Nou, de filmpjes zijn goedgekeurd dus kunnen ze nu online. De terminal ligt 40 kilometer van Tanger en is een voormalig breed strand dat nu langzaam veranderd in een grote bouwput. Er ligt ook een kleine stuwdam van waar electriciteit opgewekt wordt. De lokale bewoners zullen dan ook wel aan het nieuwe uitzicht moeten wennen. Overigens zijn de kranen net aangekomen, vier staan er nog op een schip, en meten 80 meter hoog met de klap omlaag en toch echt 120 meter als ze opgetopt staan.
In de serie verzamelde dansen nu een buikdanseres op traditionele Marokaanse muziek.
Eergisteren werd het officieel aangekondigd, gisteren bestelde ik een ticket en vandaag werd het bevestigd; zaterdag vertrek ik voor een week naar Cartagena in Columbia. Dat is voor mijn werk en het doel is de aankoop van een aandeel in een haven. Ik heb even gekeken en de laatste informatie die ik over Cartagena kon vinden komt uit een wat ouder boek:
Ik zal proberen een foto te maken vanuit hetzelfde standpunt om te zien hoe Cartagena er vandaag de dag uitziet. Het volgende komt van Wikipedia, de internet encyclopedie:
De Colombiaanse stad Cartagena is genoemd naar de stad Cartagena in Spanje en is gesticht in 1533. Het was lange tijd een belangrijke schakel tussen Spanje en Zuid-Amerika. Tijdens de zestiende eeuw en de zeventiende eeuw, was Cartagena een van de belangrijkste havens van de Zilvervloot en daardoor een gewild doel voor boekaniers. Toch staan nog enkele versterkingen overeind, waaronder het kasteel van San Felipe de Barajas, gebouwd tussen 1536 en 1657; de stadsmuren rondom de Oude Stad (las Murallas); en de forten van San Jose en San Fernando, gebouwd tussen 1751 en 1759 bij Bocachica.
Veel koloniale gebouwen treft men aan in de Oude Stad, waaronder het Paleis van de Inquisitie, een kathedraal, de Conventie van Santa Clara en een <a class=”new” title=”Jezu
Op 93 in de Top 100 Mijner Tijden staat de IJslandse formatie Jet Black Joe. Het zal maar weinig mensen iets zeggen en eigenlijk zijn ze alweer vrijwel vergeten want ook op internet is er vrijwel niets meer over ze te vinden. Een veel te kleine albumhoes van de plaat waar ik het over heb zie je hieronder:
Voor de mensen met slechte ogen: iemand met een emmer op zijn kop krijgt een helm aangereikt…
Vraag me niet wat daarmee bedoeld wordt. Ik heb nog een oude Popencyclopedie uit 1994, het moment dat Jet Black Joe doorbrak met bovenstaand album, en deze meld onder het hoofdstuk Scandinavie: “In 1993 verrast de jonge rockband Jet Black Joe met een ijzersterk debuutalbum” Wie er verrast werd meld de encyclopedie niet, ook niet de titel of enige andere bijzonderheden omtrent deze obscure band. Wellicht verraste de band zichzelf…
Het laatste album Fuzz dat ik bij de Plato kocht, tevens het laatste levensteken van de band…
Hoe dan ook, na een spetterend artikel in het maandblad Oor ergens omstreeks 1994 raakte ik zo enthousiast, kocht het album bij de Plato in Rotterdam en kocht daar tevens 5 kaartjes voor een concert in de basement van Nighttown. Bij de ingang stond een uitsmijter en vroeg ons ‘of we ook rolschaatsen bij ons hadden…’ Niet dus, maar hij bedoelde dat er ruimte zat was, slechts 2 rijen mensen voor het podium en een IJslandse band die blij was in Amsterdam te spelen… Als alles fout gaat, dan vooral ook nog Amsterdam bejubelen in een Rotterdamse club.
Toch werd het een succesvol optreden maar de band ging helaas ten onder aan andere grunge rock bands als Pearl Jam en Nirvana die furore maakten in hetzelfde jaar en die we later in de lijst beiden terug zien. Jammer voor Jet Black Joe en ook op YouTube is weinig soeps terug te vinden. Een aantal shots van een optreden in IJsland zijn van zeer slechte geluidskwaliteit en het enige wat ik jullie hier kan bieden is een bedenkelijk matige cover van het nummer Rain door een Filipijnse zeeman met teveel galm op de geluidsinstallatie. Tja, het kan verkeren…
Afgelopen week was ik in Stavanger voor een bezoek aan een fabriknt voor kraan simulatoren. Het was alweer een dikke 20 jaar geleden dat ik voor het laatst iets van Noorwwegen gezien heb. En het gaat goed met de Noren! Sinds de olieprijzen zijn gestegen zal Noorwegen voorlopig nog geen aansluiting zoeken bij Europa en zeker niet met de Euro. Noorwegen is een van de grootste olieproducenten ter wereld en Stavanger is zeg maar het Dubai van het noorden.
De stad heeft ook een heel leuk centrum met veel kroegen en goede restaurants. Er wonen dan opok heel veel buitenlanders in Stavanger. Helaas lag het meeste centrum opgebroken omdat er verbouwd wordt voor 2008, wanneer Stavanger Culturele hoofdstad van Europa is.Ik zat in een 21 verdiepingen hoog hotel met bovenin zowel de bar als het ontbijt. Fantastisch 360 graden uitkijk en de fjorden, bergen en meren met wouden die rondom de stad liggen zijn geweldig. Ik had hier een beetje vakantie gevoel.
Zeer realistische graphs in de simulator
Wat betreft het werk heb ik in een enorme Playstation 10 gezeten metmotion base, ofwel alles beweegt als je met de kraan even een container laat vallen.De Noren hadden veel gein ende lol toen ze mij van de ene ramp in de andere lieten vallen. Storm en bliksem, brekende kabels, zinkende schepen en exploderende spreaders (!).
Deprogameur van de SIM heeft me beloofd nuke’ste progameren die ik kan lanceren op containers en schepen. Dat wordt dus nog veel meer gin ende lol wanneer de twee kraansimulators deze zomer worden opgeleverd!
Afgelopen week heb ik The Cure weer eens gedraaid en eigenlijk maakten die best wel deprimerende muziek. Het geeft wel aan hoe de sfeer eind jaren zeventig was. The Cure was een van de vaandeldragers van de New Wave stroming, waar onder andere bands als Talk Talk, Joy Division, Depeche Mode, Echo and the Bunnymen, Billy Idol, U2, The Smiths, OMD, New Order, The Sound andThe Alarm deel van uitmaakten.Zanger Robert Smith kan zelfs een vrolijk nummer als Love Cats behoorlijk zwaarmoedig overbrengen. Gelukkig zijn onderstaande beelden vrolijk genoeg om het leuk te houden.
Dat is niet meer het geval bij het nummer A Forest, waarin de hoofdpersoon van het nummer verdwaald in een bos. Onderstaande videoclip is uit BBC’s Top of the Pop uit 1980, de tekst geeft aan hoe Gothic deze band eigenlijk is. Samen met een recente foto van laedzanger Robert Smitheen waar schrikbeeld:
I hear her voice, calling my name
The sound is deep, in the dark
I hear her voice, and start to run
Into the trees, into the trees
Suddenly I stop, but I know it’s too late
I’m lost in a forest, all alone
The girl was never there, it’s always the same
I’m running towards nothing, again and again and again and again
De afgelopen week begon met het verlies van een vulling tijdens het eten van een appel. Dat was dus een vroegtijdig vertrek van de werkvloer om me bij de tandarts te melden. Die vroeg of ik een verdoving wilde, maar gezien ik dat nooit eerder had gehad – het is al decenia geleden dat ik geboord werd – vond ik dat niet nodig. Een ernstige inschattingsfout, want ik ging zo ongeveer dwars door de stoel heen. De holle kies werd uiteindelijk ook nog even grondig gepolijst met een staalborstel… Nou ja, de tandarts heeft zich weer eens laten gelden.
WJ dicht in de buurt van de koffie uiterst rechts
Gisteren met moeders de stad in geweest om even de nodige inkopen te doen en dat was een succes. Halverweg de markt werden we overvallen door een SP propaganda team waar WJ de M ook deel van uit makte. We konden geen lege tafel in eenkoffiehuis vinden, maar gelukkigwas daar de SP koffie. Per verrassing kwam daar ook ineens de burgemeester ma een hand schudden en een praatje maken en wandelde Remi Poppe in t rond met tal van SP rommel (balonnen, pennen, schuursponsjes?) waarvan het verband niet geheel duidelijk werd.
Nou goed, ben benieuwd of het Watermannetje nog met zijn foto over de brug komt!
Okay, laten we de hippies even vergeten en naar een nieuw album gaan uit 2003. On and On is het produkt van de Hawaiaanse surfer en filmmaker Jack Johnson. Ik kocht deze CD op de bonnefooi in de Mega Shopping Mall van Nasser City, een buitenwijk van Cairo met wat extreem grote winkels. Gelukkig ook met een Virgin Megastore met nieuwe muziek en dus had ik iets om mijn geld aan uit te geven. Hier een live optreden van Jack Johnson:
Na dit album verscheen in 2005 Brushfire Fairytales en afgelopen jaar Sing-A-Longs And Lullabies For The Film Curious Georgeen beide albums zijn ook zeker de moeite waard, maar goed, vaak is het de eerste de beste. Jack Johnson kun je goed draaien tijdens het lezen van een boek (of een atlas).
Voor de akoestische muziek liefhebber van singer / songwriters een aanrader. Overigens is JJ vooral bekend geworden door in het voorprogramma van Ben Harper te staan, een artiest die verderop in Mijn Top 100 staat. Wrang is echter wel dat de rollen ongeveer omgedraaid zijn en dat Ben nu bij Jack in het voorprogramma staat; ja het kan raar lopen…
Reizen is mijn lust, en die drang tot reizen komt in de eerste plaats uit mijnfascinatie voor kaarten en atlassen. Sinds het weekend ben ik in bezit van ‘De Grootste en Schoonste atlas die ooit verschenen is’ en dat is de Joan Blaeus Atlas Maior van 1665. Dit is reizen vanuit de luie stoel, hoewel dat het in de sofa wel wat ongemakkelijk leest…
Nou, aan zulke kaartentipt de Bosatlas zeker niet aan…
Elke week krijg ik automatisch een cartoon van ene Gregorius. Ik weet niet hoe of waar ik dat aan te danken heb, maar het was geloof ik wel een foute site. Toch laat ik ze wekelijks binnenkomen uit nieuwsgierigheid. In het kader van de vrijheid van meningsuiting laat ik er een zien hier en ben benieuwd of dit nu wel of niet kan.
Je weet maar nooit waar ons Nieuwe Christelijke Regering toe gaat leiden…
Voetnoten 
Let me know that…