Author Archives: Robert Tetteroo

Alexandrie is een stad die je niet snel zult vergeten. de metropool ligt aan de voet van een 2 x 5 baans weg brede Corniche die de wandelpromenade van de hoogbouw scheidt. De wandelpromenade en brede autoweg strekt zich maar liefst langs 25 kilometer strand uit. Maar het meest indrukwekkend ziijn de torenhoge flats die zich over dezelfde lengte aan de 10 baansweg opdringen. Grote flats, brede flats, hoge flats, alle gebouwen staan heug en meug door elkaar aan met slechts smalle straten tussen dit cementen oerwoud.

De schattingen lopen sterk uiteen, maar men vermoed dat de drie kilometer brede strook van hoogbouw een kleine zeven miljoen zielen herbergt. Wie op de onderste vijf verdiepingen woont, ziet slechts zelden de zon, en dat in een land als Egypte. Op de plaats waar Alexander de Grote ooit de legendarische bibliotheek stichte, staat nu een hypermoderne bieb die de meeste boeken van Egypte herbergt. Het gebouw schijnt zelfs vijf verdiepingen onder de grond door te gaan. Daar moet ik dus wel een keer een weekend doorbrengen.

De nieuwe bieb van Alexandrie

Aan de andere zijde van de reusachtige baai liggen de resten van een van de Zeven Wereldwonderen, de vuurtoren van Alexandrie. Momenteel is een Pools-Frans onderwaterteam van archeologen bezig met het uitbaggeren van het paleis van Cleopatra. Helaas had ik geen tijd om hier te gaan kijken. Vreemd genoeg – maar gelukkig – laat het massatoerisme deze wonderlijke stad geheel links liggen, afgezien van de Fransen, die hier nog een flinke neus van hun koloniale tijd kunnen opsnuiven. Hotel Paris, Rue de Lyon, Place de Napoleon, allemaal herinneringen aan de bezetting van Egypte in de 18e eeuw. Maar ook de Grieken, Armeniers, Turken en Britten hebben hier hun sporen nagelaten. De stad is dus een mengelmoes van Orientaalse, Mediterane en oud-Egyptische ingredienten. Het vereist een grondig onderzoek waar over later meer…

Said, de handelaar in tax-free gescoorde producten van de schepen aan het kanaal, heeft ontdekt waar ik werk en staat elke dag rond de lunch te posten in de buurt. Als ik wat wandel fietst hij plots voorbij en rinkelt met zijn duimen beide bellen van zijn fietsmobiel. ‘Hello mister Robert,’ roept hij dan enthousiast, fietst een rondje, kijkt of ik interesse toon, en fietst dan achteloos een hoek om. Ik zal eens informeren of hij ook whiskey in stock heeft, want de in bewaring genomen fles van collega Rob is de bodem aan het bereiken, en die komt zaterdag ongetwijfeld zijn bezit ophalen…

Port Said kom je niet zo maar uit. Na de laatste oorlog met israel lag de boel in de as en om weer een beetje bij te komen van al die ellende riep de regering in 1975 de stad uit tot tax-free zone. Zo konden de burgers wat goedkoper aan bijvoorbeeld laarzen komen en zo… En daarom roadblocks aan de uitgangen van de stad, vol met smokkelaars en corrupte agenten, aldus een ontevreden collega, waarmee ik vandaag een aantal oefencontainers zou gaan aanschaffen in Alexandrie.

Met volle vaart zigzaggenden we tussen paardekarren, gaten in de weg en wandelende takkenbossen waaronder benen uitstaken, en begonnen aan de drie uur durende tocht over de noordelijke kustroute. Dit is de uitzichtloze steppe van de delta waar de twee klassieke uitlopers van de Nijl in zee uitstromen. De eerste passeerden we bij Damyetta waar ‘the most gready people of Egypt are living’ aldus Mohammed, de chauffeur die het goed zou doen in een Amerikaans stuntteam.

Bij de tweede rivier, vlak voor Alexandrie, kwamen we even los van de brug en toen vond ook mijn collega het wel welletjes. Iets langzamer gingen we op zoek naar een scrapyard waar ik een 30-tal containers moest keuren voor het oefenprogramma op de nieuwe terminal. De buitenwijk waar dat in gelegen was heeft alleen nog maar huizen, geen straten. Stapvoets bewogen we ons door kuilen en gaten vol modder en stof en lieten een gebroken koplamp achteloos achter bij een te hoge stoeprand. Even verderop stonden drie mannen met snor en zonnebril ons op te wachten.

Na de uitgebreide begroetingsceremonie in het gegorgelgeratel dat ik me binnenkort ook nog eens eigen moet maken, begreep ik dat dit ‘the best place’ in Egypte was voor 2e hands containers. Dat was een ernstige ontdekking, want er stonden hier een paar honderd bakken in- op en over elkaar gestacked in de meest erbarmelijke wijze.

Ik werd netjes naar de voorgeselecteerde containers gebracht, waarvan de binnenzijden keurig in de verf stonden. Het was nog nat… Ik was niet bijster geintereseerd in de binnenkant en die informatie kwam hard aan bij de man met de grootste snor. ‘It’s for training…’ zei ik zo ongeintereseerd mogelijk. ‘Ik wil bakken die niet krom zijn, zonder gaten en waar de deuren niet uitvallen…’

De beste containers waren die waar ze hun eigen auto’s in geparkeerd hadden om ze uit brandende zon te houden. Die koos ik als eerste uit. Van de dertig kwam ik niet verder elf geschikte exemplaren. Op de vraag of ze ook met een spreader opgepakt konden worden voor de laatste test, werd enthousiast gereageerd en prompt kwam er een heftruck aanrijden. Daar had ik dus niet veel aan…

Na een uitgebreid handenschudden en schouderkloppen vernam ik dat we deze elf bakken spoedig op de terminal konden verwachten. De overige 19 zouden volgende week klaar staan, als nieuw… ergens anders vandaan. ‘Uit welk land?’ Vroeg ik cynisch. Even later aan de waterpijp in een theehuis in Alexandrie zei Mohammed dat ik een prima deal had gesloten. Ik moet nog maar zien of de bestelde containers ook dezelfde zijn die afgeleverd worden…

Nou, het is nog steeds onbekend wanneer het transport van zwaar matriaal vertrekt uit Zeebrugge en omdat ik geen zin heb om langer te wachten, besloot ik te gaan informeren voor een auto. Auto’s zijn het laatste jaar vanwege de hoge inflatie enorm duur geworden en eigenlijk zijn alleen auto’s die gefabriceerd worden in Egypte enigzins betaalbaar.

Toch wonen er nog zo’n slordige 70 miljoen mensen in deze woestijn en dus heeft elke Europese of Japanse fabrikant wel een fabriekje in de Nijldelta geplaatst. Zodoende is er voldoende keus voorhanden. Eenmaal bij de afdeling die hier gaat over auto’s huren, bleken er maar twee auto’s voorradig te zijn. Een Deawoo Sabera en nog zo’n soort naam. Niet echt super, hoewel we hier over splinternieuwe auto’s praten.

Ik legde me er niet bij neer en ontdekte al gauw dat er met de grootste moeite nog iets anders op de kop te tikken was, ‘but it is second hand sir, two years old…’ Tot mijn verbazing bleek het te gaan om een Chrysler Neon, en dat klonk toch wat flitsender dan een Deawoo. Het probleem echter is dat ik eind deze maand, wellicht, naar Europa ga voor een week of twee, en dat wens ik niet te betalen. Gelukkig werd het geen eindeloze onderhandeling.

Ik mag de Chrysler proberen tot ik weg ga. Als ik weer terugkom mag ik zelf weten of ik er wel of niet tevreden over was. Zit hier een addertje onder het gras? Je weet het nooit in Egypte, maar in ieder geval staat hier zaterdag een Chrysler Neon voor de deur, hoewel ik niets weet over de kleur of andere bijzonderheden. Ik zie wel.

Er is overigens nog een andere methode die me door een aantal collega’s al is ingefluisterd. ‘Much cheaper, mister Robert, and any car you like.’ Toch wel benieuwd naar dit nieuwtje liet ik me voorlichten door een meneer van een nog onbekende afdeling. Een kennis koopt de auto splinternieuw en ik betaal hem een maandelijks bedrag waarmee hij direct de bank aflost. Na twee jaar is de auto voor 60% afgelost en stapt de kennis verheugd in een redelijke wagen die momenteel onbetaalbaar voor hem is.

Althans, en wat als ik er een forse deuk inrij? En wat als ik hier na een jaar vertrek? ‘No problem mister Robert, just look for any new car, just let me know…’ Tja, ook hier zal wel een addertje onder het gras zitten, dus ik neem nog maar even de tijd om uit te vinden wat nu het beste is. ‘You European crazy man, always paying too much.’

Je doet het hier ook nooit goed, maar okay, zaterdag ga ik maar eens een stukje rijden.

Rij ik dadelijk op deze kameel?

Vandaag na het werken op stap gegaan met de lokale makelaar van appartementen in port Said. Hoewel, hier is iedereen eigenlijk een makelaar als je er naar vraagt. De man die mij een en ander kon vertellen over Port saids huizenmarkt stelde zich in belabberd Engels voor als Gamal, en hij beweerde kraanmeester bij de nieuwe terminal te zijn… affijn, er staat een kraan ook al is er nog geen stroom.

Het eerste appartement was de eerste verdieping van een lousy flat aan de hoofdstraat, wel vlak boven een exclusieve winkel van Timberland, dus een gewilde plek volgens Gamal. Het trappenhuis en de gang waren stoffig en hier lijkt elk trappenhuis of gallerij met mokers bewerkt. Overal zijn gaten en stukken uitgevallen.

Het appartement was wel lekker ruim, de livings zijn hier flink aan de maat. ‘Yeh, Big family’s’ aldus Gamal, die snel een ongeidentificeerd object uit een verlaten koekenpan in de afvalbak schoof. ‘Holland houses smaal, because cold… here warm, so big!’

Daar kan best waarheid inzitten, maar de verwachte schandalig hoge prijs kwasm er niet uit, het viel zelfs mee. ‘best hous in town…’ maar het leek mij een slecht voorteken. Over verborgen gebreken hoef je hier niet te spreken als hier vroeg of laat een flatgebouw instort, dus ik besloot met een zuinige blik het bod in overweging te nemen.

Vervolgens kwam ik onverwachts terug in het dorp aan de zee, waar ik in het weekend ook navraag had gedaan. Het blijkt dat de huizen hier door verschillende eigenaren beheerd wordt en deze meneer lijkt een aardig kapitaal aan woningen in zijn bezit te hebben. Een fortuinlijke woning van vier kamers was te veel van het goede, maar het appartement 4 hoog, topfloor, was zeer degelijk en goed onderhouden.

Helaas waren de meubels wederom van slechte smaak. De Egyptenaar houdt nu eenmaal van kitch en fancy huisraad. Dus fautuils vol met tierelantijnen en klatergoud, kroonluchters in plaats van een strakke lamp en enorme Chinese vazen van nep porcelein. Maar als je dat wegdenkt, dan blijft er een prima woning over.

Het veranderen van huisraad en het plaatsen van extra airco’s is hier heel gewoon. Vanwege de big families staat zo ongeveer elke muur volgeklemd met stoelen en banken. Voor Gamal geen probleem, ‘whatever you like mister Robert’.

Morgen gaan we verder en donderdag ook. Er is blijkbaar veel keus en ik vind het een uitermate interessante bezigheid, dat bekijken van Egyptische woningen. Maar ik geloof dat ik het huisje aan de Middellandse zee, op nog geen 300 meter van het strand, wel zie zitten. Maar daar moet je hier niets van laten merken. Ik zal het uiteindelijk moeten aanschaffen met een diepe zucht en met mijn handen in het haar. Want anders betaal ik teveel, dat staat voor mij wel vast, en voor Gamal ook…

uitzicht uit het hotel met in de verte het huisje aan de Middellandse zee

Na een wandeling langs de boulevard arriveerde ik bij de village, een klein dorp aan het strand waar ook appartementen verhuurd worden. Een meneer van de receptie liet me een appartement zien dat er perfect uit zag, maar de enorme moskee op 300 meter afstand overbrulde elk woord dat de meneer goedlachs probeerde over te brengen. Het is een overweging, maar ik moet de gebedstijden maar eens klokken om te zien of ik hier normaal zou kunnen leven.

De Egyptenaren meten een geslaagd feest blijkbaar sowieso aan het aantal decibels. Een bruiloft in de lobby van het hotel overtroefde elke verwachting. Klarinetspelers, trommelaars en doedelzakspelers (!), verkleed als het hof van een farao, schreeuwde, blaasde en trommelde tot de kroonluchters aan het plafond dreigend heen en weer zwaaiden. Het bruidspaar stond wat versuft tussende klappende en zingende menigte terwijl een camerateam met duizenden Watt-lampen de temperatuur van de gelukkigen nog eens met een paar graden verhoogden. Er kwam geen einde aan.

‘s Middags stond Alan voor het hotel en met reden we naar de terminal. Om hier te komen moet je linksaf op de hoofdstraat naar de veerpont, die af en aan vaart over het Suezkanaal. Aan de andere zijde ligt Port Foead, waar in beter tijden de Britten het kanaal runden. De 19e eeuwse huizen zijn wit met blauwe daken en balkons en sterk verwaarloosd. Daarachter ligt een eindeloze reeks flatgebouwen die aan de Oosteuropese depresieve bouwkunst van voor de Muur doen denken. Het is maar goed dat hier de zon altijd schijnt.

De tweede pont is een stuk trager en ligt in het gebied waar de woestijn nog niet bebouwd is. Het is de tax-free zone waar de terminal in aanbouw is, dus een aantal uitgebreide controles zijn hier altijd aan de orde. Eenmaal aan de andere zijde bedacht ik me dat het per fiets naar mijn werk gaan niet echt een optie is. De afstand is al vrij lang maar het rijgedrag op de lange woestijnweg nodigt niet echt uit tot sportieve acties. Die hou ik voorlopig maar voorbehouden aan de lange boulevard waar geen auto’s mogen rijden.

Op de terminal staat al een eenzame Noelkraan, maar de electriciteit zal hier pas halverwege juni in bedrijf komen, dus de lift deed het ook nog niet. De stack is al aardig onderweg en wonderwel werd er door een paar honders man druk beton gestort, bakstenen gelegd en gebeden. Het kantoor krijgt al een vorm maar staat nog volop in de steigers. De verwachting is dat we ergens in augustus verhuizen naar de terminal, dus voorlopig kan ik nog lopend naar het kantoor, want dat ligt slechts twee straten verder van mijn hotel.

Alan vertelde me dat het de bedoeling is dat ik komende week ergens met Haism, een toekomstige superintendent – die uiteindelijk shift manager zal worden – naar de havenvakschool in Alexandrie kan gaan. Daar worden de kraanmeesters drie dagen getest in een simulator en de besten gaan voor een opleiding van twee maanden (!) naar Shalala in Oman. Uit een groep van 80 komen de 18 besten en dit worden de mentors voor onze terminal. En als ik toch in Alexandrie ben moet ik gelijk maar even de 50 containers (40′ en 20′) bekijken die voor de trainingsperiode in Port Said besteld zijn. Of we ze wel kunnen oppakken met een spreader, want de kwaliteit schijnt nogal pover te zijn. Lijkt me wel interessant om te zien. Ik zal maar een zooitje stickers meenemen, of een spuitbus is misschien beter…

De rest van de avond heb ik besteed aan internetten en op omroep.nl kon ik zomaar het laatste NOS journaal volgen. toch een wonderlijk apparaat die laptop. Morgen weer vroeg op, het weekend loopt hier namelijk van vrijdag tot zaterdag, dus zondag is hier een gewone werkdag. Hopelijk dat de plaatselijke makelaar me dan wel kan rondleiden, want vanavond was die niet komen opdagen. Geduld is een schone zaak in Egypte…

Port Said, 28 graden, zon, warme bries en eindelijk heb ik een internet verbinding in mijn hotelkamer tot stand gebracht. Dat ging nogal met de nodige frustratie, omdat de gemiddelde Egyptenaar bevriend en beleefd wil blijven en niemand teleur wil stellen. ´Ik wil een internet verbinding´ antwoord: ´no problem sir…´

´What number do I have to dial?´ Antwoord: ´yes sir, no problem, telephone sir…`
enzovoort. Uiteindelijk ben ik maar naar beneden gelopen en kreeg een briefje vol getallen en omdat iedereen, zelfs de bewaker, zich ermee bemoeide ging ik naar boven met een tiental nummers om uit te proberen.

Egyptenaren in de bediening zeggen ook nooit nee als ze een ingredient of product missen. En zo zat er op de pizza met anchovis gerookte zalm, veranderde de uiensoep in tomatensoep en werd een pepersteak overgoten met champignonsaus. Een taxichauffeur die niet wist wat ik met ´The Bank´ bedoelde, (´no problem sir`) reed me vervolgens naar een restaurant, daarna naar een park (´bank, sir?`) en uiteindelijk terug naar het hotel om iemand te zoeken die als tolk kon optreden. Tijd om zelf maar Arabisch te leren

Gelukkig heb ik de plaatselijke Sam Brown gevonden. Zijn naam is Said en hij rijdt op iets rond wat voor een fiets moet doorgaan en begint spontaan met twee fietsbellen te bellen om je aandacht te trekken. Said is in de zestig, een Charles Bronson kop, maar dan met lang haar en een schore stem als een Italiaanse maffioso. Hij is de ´best guide` of Port Said beweerd hij, ´do you want beer, real American sigarettes – no Egyptian shit – gin, rum, blended whiskey, no problem, or change dollars, euro´s, better rate than Bank, oh yes, much better, mister Robert…´

Said handelt dus in alles wat Allah verboden heeft en de onderhandelingen lopen momenteel over de geregelde leverancie van een tray Heineken. ´I am not interested in tha money, no, I just want you to be happy, so 185 pounds (30 dollar) for you, my friend.´ Maar sinds Said weet dat ik hier twee jaar blijf zakken de prijzen al gestaag.

Said bevindt zich doorgaans op de hoofdstraat tussen Ceciel en Free Pub, twee wat kaal uitgevoerde theehuisjes waar bier geschonken wordt en waartussen de zeelui pendelen die even een uurtje de benen mogen strekken als ze aanleggen in Port Said. En daar handelt Said in taxfree goederen. Ik zal Said nog vaak zien denk ik, zodra ik een appartement met koelkst gevonden heb…

De eerste twee dagen in Port Said stonden in het teken van een kennismaking met het te gebruiken terminal systeem GTS, dat zomaar door oud collega Willem B wordt uitgelegd. Spreken in het openbaar is nog wat lastig, maar de kersvers aangenomen Egyptische planners, dispatchers en yard/operators luisteren ademloos al hebben ze nog nooit een terminal in gebruik gezien. Ze snapten er geen hout van. Vandaag is echter Rob W met hun vertrokken naar Oman alwaar ze een week mogen kijken hoe dat er aan toe gaat.

Gisteravond heb ik tot diep in de nacht gesnookered met Rob in de Anchor Bar van het Helnan hotel en heb daarna zijn fles whiskey in bewaring genomen zodat hij op het vliegveld van de week nog wat extra kan invoeren. Vanavond speelde ik spontaan snooker met barman Aghua in de bar en won nipt met 73 tegen 68, een hele hoge eindscore voor de kenners… Nu is het ook wat makkelijker want de tafel is kleiner en de putten wat groter, als een pooltafel, maar goed, over een paar weken wordt mijn keu ingevoerd tussen de rest van mijn spullen en zal ik Rob wel kunnen wegspelen.

Morgen tijd voor een bezoek aan de terminal in aanbouw met terminal manager Alan, en vervolgens met collega Haism een paar appartementen bekijken, ben benieuwd naar wat er zoal te huur is. Blijf lezen…

De tandarts was verre van gezellig, mijn hele gebit werd 30 minuten lang schoongemaakt en vanwege het ontbreken van een assistente was de afzuigmachine in mijn mond slecht bemand… Ik slikte en stikte, leed pijn en voortdurend stelde de tandarts vragen waarop ik geen simpel ja of nee kon antwoorden: ‘de straf voor het roken’, was zijn simpele antwoord…

De vaardag daarentegen was een stuk leuker. met de Assam voeren we richting Maassluis waar het sleepvaartmuseum haar 25 jarig jubileum vierde. Tientallen slepers voeren voor de haven van Maassluis over de Nieuwe Waterweg en het weer was prachtig. Bij Hoek van Holland vlak voor de Noordzee, keerden we en voeren weer terug naar Vlaardingen, een geslaagde opening van het vaarseizoen. ik zal de zeekadetten wel missen dadelijk in de woestijn…

Vandaag met de familie mijn verjaardag gevierd. Omdat het geen BBQ weer was een superschotel bij de Griek gehaald. Wel een succes, en goed gegeten. Ik kreeg een broodbakmachine, een wereldontvanger/wekkerradio die ik zeker goed kan gebruiken en een zorgvuldig samengesteld anti-heimwee pakket. Broer John hield een mooie toespraak en daarnqa kon ik in een doos grabbelen naar een mooie tekening van nichtje Jits (7) en een puzzel van Maxima en Alexander (!) een Amalia geboorte mok (?), een Oranje scheurkalender en een prachtige fotocollage van de hele familie. Zo zijn ze altijd bij me en voor het a.s. EK, wat hopelijk ook in Egypte uitgezonden wordt, ben ik dan ook goed uitegerust, het oranjeshirt neem ik zeker mee…

Nog steeds is mijn vertrek niet bevestigd, ik hoor het zodra de chefs in Port Said het schip laten varen vanuit, ja, vanwaar zou het eigenlijk vertrekken… Ik wacht nog steeds af en zie wel.

Plotseling werd ik opgebeld door oud collega Rob W. Hij blijkt op de dezelfde locatie te gaan werken en dus begaf ik me per fiets naar cafe De Waal in Vlaardingen. Rob verblijft al een aantal jaren in het buitenland, met name Maleisie en dus kon ik een aantal prangende vragen stellen.

Na een korte filosofie over de verwachtingen in port Said en een pepersteak, besloten we de volgende dag naar het splinternieuwe hoofdkwartier in Den Haag te gaan om kennis te maken met de breinen achter de wereldwijde terminals. En daar zat ook ineens Silvia, de Italiaanse schepenplanster die op de Maasvlakte had huisgehouden… Ze maakt het goed, maar de stilte in het enorme, halflege en veel te nette kantoor was wel even wennen.

De laatste nieuwtjes over Port Said waren boeiend, maar ook hier kon niemand mij vertellen wanneer het schip vaart met zwaar matriaal dat mijn officiele aftrap zal betekenen. ik zie wel wanneer ik vertrek…

Vanochtend bleek na een veel te vroeg telefoontje van karel, mijn ‘zaakwaarnemer’ in het Vlaardingse, dat alle papperassen klaarlagen om te ondertekenen. Verzekeringen voor huis en haard, rechtsbijstand, verhuurcontract en de de hele mikmak. Fijn om te ondervinden dat hij alles op orde heeft. Nu wordt het tijd om de verhuizer van mijn schamele bezittingen in actie te laten komen.

Een bezoekje bij bakker Scholtes werd ook een langer bezoek dan gepland. Wim heeft het idee opgevat om de Sagen en Legenden route, die ik afgelopen jaar maakte voor Streekmuseum Jan Anderson, als thema voor zijn nieuwste reclame activiteit uit te roepen. Nog voor ik vertrek zullen tientallen kinderen met de knapzak in de hand, langs duistere plaatsen reizen van legendarisch Vlaardingen. Ben benieuwd hoeveel Douwe Dabberts zich zullen aanmeldisch Vlaardingenen.

Nu nog even langs de tandarts om het een en ander recht te laten timmeren: hoewel ik er niet naar uitkijk lijkt het me beter dan om dadelijk een kies te laten trekken door de plaatselijke barbier onder een olijfboom.

En morgen varen we met de jeugd van Vlaardingen uit richting Maassluis waar een sailpast van zeeslepers de Waterweg zal opvrolijken. Er zijn al zo’n 10 aanmeldeingen binnen na de bekendmakingen in het Groot Vlaardingen, RotterdamsDagblad en omroep Vlaardingen. We hebben 50 redingsvesten aan boord, dus we zien we waar het schip strand…

Tja, ik heb zomaar een keer gesolliteerd naar een baan in Egypte omdat je het tijd vond voor een verandering. En nu blijkt na een aantal maanden zomaar ineens dat je eerste sollicitatie sinds mensenheugenis geslaagd is en dus is het koffers pakken, huis verhuren, prikken halen, tienduizend papieren regelen, evenzoveel ambtenaren en bureaucratische instellingen weerstaan om vervolgens op de gepakte dozen te gaan zitten wachten tot je gebeld wordt om te komen.

Vreemd genoeg heb ik nog geen contract gezien, hoewel ik de inhoud ken. Ben ik de eerste die zo in het diepe duikt dan? Vanuit het Egyptische hoofdkwartier heerst al wekenlang een beklemmende stilte, maar goed ik zie wel.

Mijn afscheid van de collega’s van APM was fantastisch en zal ik niet snel vergeten. De cadeaus zijn al gepakt en voor het bevestigen van het dartbord heb ik vast een kruiskopschroevendraaier in mijn bagage gestopt. Je weet maar nooit…

Ben benieuwd hoelang ik deze weblog volhou, en gezien nog niemand het bestaan ervan kent, zie ik wel waar het schip strand. Morgen staat er niet veel op het programma, ik denk dat ik maar eens bij de redactie van Elf Fantasy Magazine redactie op bezoek ga om te zien of ze nog een correspondent in Egypte willen… Verder verwacht ik een reactie over de verhuurwaarde van mijn huis en kan ik spoedig wellicht de eerste kijkers opwachten. Ben benieuwd.