Top 100

89 / Alquin – Crash!

Nou, dit is een plaat uit de platenkast van grote broer, maar sindsdien vond ik deze band wel erg goed. Het was een aangename verrassing toen ik hoorde dat deze band uit mijn geboorteplaats Delft kwam. Bands uit Nederland konden dus blijkbaar ook de moeite waard zijn. Om even een indruk te krijgen volgt hier een stukje uit de tijd van hun doorbraak in 1973. Het is een vage opname van Pinkpop ’73 met een aankondiging van Sjefke van Oekel.
De plaat Crash! is eigenlijk een verzamelaar. Op de laptop heb ik inmiddels de albums ‘Nobody can wait forever’, ‘Mountain Queen’, ‘Marks’ en ‘Best kept secret’ waarop dan zo ongeveer het hele repertoire van de band op terug te vinden is.Alquin heeft eigenlijk nooit een hit gescoord, maar Weelchair Groupie (zie hieronder) kan misschien gerekend worden tot de officiele bijna hit van de band… De zanger Michel van Dijk zong later nog eens de sterren van de hemel in een optreden van zijn band Bluespower die ik ergenslive mocht aanschouwen. Jammer dat die band niet meer bestaat.
Als ik mijn grootste favoriete Alquin muziekstuk mag aanwijzen, dan is het wel het hieronder te bekijken meesterwerkje New Guinea Sunrise…
Bovenstaande clip leek wel erg recent en na even zoeken bleek Alquin zowaar in 2005 een nieuw album opgenomen te hebben. Blue Planet (gisteren via Bol.Com op de deurmat gevallen)is een plaat waarop het oude Alquin geluid terug te horen is, maar dan in een nieuwe jas. Erg goed en later dit jaar blijken ze dan ook nog eens op te treden in Vlaardingen! Nou, voor wie zin heeft om mee te gaan, laat het me weten een, dan wandel ik van de week even langs bij het Stadsgehoorzaal en bestel de kaartjes. Als je het niet zeker weet; hieronder Falling, een nummer van de nieuwe plaat, om je te overtuigen wellicht…
Categories: Muziek, Top 100 | Tags: ,

90 / Frank Zappa – Does humor belong to music?

Tja, je vindt Zappa fantastisch of je vind hem vreselijk, er schijnt geen tussenweg te zijn. Zelf vind ik slechts een aantal platen goed. Een oud collega van mij bezat ongeveer 80 CD’s van Frank Zappa en was helemaal idolaat van deze artiest. Ik hoor hem nog vol trots zeggen over zijn dochtertje: ‘Haar eerste woordje was mamma, haar tweede woordje pappa en haar derde woordje… Zappa!’
Een album kan ik nog steeds ernstig kan waarderenis die met de bijzondere stelling ‘Hoort humor thuis in de muziek?’ Nou ik vind van wel en Zappa blijkbaar ook. Het cynisme druipt van de muziek af. En de muziek is niet eenvoudig, luister eens naar onderstaande clip en bedenk eens hoe complex de composities zijn. Het hele nummer zit zeer ingewikkeld in elkaar en dat is zo met de meeste muziek van Zappa.
Wikipedia zegt het volgende over Zappa: ‘Hij vermengde rock, pop, jazz, bigband, elektronica en klassieke muziek met elkaar. En hij heeft meesterwerken geschreven in haast elk van die genres. Zappa was een muzikale pionier.’
en verder: ‘Frank Zappa ageerde tegen oorlog, het fundamentalistische geloof en kleinburgerlijkheid, maar ook de popcultuur (hippies, discomuziek,…) bleef niet gespaard. Vooral de media moeten het ontgelden in zijn nummers. Televisie, zo meende Zappa, is een gevaarlijke propagandamachine. Dit is te horen in zijn nummer “I’m the slime” uit 1973.
I am gross and perverted
Im obsessed n deranged
I have existed for years
But very little had changed
I am the tool of the government
And industry too
For I am destined to rule
And regulate youI may be vile and pernicious
But you cant look away
I make you think Im delicious
With the stuff that I say
I am the best you can get
Have you guessed me yet?
I am the slime oozin out
From your tv set

You will obey me while I lead you
And eat the garbage that I feed you
Until the day that we dont need you
Dont got for help…no one will heed you
Your mind is totally controlled
It has been stuffed into my mold
And you will do as you are told
Until the rights to you are sold

Thats right, folks..
Dont touch that dial

Well, I am the slime from your video
Oozin along on your livinroom floor

I am the slime from your video
Cant stop the slime, people, lookit me go

Zappa kan zonder twijfel tot de belangrijkste componisten gerekend worden van de 2e helft van de 20e eeuw. Daarenboven beschouwde Jimmy Hendrix hem als de beste gitarist die er rondliep – beter dan Hendrix zelf (dat vind ik niet en daarom vinden we Jimmy een stukje hoger op de lijst terug…). Zappa was het daar overigens zelf niet mee eens. Zo stelde hij in een interview, dat wanneer hij auditie zou moeten doen voor zijn eigen band, hij niet zou worden aangenomen.
Categories: Media, Muziek, Top 100 | Tags: ,

91 / Marvin gaye – What’s going on?

Kijk, dit is nu de eerste van de enige twee soul platen die in Mijn Top 100 staan. Marvin Gaye’s album What’s going on – uit 1971 – is een van de meest indrukwekkende platen die ik ooit hoorde. Ik schafte deze voor mij onbekende plaat aan nadat een poll van muziek journalistenin het muziekblad OOR het op de tweede plaats deed belanden, van de lijst ‘meest invloedrijke popalbums’.

Nu is de muziek nog steeds indrukwekkend. De langspeler duurt nog geen 30 minuten, maar daarin neemt dit muzikaal genie je dan ook mee op een tocht van zeldzaam mooie teksten en sacrale muziek. Up and down bas riffs, de aanhoudend tikkende pauken, af en toe eenalt sax op de achtergrond, en de relaxte piano akkoorden van da soulbrother hemzelve, de hele combinatiegeeft de wanhopige doch ingetogen teksten van Marvin een bijzondere dimensie. Haal eens diep adem en kijk of je na 9 minuten zelf een antwoord weet op een van de meest gestelde vragen in dit leven.
Het is tegenwoordig een rage om allerlei ellende filmpjes op bekende muziek te zetten, maar voor dit nummer heb ik eenloepzuivere concertregistratie gekozen, met wat achteloos geschoten filmpjes in een Amerikaanse stad, die op een of andere manier toch indruk maken met de muziek erbij. Dit is dus het verschil tussen echte muziek en dat soort stage-bagger als bijvoorbeeld… Rammstein? Nou ja, daarom dus ook een plaatsje hoger op de ladder.
just want to ask a question
Who really cares?
To save a world in despair
There’ll come a time, when the world won’t be singin’
Flowers won’t grow, bells won’t be ringin’
Who really cares?
Who’s willing to try to save a world
That’s destined to die
When I look at the world it fills me with sorrow
Little children today are really gonna suffer tomorrow
Oh what a shame, such a bad way to live
All who is to blame, we can’t stop livin’
Live, live for life
But let live everybody
Live life for the children
Oh, for the children
You see, let’s save the children
Let’s save all the children
Save the babies, save the babies
If you wanna love, you got to save the babies
All of the children
But who really cares
Who’s willing to try
Yes, to save a world
Yea, save our sweet world
Save a world that is destined to die
Save the Children
Marvin Gaye – What’s going on (1971)
Categories: Media, Muziek, Top 100

92 / Rammstein – Herzeleid

Deze band noemde zichzelf naar een vliegramp op vliegbasis Ramstein. Een stuntvlieg team van 10 straaljagers passeert elkaar net niet rakelings waarnadrie vliegtuigenvlak voor hetpubliek neerstorten. Ik probeerde op Youtube het beruchte filmpje van het ongeluk te vinden. Nu blijkt dat zo ongeveerelkgefilmd ongeluk de muziek van Rammstein als soundtrack heeft, maar hier is het gewraakte stukje alsnog… zonder muziek.
Als deze crash de inspiratie voor je muziek vormt, dan kun je dus wel ongeveer verwachtsen wat er komt. De sound van Rammstein laat zich misschien nog het best beschrijven als Duitsemarcheer metal??? Ik zag ze voor het eerst op Pinkpop, ergens eind jaren 90. Het was een waar geluids geweld en al te dicht bij het podium was zeker niet aan te raden. En dan zingen ze nog Duits ook…Maar om nou te zeggen slecht? Nee, dat zeker niet. Rammstein heeft een heel eigen geluid, een soort Duitse koelheid in de muziek, zwaar gelaagde bas en drum met drammende gitaarriffs, alsof je in een soundtrack van een armageddon zit. Kijk onderstaande clip eensom een idee te vormen.
Blijf even kijken tot je ziet wat de zanger achter zijn rug verborgen houd…
Toch sluiten we alsnog af met een kleine ramp; tijdens een optreden van Rammstein vliegt het podium in brand. Maar de mannen lijken daar gewend aan te zijn en spelen gewoon door terwijl de brand geblust wordt. Nou, met zo’n houding beland je dus in deze Top 100, dat is wel even andere koek dan Jimmy Hendrix die zijn gitaar in brand stteekt. Hou je af en toe van een beetje heftige muziek in de auto, draai dan Herzeleid en voor je het weet zit je op de Autobahn.
Categories: Muziek, Top 100 | Tags: ,

93 / Jet Black Joe – You ain’t here

Op 93 in de Top 100 Mijner Tijden staat de IJslandse formatie Jet Black Joe. Het zal maar weinig mensen iets zeggen en eigenlijk zijn ze alweer vrijwel vergeten want ook op internet is er vrijwel niets meer over ze te vinden. Een veel te kleine albumhoes van de plaat waar ik het over heb zie je hieronder:

Voor de mensen met slechte ogen: iemand met een emmer op zijn kop krijgt een helm aangereikt…
Vraag me niet wat daarmee bedoeld wordt. Ik heb nog een oude Popencyclopedie uit 1994, het moment dat Jet Black Joe doorbrak met bovenstaand album, en deze meld onder het hoofdstuk Scandinavie: “In 1993 verrast de jonge rockband Jet Black Joe met een ijzersterk debuutalbum” Wie er verrast werd meld de encyclopedie niet, ook niet de titel of enige andere bijzonderheden omtrent deze obscure band. Wellicht verraste de band zichzelf…
Het laatste album Fuzz dat ik bij de Plato kocht, tevens het laatste levensteken van de band…
Hoe dan ook, na een spetterend artikel in het maandblad Oor ergens omstreeks 1994 raakte ik zo enthousiast, kocht het album bij de Plato in Rotterdam en kocht daar tevens 5 kaartjes voor een concert in de basement van Nighttown. Bij de ingang stond een uitsmijter en vroeg ons ‘of we ook rolschaatsen bij ons hadden…’ Niet dus, maar hij bedoelde dat er ruimte zat was, slechts 2 rijen mensen voor het podium en een IJslandse band die blij was in Amsterdam te spelen… Als alles fout gaat, dan vooral ook nog Amsterdam bejubelen in een Rotterdamse club.
Toch werd het een succesvol optreden maar de band ging helaas ten onder aan andere grunge rock bands als Pearl Jam en Nirvana die furore maakten in hetzelfde jaar en die we later in de lijst beiden terug zien. Jammer voor Jet Black Joe en ook op YouTube is weinig soeps terug te vinden. Een aantal shots van een optreden in IJsland zijn van zeer slechte geluidskwaliteit en het enige wat ik jullie hier kan bieden is een bedenkelijk matige cover van het nummer Rain door een Filipijnse zeeman met teveel galm op de geluidsinstallatie. Tja, het kan verkeren…
Categories: Media, Muziek, Top 100 | Tags: ,

94 / The Cure – Staring at the Sea

Doorgroefd gelaat tooit de hoes
Afgelopen week heb ik The Cure weer eens gedraaid en eigenlijk maakten die best wel deprimerende muziek. Het geeft wel aan hoe de sfeer eind jaren zeventig was. The Cure was een van de vaandeldragers van de New Wave stroming, waar onder andere bands als Talk Talk, Joy Division, Depeche Mode, Echo and the Bunnymen, Billy Idol, U2, The Smiths, OMD, New Order, The Sound andThe Alarm deel van uitmaakten.Zanger Robert Smith kan zelfs een vrolijk nummer als Love Cats behoorlijk zwaarmoedig overbrengen. Gelukkig zijn onderstaande beelden vrolijk genoeg om het leuk te houden.
Dat is niet meer het geval bij het nummer A Forest, waarin de hoofdpersoon van het nummer verdwaald in een bos. Onderstaande videoclip is uit BBC’s Top of the Pop uit 1980, de tekst geeft aan hoe Gothic deze band eigenlijk is. Samen met een recente foto van laedzanger Robert Smitheen waar schrikbeeld:
I hear her voice, calling my name
The sound is deep, in the dark
I hear her voice, and start to run
Into the trees, into the trees
Suddenly I stop, but I know it’s too late
I’m lost in a forest, all alone
The girl was never there, it’s always the same
I’m running towards nothing, again and again and again and again
Categories: Muziek, Top 100 | Tags: ,

95 / jack johnson – On and on

Okay, laten we de hippies even vergeten en naar een nieuw album gaan uit 2003. On and On is het produkt van de Hawaiaanse surfer en filmmaker Jack Johnson. Ik kocht deze CD op de bonnefooi in de Mega Shopping Mall van Nasser City, een buitenwijk van Cairo met wat extreem grote winkels. Gelukkig ook met een Virgin Megastore met nieuwe muziek en dus had ik iets om mijn geld aan uit te geven. Hier een live optreden van Jack Johnson:
Na dit album verscheen in 2005 Brushfire Fairytales en afgelopen jaar Sing-A-Longs And Lullabies For The Film Curious Georgeen beide albums zijn ook zeker de moeite waard, maar goed, vaak is het de eerste de beste. Jack Johnson kun je goed draaien tijdens het lezen van een boek (of een atlas).
Voor de akoestische muziek liefhebber van singer / songwriters een aanrader. Overigens is JJ vooral bekend geworden door in het voorprogramma van Ben Harper te staan, een artiest die verderop in Mijn Top 100 staat. Wrang is echter wel dat de rollen ongeveer omgedraaid zijn en dat Ben nu bij Jack in het voorprogramma staat; ja het kan raar lopen…
Categories: Muziek, Top 100 | Tags: ,

97 / The Band – The Band

Elke keer als ik een plaat voor de top 100 uitzoek, draai ik die even flinkgrijs om in de stemming te komen.CD van vandaag is een van de oudste platen in deze lijst, namelijk uit 1969.In het midden van de hippie tijd een vreemde eend in de bijt. The Band was een soortHillBilly band die wars van elke trent folkrock en ragtime muziek maakte. Teksten gaan overhet platteland, over de Amerikaanse Burgeroorlog (The night they drove Old Dixie down’), Oude Zeelui (Old rockin’ chair)en de oogst (King Harvest). Niet echt opwindend wellicht, maar nu ik er weer zo naar luister wordt ik er aardig weemoedig van. Zeg maar muziek in zwart-wit.
Ook de hoes is niet echt spectaculair…
The Band begon als begeleidingsband van Bob Dylan en hun grootste bekendheid komt wellicht van hun afscheidsconcert uit 1976; The Last Waltz. Een ijzersterk optreden met artiesten als – naast Bob Dylan- Van Morrisson, Neil Young, Joni Mitchell, Neil Diamond en Eric Clapton.
Mark Lavon Helm, born May 26, 1940, Lead singer. Instrument: Drums andmandolin
Kameraad en drummer Martin S was jaren terug al helemaal lyrisch van de band en zodoende eindigde ik ooit op het podium van een Vlaardingse kroegom de 2e stem op The Weight te zingen en Martin al drummend zong (of al zingend drumde…).Om een kleine indruk te geven hieronder een couplet van The night they drove Old Dixie down:
Like my father before me, I will work the land,
Like my brother above me, who took a rebel stand.
He was just eighteen, proud and brave, But a Yankee laid him in his grave,
I swear by the mud below my feet,
You can’t raise a Caine back up when he’s in defeat.
The Band voor al uw feesten en partijen…
http://theband.hiof.no/albums/the_band.htmlen klik hier even en op betreffende site de MP3 filetjes voor een 30 seconden voorbeelden.Favorieteopen-haard-liedje is Rocking Chair. Onthoud die naam: The Band, puurder dan The Eagles,en die laatsten hebben deze lijst dan ook niet gehaald…
Categories: Muziek, Top 100 | Tags:

96 / Grand Funk Railroad – Capitol Collectors

Grand Funk Railroad was zoongeveer de eerste band die in Amerika optrad in stadions en arena’s en furore maakte in de periode van 1969 tot 1976. Toch bleven ze in Europa een beetje in de schaduw van Led Zeppelin, Uriah Heep en Black Sabbath. Persoonlijk vind ik ze beter dan Deep Purple – die niet in deze lijst staat -en wel om het volgende nummer dat je hieronder op een live clip even kunt aanhoren. Leun even achterover en geef je kritiek maar achteraf.
1970, Grand Funk speelt Inside looking out, de studio opname is nog een stuk beter en met mond harmonica
In mijn koopvaardij dagen was er een stuurman die op een blauwe maandag in een haven in Amerika aanlegde, en met een paar bemanningsleden naar een club gingen en daar dus Grand Funk zagen spelen. Gitarist Mark Farner gooide na het nummer ‘Inside Looking Out’ (van hierboven) zijn plectrum in het publiek en die ving hij – de stuurman -op! Sinds die tijd liep hij met de plectrum van Grand Funk in zijn portemonnee en liet het iedereen zien als was het een talisman. Naar aanleiding van dat verhaal heb ik dus deze plaat, een verzamelaar, gekocht.
Grand Funk is voor mij een rauwe blues rock band met een funky sausje en een heavy sound voornamelijk door het bas en drum samenspel. Andere bekende nummers van de plaat zijn Time Machine, We’re an American Band, Feelin’ alright en Some kind of wonderful. Nou, helemaal top 96 dus!
Mysterieuze foto want hier tel ik ineens vier bandleden…
Categories: Muziek, Top 100 | Tags: ,

The Night They Drove Ole Dixie Down

Kijk, dat wonderlijke YouTube heeft de registratie van

The Night They Drove Ole Dixie Down

gewoon op de site staan, druk op de startknop en genieten maar!

Categories: Media, Muziek, Top 100 | Tags:

Blog at WordPress.com.