Reizen

Op pad! Eet smakelijk!

Erasmus’ Wonderlijke Avontuur in Japan

Een paar weken gelden bezocht ik het Maritiem Museum in Rotterdam. In de centrale hal, hoog tegen een muur vol scheepsattributen, stond een beeld van Erasmus. Niet vreemd, want de beroemde humanist komt immers uit Rotterdam. Maar wat deed zijn beeld in een Maritiem Museum? De goede man heeft namelijk niets van doen met de zeevaart. Bovendien was het niet eens een echt beeld, maar een kopie van nog geen meter hoog. Ik wilde weten hoe het zat, en dit is het verhaal.

Het begon op een mooie lenteochtend van het jaar 1919 in Tochigi, een streek ten noorden van Tokyo. Een Japanse archeoloog deed daar tijdens een routinebezoek aan een eeuwenoude tempel een verrassende ontdekking. Tussen de Japanse relikwieën ontdekte hij een mysterieus houten standbeeld, dat in het geheel niet leek op een boeddhistisch figuur. Het was de beeltenis van een man gehuld in gewaden, met een boekrol in zijn rechterhand.

Volgens de tempel oudste stond het beeld bekend onder de naam Keteki Sama, en werd het vereerd als een symbool van wijsheid en culturele uitwisseling. De monniken geloofden dat het beeld één van de vier legendarische Chinese uitvinders voorstelde. Dit misverstand was ook zijn redding: het beeld ontkwam aan de furie van een 17e-eeuwse shogun die alle Westerse heiligenbeelden liet vernietigen nadat hij de Portugezen uit zijn land had verjaagd.

Maar dit beeld leek helemaal niet Chinees, ook al stond het sinds mensenheugenis in de tempel. De archeoloog nam het beeld mee naar Tokyo voor verder onderzoek. Wetenschappers, historici en kunstexperts bogen zich over de inscripties op de boekrol en het verfijnde houtsnijwerk van het beeld. In 1926 kwam het resultaat van hun onderzoek eindelijk naar buiten: de half leesbare letters op de boekrol en het jaartal 1598 bevestigden dat dit beeld niemand anders dan de beroemde Nederlandse humanist Erasmus voorstelde.

Desiderius Erasmus (1466-1536) was een Nederlandse geleerde, theoloog en humanist uit Rotterdam, beschouwd als een van de grootste denkers van zijn tijd. Hij was een vurig pleitbezorger voor onderwijs en intellectuele vrijheid en zijn denken had een diepe invloed op de ontwikkeling van de Europese cultuur. Maar hoe was zijn beeld in hemelsnaam ooit belandt in die afgelegen tempel in Japan?

De Japanse onderzoekers legden het graag uit. Alleen de Nederlanders waren honderden jaren lang de enige buitenlandse handelaars die toegang kregen tot Japan. Ze bewoonden van 1642 tot 1854 de kleine handelspost Deshima in de Baai van Nagasaki. Maar het beeld bleek veel ouder te zijn, en het was dus veel vroeger in Japan aangekomen.

Eind 16e eeuw zochten Hollandse handelscompagnieën de zeeweg naar Indie. Willem Barends probeerde het via Nova Zembla, Henry Hudson probeerde het bovenlangs Canada, en Cornelis de Houtman voer in 1595 via Kaap de Goede Hoop naar het oosten. In de zomer van 1598 vertrokken vijf schepen van de Rotterdamse Compagnie naar Oost-Indië. Zij voeren via Kaap Hoorn rondom Zuid-Amerika door Straat Magellaan, waar de vloot uiteen viel.

De Trouw bereikte de Grote Oceaan en landde op het eiland Tidore in de Indische archipel, waar de meeste bemanningsleden door de Portugezen werden gedood. De Blijde Boodschap liep door gebrek aan voedsel de Spaanse haven Valparaíso (nu Peru) binnen. Het schip werd in beslag genomen en de bemanning belandde in de gevangenis. Het Geloof keerde terug naar Nederland met een gedecimeerde bemanning. De Hoop, het vlaggenschip van de vloot, verging ondanks haar naam met man en muis op de Grote Oceaan. Maar na een uitputtende reis van bijna twee jaar, geteisterd door stormen, ziektes en voedseltekorten, bereikte De Liefde met slechts 23 overlevenden (van de 110), het eiland Kuroshima in japan.

William Adams, de Engelse stuurman, speelde een cruciale rol tussen de Nederlanders en de Japanners. Hij groeide uit tot een vertrouweling van Tokugawa Ieyasu, die later shogun van Japan zou worden. De kennis en vaardigheden van Adams maakten grote indruk. Ook op de invloedrijke samoerai Shigesato Makino, waar Adams mee bevriend raakte. De bestseller en huidige Tv-serie Shogun zijn gebaseerd op deze historische personages.

Adams adviseerde de krijgsheer in Westerse oorlogs- en wapentactieken. Het wrak van de Liefde werd leeggehaald, met name de wapens en kanonnen. Daarna werd het schip gesloopt voor brandhout. Op de achterkant van De Liefde stond een hekbeeld. Makino, die bekend stond om zijn verzameling exotische en unieke artefacten, was meteen geïnteresseerd. Hij zag het eikenhouten beeld van Erasmus als een waardevolle toevoeging aan zijn collectie. En Adams gaf hem het beeld cadeau.

Het beeld reisde nog vier keer heen en weer tussen Rotterdam en Tokyo. In 1936 stond het in Museum Boijmans Van Beuningen tijdens de Erasmustentoonstelling. In 1954 reisde het mee met een bezoek van de Japanse kroonprins Akihito. In 1969 kwam het nogmaals retour ter gelegenheid van de viering van het geboortejaar van Erasmus. De laatste tentoonstelling vond plaats in het Maritiem Museum tijdens een expositie over Nederlanders in Nagasaki. Toen schonken de Japanners ook de replica die ik dus onlangs bewonderde. En zo was de cirkel rond.  Toch rest er nog één vraag. Wat deed Erasmus op het houtsnijwerk op de spiegel van De Liefde? Dat werd in nederland verklaard. De vijf schepen van de Rotterdamse Compagnie kregen de namen Blijde Boodschap, Trouw, Geloof, Hoop en… De Erasmus? Dat klonk niet bijbels genoeg. De Erasmus kreeg een nieuwe naam en werd omgedoopt tot de Liefde.

 Als verlicht humanist overleefde hij twee beeldenstormen en werd eeuwenlang vereerd als een Boeddhistische wijze in een Japanse tempel. En nu staat hij als verbinder van culturen van oost en west te boek in het museum van Tokyo en ls replica in Rotterdam. Ik denk dat Erasmus, die naast een scherp intellect ook een man van humor was, de ironie van deze grootse verwarring best had kunnen waarderen.

Categories: Ontdekkingen, Reizen, Standbeelden | Tags: , , , , , , , , , , , ,
 
 

Ontdek de verborgen geschiedenis van Teddyberen en hun wereldwijde invloed

Na jaren in het buitenland gewoond te hebben, bezocht ik een enorm kleurloos gebouw in een grauw industriegebied in Rotterdam. Op deze plek lagen al die tijd mijn persoonlijke spullen opgeslagen. Ik had alleen een sleutel en een pincode om binnen te komen. En dat was nodig ook, want er was in geen velden of wegen iemand te bekennen. Het leek een 24/7 onbemand, maar streng bewaakt fort. Het was avond en stil.

Eng.

Ik reed door tot aan het hek en voelde me bespied door de vele camera’s. Ergens hield iemand me in de gaten. Op een klein toetsenbord typte ik de code in en waarachtig; het hek verdween langzaam in de muur. Voor me sprong een licht op groen. Ik mocht doorrijden.

Binnen parkeerde ik mijn auto in een centrale plaats.  Elke hoek en zijde zag ik gangen die in de duisternis verdwenen. Voor mij stond een rij in elkaar geschoven karren voor het vervoer van een partij dozen of meubels. Ik pakte er een en ging op weg naar box 215, het nummer dat op mijn sleutel stond. Ik duwde de kar voor me uit door een nauwe, onverlichte gang, waar lampen pas aan knipperden als ik er onder liep, om dan achter mij weer net zo snel te doven. Het was stil.

Onheilspellend stil.

Alle muren waren van beton, de vloerplaten van ijzeren roosters. Elke deur was voorzien van een nummer. Als in een gevangenis. De sleutel paste op deur 215, die luid open klapte. Metaal op metaal echode steeds verder weg door de donkere gangen.

In de kleine opslag stonden mijn verhuisdozen tot aan het plafond opgestapeld. In een hoek stonden nog een fiets, een fitness apparaat en een bureaustoel. Het voelde als een aflevering van Storage Wars, waar de inhoud van opslagruimtes worden geveild omdat de eigenaar de huur niet meer betaald, of spoorloos verdwenen is. De veilingmeester knipt het slot door en de opkopers mogen een zuinige blik naar binnen werpen om een volledig uit de lucht gegrepen schatting van de waarde te maken. De bieders zoeken naar aanwijzingen die duiden op een verborgen schat aan waardevolle artefacten. Hun ogen scannen de dozen als een metaaldetector waarna het onderbuikgevoel ze een maximum bod ingeeft. Meestal komt er alleen maar ouwe rotzooi uit.  

In mijn dozen zaten voornamelijk boeken, uit de tijd geraakte DVD’s en CD’s, decoraties en vergeten dingen uit een ver verleden. Ik had me voorgenomen elke dag een stuk of acht dozen mee te nemen en deze thuis uit te pakken, te beoordelen en vervolgens te verkopen, weg te gooien, of nog langer te bewaren. Ik plaatste de eerste loodzware dozen vol boeken op de kar. De volgende doos was onverwacht licht waardoor ik bijna omtuimelde. Ik opende de flappen en zag een doos vol jeugdherinneringen. Honderden plastic soldaatjes in sigarendozen van een niet langer bestaand merk, een paar zakken knikkers, een stapel schriften, schoolrapporten en fotomapjes.  En daar, tegen de kartonnen wand geklemd, herkende ik hem.

Ted.

Mijn Teddybeer.

Voorzichtig pakte ik hem eruit. Hij was kleiner dan ik dacht, nog geen 15 centimeter groot. De ooit zo zachte goudgele pluchen vacht was nu wat stekelig. Op sommige plekken was de stof versleten. Teds neus en mond waren geborduurd met een zwarte draad, waaruit een stukje rode stof als zijn tong naar buiten stak. Zijn oren waren duidelijk herkenbaar, maar zijn ogen zag ik niet. De bruine kraaltjes hadden losgelaten. Maar al met al had Ted nog steeds die vertrouwde vriendelijke uitstraling. Zijn korte ledematen waren nog steeds flexibel. Hij kon staan en zitten.

‘Zo Ted,’ sprak ik hardop. ‘Hoe gaat het met jou?’

Ted zij niets. Een vreemd gevoel maakte zich van mij meester. Ik keek even de gang in.

Niemand.

‘Sorry dat ik je al die jaren in een oude doos heb laten zitten.’

Het kwam helemaal vanzelf, die zin. En ik meende het. Deze knuffel was mijn eerste bezit. Volgens de overlevering had ik hem gehad van een collega van mijn vader ter gelegenheid van mijn geboorte. Ted was dus net zo oud als ik. Lang was ik er van overtuigd dat hij naar mij vernoemd was, want al mijn buurtvriendjes noemden mij van kinds af aan Tet. Met een T. Dat was mijn bijnaam, afgeleid van mijn achternaam. Inmiddels weet ik beter. Ted was een afgeleide van Teddybeer. Ik had hem zelf dus Ted genoemd.

Maar waar komt de naam Teddybeer eigenlijk vandaan?

Dat zocht ik thuis uit. En het bleek een bijzonder verhaal.

Het begon in het jaar 1902 in Amerika, in de zuidelijke staten Louisiana en Mississippi. Hier was President Theodore Roosevelt stralend middelpunt van een meerdaagse jachtexcursie. Het sjieke gezelschap zat niet zomaar achter wat wild aan. Nee. Roosevelt zocht groot wild in zijn vizier.

Een zwarte beer.

Het verhaal gaat dat de president boos was, omdat het hem niet lukte om met succes een beer te schieten. De reden daarvan wordt nergens specifiek genoemd. Bleven de beren uit de weg van het luide gezelschap, of was de president onhandig en kon hij niet goed overweg met een geweer? Of schoot hij steeds mis omdat hij niet dichterbij durfde te komen? De bronnen reppen er niet over. Maar nadat de laatste en vijfde dag op zijn einde liep, had hij nog steeds geen beer geschoten. En toch had de president wellicht graag een kop van een opgezette beer aan de muur van het Oval Office willen hangen. Met daaronder een foto van hem met één voet dapper op het wilde beest, het geweer losjes in zijn handen en een pijpje puffend in zijn mond.

Zijn jachtgenoten wilden hem blijkbaar niet zonder die trofee weg laten gaan. En dus had de organisatie van de jachtpartij een zwarte beer met een touw aan een boom gebonden. Ze nodigden vervolgens de president uit om de beer op point blank te executeren. Maar dat vond Roosevelt te gortig. Of te laf. Hij gaf opdracht de beer los te laten. Dus die foto, die kwam er nooit. En die trofee ook niet.

Maar het verhaal kreeg een staartje. Waarschijnlijk door razende reporters die – ook toen al – als paparazzi met een bloknootje in de struiken lagen om een glimp van de president op te vangen. Daags na de jacht verscheen in de Washington Post een spotprentvan Cartoonist Clifford Berryman. Hij tekende Roosevelt in een ranger uniform, met zijn geweer leunend op de grond. Achter hem staat een soldaat die met een stuk touw een bange zwarte beer in bedwang houdt. Naast de president staat geschreven: “Drawing the line in Mississippi.” Het werd een beroemde prent in Amerika. En de president kwam er goed mee weg.

Het inspireerde het uit Rusland afkomstige echtpaar Morris en Rose Michtom, die in Brooklyn, New York een snoepwinkeltje runden, om een speelgoedbeer te maken. Morris noemde het Teddy’s Bear, naar de bijnaam van de president. Teddy, kort voor Theodore. Om de hoogste baas van Amerika niet voor het hoofd te stoten, stuurde Morris een persoonlijke brief naar de president om toestemming te vragen. Die vond het een prima idee. En zo ontstond de Teddybeer. De Michtoms konden al snel niet meer tegen de vraag opboksen. Ze gooiden het snoep uit de winkel, en begonnen een naaiatelier. Vanaf dat moment werd er nog maar één product gemaakt.

Teddyberen.

Maar zoals vaker met uitvindingen, vond tegelijkertijd elders in de wereld hetzelfde plaats. In hetzelfde jaar – 1902 – begon Margarete Steiff, een naaister met een klein speelgoedbedrijf in Duitsland, ook met het produceren van speelgoedberen. Samen met de Michtons ontketenden zij een ware knuffelrevolutie dat leidde tot het beroemdste speelgoed ooit. Massaproductie.

Teddyberen werden zachter en schattiger. Het stroeve houtwol vervangen voor flexibele synthetische vullingen. De beren kregen beweegbare ledematen, en werden voorzien van ingebouwde muziekdozen, en later door mini grammofoons waardoor ze ook nog konden praten.Beroemde beren als Winnie de Poeh en Paddington versterkten de rage. Inmiddels eiste elk kind een Teddybeer, want stond dat niet garant voor een zorgeloze jeugd?

Nee. Niet altijd, weet ik uit eigen ervaring. Ik deelde bed, lief en leed met Ted. Ik vertrouwde hem mijn diepste geheimen toe. Maar zorgeloos? Als kind leefde ik vaak op gespannen voet met mijn middelste broer. Die pestte mij. Of ik lokte het uit. Hoe dan ook, de precieze aanleiding weet ik niet meer, maar op een kwade dag kwam mijn broer vertoornt mijn kamer binnen. Hij trok Ted van de beddenkast en draaide voor mijn ogen zijn kop van zijn pluchen lichaam af. Met een sardonische blik gooide hij de beide stukken van Ted voor mijn voeten en vertrok lachend. Ik barste in tranen uit en pakte de overblijfselen van mijn knuffel met trillende handen bijeen. Teddy was niet meer.

Hij was dood.

Of toch niet?

Ik besloot tot een dramatische reddingsactie. Ik stormde de kamer uit en pakte uit de naaimachine van mijn moeder naald en draad. Met grove steken zette ik zijn hoofd terug op zijn romp. En goed ook, want het heeft nooit meer losgelaten. Even leefde de oude vriendschap weer op. We waren weer een team!

Maar naarmate de jaren verstreken, verdween Ted uit beeld. Letterlijk. Ik vergat van zijn bestaan. Tot dat moment in de opslag.

De opmars van de Teddybeer in de 20e eeuw ging onverminderd door. Het speelgoed kreeg een troostende reputatie. Kijk maar bij gedenkplaatsen waar een kind is omgekomen, of waar onschuldige slachtoffers zijn gevallen. Daar worden teddyberen in grote getalen achtergelaten als teken van rouw en medeleven. Na de ramp met de Titanic verkocht Margarete Steiff 600 Teddyberen voor het goede doel. Deze versie staat bekend als de Steiff Titanic Teddy Bear. Onlangs kwam er een onder de hamer en tikte $130,000 af! Reden genoeg om die oude knuffels van je grootvader eens wat nader te bestuderen, want veel speelgoedberen worden van generatie op generatie doorgegeven. Maar het kan nog gekker. In 2000 wisselde een Teddy Bear van Steiff, gemaakt in samenwerking met Louis Vuitton voor $2.1 miljoen van eigenaar. De koper was de bekende Koreaanse verzamelaar Jessie Kim, die het voor zijn Teddy Bear Museum aanschafte. Inmiddels zijn er meer dan tien Teddy Bear Museums in de wereld. Uiteraard een in New York en een in Duitsland, maar ook Rusland, Thailand, Japan, en Maleisië kennen hun eigen knuffelberen museum.

Maar het meest opvallende verschijnsel is zonder twijfel de Teddy Bear Toss. Fans van het ijshockeyteam Hershey Bears – de naam zegt al genoeg – gooien massaal teddyberen op het ijs als hun team het eerste doelpunt scoort bij een thuiswedstrijd. De vaak tienduizenden teddyberen – u leest het goed ja – die zo naar beneden komen, worden verzameld en gedoneerd aan kinderziekenhuizen om troost te bieden. Begin 2024 werd een nieuw wereldrecord gebroken met maar liefst 74,599 knuffels op het ijs. Het heeft de wedstrijd wel enigszins opgehouden, maar goed, het is voor het goede doel. Als je het niet gelooft, bekijk dan de beelden hieronder maar eens.

Ik kon het niet laten om mijn teddybeer toch even door de google image zoeker te halen om te zien of de gever toevallig toch een zeldzaam exemplaar aan mij had gegeven. Maar dat bleek niet zo te zijn. Inmiddels meer dan een halve eeuw oud is Ted wel vintage, net als ik. En dus zitten we weer samen. Ik schrijf wat, hij zit leunend tegen mijn computerscherm. Praten doen we niet, dertig jaar eenzame opsluiting in een schoenendoos doet je wel wat natuurlijk. Maar we begrijpen elkaar wel, zoals dat vaak gaat met oude vrienden.

Categories: @tetroberts, humor, Ontdekkingen, Reizen | Tags: , , , , , , , , , , ,

Boat ride through South Sulawesi’s wild nature

https://youtu.be/ldK89v3o1AA

Where can you expect that? A three day end-of-year trip with your colleagues somewhere on a three hour flight from Jakarta, in a five star hotel full of excursions and activities arranged by an event organizer. I did enjoy it a lot. The first activity, straight from the airport, was this amazing boat ride through a beautiful nature reserve.

IMG_1472

 

Categories: @tetroberts, Indonesia, Ontdekkingen, Reizen, Steden | Tags: , , , , , , , , , , ,

Exploring Indonesia’s National Monument in the heart of Jakarta

https://youtu.be/8Eif6my8Lnc

It is a little bit awkward to visit Indonesia’s National Monument in the heart of Jakarta as a Dutchman. After all, the Dutch are the cause of this monument after more than three centuries of colonial occupation.

Halfway the seventies of last century the monument opened to the public. It is standing in the center of one of the largest city squares in the world: Merdeka square. It is worth a visit if you happen to be in Jakarta. The tower offers a great view of the city and in a museum underneath you learn about the freedom fight of the Indonesians and their independence in the late forties.

The surroundings are also great: the enormous square is a welcome escape from the busy city and there are often a lot of events happening and in the surrounding park there are plenty of warungs; little eateries to eat a snack or refresh yourself with a tropical drink.

 

 

Categories: Indonesia, Jakarta, Steden | Tags: , , , , , , , , , ,

A visit to Indoestri Makerspace, a place for Selfmadepeople

https://youtu.be/cmkvszqP5sg

In the West of Jakarta is a place where you can learn crafts. It is called Indoestri, where the process is seen more important than the end product, something I fully agree with. Like travelling: the road is more important than the destination. And same counts for awesome ice creams: the eating process – including that final bite of a chocolat tip cone – is way more important than finishing your snack.

Categories: @tetroberts, Indonesia, Jakarta, Ontdekkingen, Steden | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Jakarta Biennale 2017: making a piece of art myself

https://youtu.be/ISHZYD7kYSc

The Jakarta Biennale is at different locations and the two main museums at Kota Tua – the Old Town – both have installations on exhibition. Ten at the Jakarta History Museum  and the Museum Keramik, which is located in the former Court of Justice of colonial times. A beautiful building.

This was the day planning: arrive at ten, have a breakfast at Cafe Batavia with a view at Fatahillah square, then to Keramik museum followed by the Jakarta history museum.

In practise: due to circumstances I arrived with a headache at 1.30 pm, had a late lunch at Cafe Batavia, visited Keramik museum after which I arrived at closed doors at the other museum. Who siad it that life is what happens to you while making other plans?

Screen Shot 2017-11-28 at 22.20.06

Sunday afternoon at Kota Tua 

 

Categories: Art, Indonesia, Jakarta, Steden | Tags: , , , , , , , , , , , , , ,

Visiting Jakarta Biennale 2017 and Gardu House Graffiti in a search for my true art feelings…

https://youtu.be/gIOSn9cNcrA

Jiwa means soul, and that’s the theme of this years Jakarta Biennale. Most of the art are installations displayed in big locations like the Gudang Sarinah Ekosistem warehouses, the Museum of Fine Arts and Ceramics or the jakarta History museum.

My first atempt to find the Jiwa of art in Jakarta started in the Gudang Sarinah, where I met faces from paper and stone, arthouse films, unknow standing objects and here and there some sculptures, and paintings at the wall.

But it all started with a horrible traffic jam, on a weekend day. They can pop up anywhere unexpected. But traffic comes along with Jakarta, no escape, and I stopped already long time ago with complaining about it. Just go with the flow. Check your smart phone inside out till the battery is empty, but never leave home without a bottle of water, just in case you need to survive a night on the road.

The mission is only halfway cause the unexpected traffic jam blew up my schedule so I will complete this soul searching for my art feelings in a second video next week.

Now, if you made the text till here, how do you feel about the art at Jakarta Biennale (or just here in the video)?

More details at http://jakartabiennale.net/

Categories: Art, Observaties, Ontdekkingen, Standbeelden, Steden | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

The hike on a holy mountain of the Majapahit kingdom in Java, Indonesia

https://youtu.be/07yCqzCuRdk

During my flight from Jakarta to Surabaya I filmed a few scenes from the animated film ‘Battle of Surabaya’ and learned about the historic event of 19 September 1945 where the Dutch flag (red-white-blue) was taken down, ripped from the blue banner, and hang back as the red and whit flag of Indonesia.

A couple of days later I was awestruck when I unsuspecting walked into the Majapahit hotel in down town Surabaya and found out this event happened exactly there.

IMG_0949

A day before that I climbed the Gunung Penanggungan, a holy mountain of the Majapahit Kingdom. Temple ruins of this middle age culture are everywhere on the sloops of this holy mountain. I finally reached the top and found a group of young Indonesian hikers who were planting the Indonesian flag on the puncak- the top – of the mountain.

IMG_0788

Later I visited some other Majapahit monuments and learned from local visitors that this lost civilization already waved the red-white flag on the high seas of South-East Asia since the 13th century.
IMG_0917

So in a couple of days I was exposed to three stories of the Indonesian flag, or bendera merah putih as the Indonesians call it. It seems that this vlog was destined to tell the story of this flag and that is how it comes quite often. You set out for a specific idea for a vlog, and you come back with a complete different story.

And I like it that way!

The flag of Indonesia has a philosophical meaning. Red means courage, white means holiness. Red symbolizes the human body, while the white symbolizes the human soul. The flag of the Republic of Indonesia, which is briefly called the State Flag, is Sang Saka Merah Putih, Merah Putih, or sometimes called the Dwiwarna (two colors).

 

 

 

 

Categories: Film en televisie, Indonesia, Ontdekkingen, Reizen | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

The voyages of 15th century Chinese admiral Zheng He and today’s rising tensions in Asia

Did Chinese admiral Zheng He discover America before Columbus and Vasco da Gama? I think he could. but more important, read how Zheng He’s travels can lead to a major conflict today…

During my visit to Malaysia I walked into a rememberance stone in the world heritage city center of Melaka and read about the visit of Zheng He in 1405. This visit was a first of seven voyages which he made between 1405 and 1430. He visited not only the countries of South East Asia, but went well beyond that: India, Sri Lanka, the Arabian peninsula and the east coast of Africa. Till so far the official reading.

Not much later I found the Cheng Ho museum which turned out to be a wonderful museum about the life and times of Zheng He. His fleet is build at scale in a diorama and then you start to think how impressive this must have been. The admiral build his biggest Treasure Ships measuring 120 meters long and over 50 meters wide each. Compare Columbus 30 by 10 meters ships. Columbus sailed out – 70 years later – with 3 small ships. Zheng He with close to 200 ships.

Now the Chinese emperor was not in a conquering mood, lucky world. They sailed to all the kings and sultans to show off their power and increase trade. Some researchers think have found prove that parts of the fleet sailed around Africa and hit the American continent. Direct prove has not yet been found, but one of the first appearences of Asia and parts of South America show up in 15 century maps in Italy (see Fra Mauro map) and Turkey (see the Piri Reis maps) and it could be very well possible that early travelers from Venice to the east might have encountered Chinese treasure ships and copied their sea charts. It is still indirect proof, but seems more reasonable then prehistoric Atlantis blah blah.

IMG_1241 3 copyI bought myself a few books about this in the west so unknown explorer to enrich my collection of obscure history and cartography memorabilia , well hidden in a vault somewhere in Holland.

Today China expresses that “Chinese activities in the South China Sea date back over 2000 years ago” with China being “the first country to discover, name, explore and exploit the resources of the South China Sea islands and the first to continuously exercise sovereign powers over them.” For instance, Chinese sources claim that maps of the South China Sea islands were published throughout the Ming and Qing dynasties, including in navigational charts drawn up by China’s fifteen-century admiral and explorer Zheng He. (source)

And so Zheng He is back in today’s politics, not only because of the South China sea rising conflict, but also as an example of China’s modern day silk road initiative called: One Belt One Road, where China is increasing its influence over the Eurasian world to build airports, railroads and seaports to connect China’s industrial areas over land and sea. For many poor countries a great opportunity, for the sceptic west another thread of the upcoming eastern powers.

As long as they handle in the spirit of Zheng He – collaborative with win-win trade benefits – it would be fine with me.

 

Categories: Boeken, Ontdekkingen, Reizen, Standbeelden | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Discover Malacca, a rickshaw ride through a world heritage city in the heart of Malaysia

I was more than surprised when I arrived in the old town of Malacca, what a beautiful place this is. The old center of town is roughly divided in three parts: the Portuguese area with an old church and remains of a fortress.  The Dutch part is at the east side of Malacca river, an old townhall, a church and a handful of redbrick buildings around a square. And at the west bank of the river the large Jonker street area, a labyrinth of small colonial streets filled with local shops, galleries and restaurants.

I went there without any expectations, and so the effect on me was great, such great architecture and so much to explore and discover. It reminded me of just a few cities, none of them comparable on how it looks, but they can describe the kind of mood that flows through the alleys: Cartagena des Indes, Cusco, Ubud, Glastonbury and Florence. I mean, the feeling that after each corner something wonderful will show up, and then it actually happens. Got it?

If you also know of such a surprising town or city, let me know in a comment below because I would definitely put it on my bucketlist and visit it!

Categories: Ontdekkingen, Reizen, Steden | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Blog at WordPress.com.