ik wat verontruste gezichten. Toen ik in een bocht richting de mistige heuvels reed, kwam het hoge woord eruit. Even later zat ik op de bijrijdersstoel met een kaart in mijn hand…

Dat kwam goed uit, want zo had ik de tijd om mijn collega Shetty in Egypte te bellen. Hij had hier een paar jaar gewerkt en gewoond en had mij verteld dat ergens tussen de stadjes Taqah en Mirbat een vreemd verschijnsel plaatsvond. Er zou ergens een anomalie in de zwaartekracht zijn, waardoor stilstaande auto’s de heuvel oprijden in plaats van eraf. Nu denken jullie, hij is gek geworden, maar ik hou van mysteries en had er op de terminal navraag naar gedaan. Niemand was er geweest, maar velen hadden ervan gehoord.

Shetty gaf een beknopte uitleg via de telefoon en de Egyptenaren begrepen niets van mijn aanwijzingen, maar moeilijke vragen worden nooit gesteld (heerlijk!) en dus reden we ineens een onverharde weg op met een overdreven hoeveelheid borden ‘keer terug’, ‘verboden toegang’ en ‘gevaar!’ Dit moest het wel zijn en de vreemde mistige heuvels om ons heen gaven het een X-file achtig decor. Ik hoorde van de achterbank dat de mobieltjes geen signaal meer hadden, prima!

Echt waar!

We waren niet de enigen… een handvol golftoeristen hadden ook de borden gepasseerd en experimenteerden met hun auto. Het was tijd om de bus op de heuvel te parkeren, de sleutel uit het contact te halen en uit te stappen en kijken wat er gebeurde. Volop paniek, vooral van mijn kant, want de bus met zes verbijsterde collega’s zette het op een gevaarlijke snelheid heuvel opwaarts. Echt ongelooflijk. We probeerden het meerdere malen en iedereen wilde hoogstpersoonlijk een keer achter het stuur, maar wat je ook deed, de bus rolde alleen maar bergopwaarts en nog snel ook.

De Egyptenaren debateerden druk met een groep Omani’s die er ook niets van begrepen. Fata Morgana? Gezichtsbedrog? Nou goed, wie de foto’s niet geloofd, ik heb een 10 seconden filmpje die ik op aanvraag doorstuur aan de ongelovigen. Ook als je de heuvel op en af liep voelde je een vreemd gevoel in je onderbenen ofwel; heuvelopwaarts leek of je er van af liep en andersom ook… Op het vlakke gedeelte net achter de heuvel richting de snelweg, rolden we zonder sleutel in het contact tot wel 40 kilometer per uur.

Verse vis…

Met een enorm vraagteken boven de minibus reden we zwijgend naar Mirbat, waar we een uurtje visten aan de kade en de dag besloten met een diner van de baas in het lokale restaurant. Dit ter ere van de geslaagde kandidaten: allemaal dus, en vanaf morgen rijd iedereen helemaal in het echt op de terminal. En gelukkig zijn er geen heuvels op de terminal en vallen de containers gewoon omlaag als de kraanmeester viert…

Vissersboten in het stadje mirbat

Tja, ik verlies het overzicht van de dagen een beetje. Het normale weekend was in Egypte al verschoven naar vrijdag-zaterdag, maar hier in Oman vieren ze het van donderdag op vrijdag. De training hier is zes dagen per week en vraag me dus wat voor dag het is vandaag. Het belangrijkste was dat we vrij waren. De Omaanse instructeur van de chauffeurs is inmiddels dikke vrienden met de Egyptenaren; elke avond gaan ze vissen en verkopen hun zilte vangst voor goed geld op de markt voor ze ‘s morgens weer naar het werk komen.

Het kon dus niet uitblijven dat Salem – want zo heet hij – onze hele groep uitnodigde voor een toer door de bergen rondom Salalah. Vroeg in de ochtend verlieten we voor het eerst de vaste route van de hotels naar de terminal (ik vertoef in het Hilton, de groep zit een stuk verderop, zo bleek bij aankomst hier…) Al gauw reden we de bergen in en… overviel de mist ons. Ik was al gewaarschuwt voor slecht zicht, maar dit was ernstiger dan verwacht, soms minder dan 25 meter.

De Egyptische collega’s konden niet meer dan met open mond naar buiten staren. Mist is vrijwel onbekend voor hen en dus was deze laaghangende bewolking een vreemde zaak, en rijden was uitesloten, vandaar dat ik zelf aan het stuur zat. Het lijkt een beetje op een Schots landschap; bergen, mist en motregen, maar als je dan ineens een paar kamelen over de weg ziet lopen, dan sta ik ook even paf.

De reis ging slingerend naar de kust, waar een enorme open grot als een muil het opslaande water van de oceaan opslokt. Met enorm geweld stort dat naar beneden en op een of andere manier loopt de druk daaronder zo hoog op, dat er in het midden van het plateau enorme fonteinen water uit de aarde omhoog gespuugd worden. Een bizar fenomeen, vooral omdat de gaten in het rotsplateau een gierend en bedreigend geluid maken waardoor je nauwelijks in de buurt durft te komen.

Mohammed is iets te laat uit de buurt…

Met een nat pak en veel ‘gein en lol’ – want wie niet naar de ‘blowholes’ durfde, zou zich kaal laten scheren (!) – reden we verder naar het noorden en passeerden de laatste heuvels, die zomaar van groen begroeide weiden in een woestijnland schap veranderden. En toen scheen de zon ineens zoals het hoort in een woestijn en steeg de temperatuur met wel 20 graden. Met een droog pak koersten we eindeloos ‘in de een’ een berg op, maakten een haakse bocht en stortten vervolgens in de tweede versnelling met grommende motor een dreigend diep dal in.

Voor de tweede keer sloeg de temperatuur om, moest de airco weer naar warm en verdwenen we in een donkergrijze muur van wolken. Achterin nieste al iemand en een kameel keek plots verbaasd het portierraam in terwijl het mee de berg afholde. Zo slingerden we even over de weg en kwamen in een berm tot stilstand naast een hut met daarin een enorme stapel geblakerde stenen. Daar stond Salem inmiddels een sigaretje te roken en vertelde dat volgens plaatselijk gebruik op de losse keien het vlees gebraden wordt, nadat ze een uurtje in brandend hout gelegen hadden.

de groep compleet…

‘Do you like that?’ vroeg hij. ‘Jahoor’, antwoorde ik geintereseerd, niet beseffend dat ik daarmee ingestemd had met een bedoeinen maaltijd. Zelfs de Egyptenaren keken bedenkelijk toen we een uurtje later de open slagerij van een ‘bekende’ bezochten. Overal hingen stukken schaap en kameel aan haken en takken. Een aantal koppen dreef in een enorme teil, voorbestemd voor een stevige bouillon. Een zure lucht trok mijn trillende neusgaten binnen. Ik probeerde te glimlachen. ‘No pictures’, riep de slager verontrust.

Er ontstond een opgewonden maar gedempte discussie onder de Egyptenaren terwijl Salem een onderdeel van een gevild beest met slierten vet bestudeerde en vroeg of ik het op stenen gebraden wilde, of gekookt terwijl hij naar een teil knikte. Ik had het idee dat het Hilton ineens op een andere planeet stond en schudde van nee (wat ter plaatse overigens ‘ja’ betekent…)

Het liep allemaal goed af. Na een typisch Arabisch onderonsje (roepen, armen in de lucht, boos weglopen, met geheven vinger terugkomen, enzovoort) bleek het eindresultaat een compromis: de Egyptenaren zouden een maaltijd bekostigen maar Salem zou de plaats bepalen, ergens in de open lucht. Met een afhaalchinees op de vrije bank toerden we terug voor een heuse picknick naar de vlakte van de bedoeinen, om uiteindelijk de dag te besluiten met een bezoek aan de plaatselijke barbier.