Gadgets

OP de valreep van mijn laatste verlof in Holland kreeg ik van Baasie nog even een scheurkalender met als onderwerp: Historisch Vlaardingen. Naast een eervolle vermelding van zijn schoonfamilie (er is nogal wat sluikreclame te vinden) scheur ik er vooral ook allerlei wonderenswaardige anekdotes uit, zoals op 20 April 1944:

“Het 20-jarige ‘wonderkind’ Herman Krebbers, verzorgt een vioolconcert, met medewerking van marinus Flipse op pianio.”

Ha! En dan maar zeggen ze dat er in Vlaardingen niks te beleven valt…

Dit bericht is middels een online translator uit het Engels vertaald…

De nieuwe speler SCCT verspilt geen tijd in het maken van zijn teken

Terminal wordt snel een regionale marktleider – Lijst Lloyds Donderdag 30,2006 Maart

Een relatieve nieuwkomer wordt aan de hoogst concurrerende Mediterrane de havensector van de containeroverlading, de Terminal van de Container van het Kanaal van Suez (SCCT) vestigt zich snel als één van de regionale marktleiders. In 2005, Port Said in oosten-Gebaseerd het eerste volledige jaar van de terminal van verrichting, ondernam SCCT 460.000 doosbewegingen, wat aan een productie van rond 716.000 teu gelijkwaardig is.

Op 21 Maart dit jaar, in feite, bereikte de terminal een opmerkelijke mijlpaal toen het miljoenste TEU behandelde aangezien het verrichtingen in Oktober 2004 begon. De volumes die door SCCT worden behandeld versnelden snel door vorig jaar aangezien meer vraag van de mainlinedienst werd toegevoegd.

In het eerste twee kwart van 2005, behandelde SCCT 74.000 en 144.000 respectievelijk TEU. In de derde en vierde trimesters, waren de cijfers 227.000 TEU en 270.000 TEU. Tot dusver gebaseerd op de prestaties van de terminal in 2006, is SCCT zeker dat het goed meer dan 1 miljoen TEU in dit kalenderjaar zal behandelen. SCCT heeft twee zeer belangrijke scheepvaartlijncliënten, Lijn Maersk en de Lijn van de Verschepende Container van China.

Na de reorganisatie van de globale diensten die is voortgevloeid uit zijn aanwinst van P&O Nedlloyd, zal Maersk een totaal van acht wekelijkse mainlinevraag in de terminal vanaf April zetten, terwijl CSCL twee wekelijkse moederschipvraag heeft. Bovendien hebben beide dragers hun eigen specifieke voedernetwerken die SCCT met havens over het centrale en oostelijke Middellandse-Zeegebied verbinden.

De overgrote meerderheid van bewegingen die voor deze lijnen worden uitgevoerd is overladingen, hoewel de beweging van lokale lading door de terminal binnen medio-2005 begon en nu rond 5% van productie vertegenwoordigt. SCCT gelooft dat het uiteindelijk lokale de invoer en de uitvoerverkeer 10% van totale activiteit kon bedragen en wijst erop dat de terminal goede weg en spoorverbindingen met het achterland heeft.

“Wij zullen altijd hoofdzakelijk een overladingsfaciliteit zijn, maar onze ervaring toont tot dusver aan dat het voor lijnen mogelijk is om binnenlandse lading naar de terminal aan te trekken,” zegt Philip Littlejohn, de leidende directeur van SCCT. Terwijl de container-behandelende activiteit stijgt, verbetert de productiviteit bij de terminal ook regelmatig en SCCT neemt het gemiddelde nu van 29 bewegingen per uur op mainlineschepen en 28 met voeders.

M. Littlejohn zegt: “Ons doel moet een gemiddelde van 30 bewegingen overschrijden een uur en wij zullen dit spoedig doen. Wij zijn vrij trots van dit van mening is, die dat het aantal arbeidskrachten nieuw is en wij hebben de meesten van hen van kras opgeleid In termen van investering, nadert de eerste fase van de ontwikkeling van de terminal SCCT nu voltooiing. Rond 85% van het gebied van de landsidewerf is nu bedekt en dit definitieve deel van het de bouwproces zou tegen eind Mei moeten worden beëindigd.

De terminal heeft 1.200 meter van kade, met een waterdiepte opzij van 16,5 m en, met twee nieuwe super-postkranen die worden opgedragen, zal de terminal spoedig negen quayside brugkranen hebben, die door 28 rubber-van banden voorzien brugkranen worden gesteund.

Bovendien zullen drie meer quayside kranen, en negen RTGs tegen eind 2006 worden geleverd. Met de levering van het nieuwe materiaal, zal de capaciteit bij SCCT, door het begin van 2007, rond jaarlijks 2.2m teu zijn. Nochtans, aangezien de dingen zich bevinden, is SCCT effectief volledig en streeft actief naar geen nieuwe klanten, op korte termijn minstens.

Zoals M. Littlejohn verklaart: “Momenteel, hebben wij slechts werkingsgebied beperkt om om het even welke extra scheepvaartlijnen te behandelen hoewel wat capaciteit zal worden verstrekt wanneer de nieuwe kranen later op het jaar worden geleverd. Wij konden niet een andere drager bij SCCT op dit ogenblik, maar misschien later in 2006 nemen.”

De behoefte aan verdere capaciteit wordt erkend en de plannen voor een verdere uitbreiding van eindinfrastructuur worden ten uitvoer gelegd. De concessieovereenkomst tussen SCCT – de waarvan aandeelhouders Terminals APM, een Deens investeringsfonds en diverse Egyptische staat en particuliere sectorbelangen omvatten – en de Egyptische overheid verstrekt een optie voor een 1.200 muitbreiding aan de bestaande ligplaatsen.

SCCT heeft dat het met dit project willen verdergaan vroeger dan oorspronkelijk voorzien erop gewezen en heeft een brief van bedoeling aan dat effect ondertekend. De gedetailleerde besprekingen met de overheid zijn in uitvoering vooruitgang en als allen de nieuwe ligplaatsen gaat plannen in eind 2008 operationeel zal zijn. Op dit punt, zou SCCT 2.400 m van kade in werking stellen, dat met 24 super postkranen van de panamaxcontainer wordt uitgerust, en een totaal gebied van rond 1.2m sq m. Geschatte productiecapaciteit zou in het gebied van 4.5m teu zijn.

Noot van de redactie:
Voeders – Feeders
Doosbewegingen – containermoves
De Lijn van de Verschepende Container van China – China Shipping Line

In februari 2006 werd in Egypte officieel vogelgriep geconstateerd. Begin maart 2006 zijn er vijf gevallen van menselijke besmetting geïdentificeerd. Inmiddels is dat opgelopen tot 11 gevallen. De Egyptische overheid treft maatregelen om verdere verspreiding te voorkomen. Er is op grote schaal geslacht in zones rondom besmettingshaarden en transport tussen provincies is verboden.

HATSJOE!!!

In zeer zeldzame gevallen kunnen sommige varianten van het vogelgriepvirus ook mensen infecteren. Dit gebeurt alleen door intensief contact met besmette watervogels of pluimvee. Indien u last hebt van griepverschijnselen dient u contact op te nemen met uw arts, zeker indien u in contact bent geweest met vogels of pluimvee.

Zelf ben ik tijdelijk op vis overgestapt…

Na mijn laatste log waagde ik alsnog een poging om telefonisch contact te leggen met de afdeling Gevonden Voorwerpen van Cairo Airport. De conclusie was dat niemand aan enige helpdesk engels sprak, niemand engels wilde spreken en niemand eigenlijk wilde meewerken of ook maar ergens verstand van had. Na tientallen doorschakeling was de batterij van mijn mobiel op en leek het of er helemaal geen afdeling voor iets concreets bestond op Cairo Airport.

Dit weekend was ik in de buurt van de luchthaven en had even de tijd en besloot een laatste poging om het doek ‘Wind van Rome’ terug te vinden. Hier een korte samenvatting:

Het schilderij was verloren op de parkeerplaats van Terminal 2, en de politie aldaar verwees me uiteindelijk naar de Toeristen Politie op Terminal 1… (1 uur) In hun kantoor was niemand te vinden; ze zaten op de thee bij de douane (30 min.) Kapitein Helmi ging me helpen en belde meteen vrij lang (30 min) met zijn broer (!) en vroeg me daarna wat mijn probleem was. Hiervan werd rapport gemaakt (45 min) en gingen we lopen (15 min) naar de uitgang, belde daar kort en meldde dat het schilderij gevonden was en ik het de volgende morgen kon ophalen.

De volgende dag liep ik meteen naar het kantoor van de douane maar dat was leeg: ze zaten op de koffie bij de Toeristen Polite (30 min). Kapitein Hisham had dienst en wist van niets. We gingen naar een kantoor buiten het zicht van vakantiegangers. Alles wat toeristen niet kunnen zien, brokkelt langzaam af op Cairo Airport. Ik zat in een kantoor waar een uitgebluste meneer met heel slechte adem mij vanachter een kollosaal bureau levenloos aanstaarde. Hij belde met een ouderwetse telefoon maar er was geen kiestoon. Na uitgebreid onderzoek (5 minuten) bleek de plug uit de muur te liggen. Even later (1 uur) was er weer ergens een schilderij gevonden. Om daar te komen moest ik een pas halen bij Terminal 2 omdat het pakket daar verloren was (30 min) maar ingeleverd bij Hal 3 terminal 1, waar ik niet in mocht zonder pas.

De Toeristen Politie luistert aandachtig naar mijn verhaal en handelt stipt en snel

Ondertussen wilde ik opgeven, schreeuwen tegen mannen in uniform, vechten met loketters, kortom: dit had ik niet over voor een schilderij. Hoe dan ook, in de tussentijd kreeg ik het idee dat er een heel ander schilderij zou liggen, een Van Gogh hoopte ik, die al twintig jaar op een plank lag van gevonden voorwerpen, van een paar miljoen ofzo. Dit hielp mij door te gaan. De temperatuur van 34 graden speelde natuurlijk ook mee.

Alle papier en en passen waren gereed en ik mocht met kapitein Hisham mee door de controle – waar niemand geintereseerd was in een pas of wat voor papieren dan ook. Ik verdween in de vreemde wereld van lopende koffer banden, die door een dolhof van steegjes, hangars en hoge muren rijden. Elke bocht viel er wel een tas of koffer van de banden en niemand keek er naar om… Ik hield de tijd niet meer bij, maar in een afgebrokkelt kantoor Gevonden Voorwerpen stond – Hoera! – mijn schilderij tussen een houten been en een stoffige bandrecorder uit het jaar Grundig.

Na een verklaring, handtekeningen in drievoud, handen schudden met alle ‘medewerkers’ die dit tot een goed einde gebracht hebben stond ik eindelijk buiten de luchthaven. Volgende taak: op zoek naar een timmerman die een kozijn rondom de Wind uit Rome kan bouwen.

Eigenlijk had ik een week door de woestijn moeten rijden over 1000 kilometer karavaanroute naar de Siwa Oase en dan linksaf bij cactus 12 naar de Lybische grens, alwaar ik een zonsverduistering had moeten zien. Maar mijn baas cancelde dat en stuurde mij op een cursus naar Genua in Italie. Om deze vakantie te compenseren stemde hij zuur in met een korte verlenging van een paar dagen in Rome.

De Maersk cursus begon vooral steeds heel erg vroeg, eindigde elke avond zeer laat in de duisterste kroegen van Genua en was vooral snel vergeten in het vliegtuig naar Rome. Wel weet ik inmiddels dat er een vervolgcursus komt want daarvan vond ik gisteren een inschrijfbewijs in mijn koffer; die is intussen opgestuurd. Rome was vooral erg warm, blauwe lucht, zeer goed eten, en drinken, een toespraak van de paus en een kunstwerk dat ik kocht voor veel van een schilder, maar dat helaas op het vliegveld van Cairo in een onbewaakt moment gestolen werd. Gelukkig hebben we de foto’s nog…

Het aanstormend talent Bernardo Militi met het thans vermiste werk: Wind van Rome. Dit weekend wordt een zoekactie op touw gezet

Een ander kunstwerk komt van mijn eigen tekentafel en dat is de hieronder getoonde Emergency Container voor het redden van levens en bevrijden uit ongemakkelijke situaties. In Rotterdam herinner ik me Willem met de Arm uit de Kom, een zeeman met een blinde darm in zijn hand (!) en een gevallen schippersvrouw. Omdat de Egyptische emergency container ook intelectuele havenarbeiders moet kunnen vervoeren zijn er na een extra veiligheidsoverleg een paar stoelen ingelast om het ongemak van een reddingsoperatie enigzins te overkomen. De handmatige vergrendeling die ik voorstelde dolf het onderspit tegen de stoelen, want met gordels zit je ook veilig… Ik heb overigens geen plaats genomen tijdens de eerste oefeningen.

Onlangs ontwaakte mijn laptop uit een diepe digitale coma. Maandenlang hing de harde schijf met 500 uur onmisbare muziek aan een zijden draadje en stond ook de weblog stil… tijd om de draad weer eens op te pakken.

Het nieuwe jaar begon met een voetbal competitie in Egypte; The African Cup of Nations 2006 en Port Said was een van de 4 gaststeden. De Afrikaanse toppers Nigeria, Ghana, Senegal en Zimbabwe speelden hier en voor de teamspirit kon ik 500 kaartjes aanschaffen zodat alle collega’s in de operatie de wedstrijden konden bezoeken. Het stadion in Port Said kan 15.000 mensen herbergen en de Morbide Eenheid hoefde alleen maar in te grijpen toen Tunesie tegen Nigeria speelde. Noord Afrikanen zijn niet erg geliefd in Egypte (!) en dus was iedereen op de hand van de Nigerianen, maar gefluit, gejoel en rookbommen tegen een bevriende natie wordt niet geduld.

Uiteindelijk konden we ook nog een handvol kaartjes voor de finale Egypte – Ivoorkust bemachtigen (de complete kaart verkoop voor de finale was op duistere wijze op de zwarte markt beland…) Het werd een aardige zit, want 3 uur voor de aftrap moest iedereen in het stadion zitten. Dit vanwege de veiligheid, want de president zou ook komen. Gevolg: als de wedstrijd begint kan bijna niemand meer juichen na drie uur gegil, dus ook geen ‘boeh’ roepen als de president binnenkomt.

De president arriveerde onder een beleefd applaus (over de speakers) en verbleef vervolgens in een soort kogel/bom/geluidvrije glazen ruimte en nadat Egypte won en het stadion explodeerde, wilde de president nog even alle spelers een hand schudden. Ook Mido, die het helemaal verbrast had vanwege een scheldpartij tegen zijn trainer in de halve finale. Het duurde nog eens 1,5 uur voordat Mubarak vertrok en dus konden we vaststellen dat we 8 uur in het stadion hadden gezeten. Buiten was het totale chaos en dus besloten we terug te lopen/dansen/springen/feesten naar het hotel.

Overigens speelt deze zomer Nederland ook tegen Ivoorkust en dat is eigenlijk best wel een goed team… Uren later waren we terug in het hotel en daar konden we nog een waterpijp roken en 5000 herhalingen zien van alle heldendaden van die avond (en eindeloos koffie/thee ipv bier…) De toeterende wagens met vlaggen zwaaiende menigten en vuurstokende fans in de straten maakten de stad nog onbegaanbaar tot diep in de nacht.

Halverweg de lange, verlaten en duistere woestijnweg van de terminal naar de ferry ligt ergens een blokkade van puin en zand. Niemand weet waarom het er ligt en wie het weg moet halen is ook onbekend. Geen verlichting of reflectors, alleen met groot licht is het tijdig zichtbaar. Een aantal tegenliggers hadden ook groot licht op en na deze verblinding zag ik twee meter voor me de weg verdwijnen onder een angstaanjagende en hoge muur van brokstukken. Geen tijd voor schrikken, alleen een enorme klap, wolken van stof, nog een klap (leve de airbag!), brekend glas, een fractie niets en toen een klap van onderen…

Duisternis en stilte. Ik dacht aan allerlei ernstige zaken, maar ik voelde niets, stapte uit de wagen – de deur was open – en viel de diepte in. De Subara bleek boven op het puin te balanceren en schoof langzaam naar voren. Zaklantaarnen naderden, het waren de soldaten van de roadblock even verderop. ‘HaemduAllah’ riepen ze verwonderd terwijl ze mij beschenen en zagen dat ik geen schrammetje had.

Even later passeerden de terminal bussen met de shift die zojuist afgelost was. Een mannetje of honderd begon handen te schudden en verzamelde alle waardevolle zaken uit het zand en de auto. ‘HaemduAllah’. Toen kwam collega Mark. ‘Lucky basterd’. De Egyptische collega’s namen de feiten nog eens door voordat de politie arriveerde. ‘Yasser heeft gereden in de wagen die jij geleend hebt van Ahmed, enzovoort’. Al gauw bleek dat ik eigenlijk helemaal niets met dit ongeluk te maken had… ‘HaemduAllah’.

Vandaag was ik een dagje verplicht thuis en bedacht dat ik door het oog van de naald was gereden… tientallen telefoontjes rinkelden de hele dag. How are you? Ik mankeer niets… Met slechts een woord konden de bellers dat verklaren: ‘HaemduAllah’.

Maersk Line neemt eindelijk vloot van PNO Nedlloyd over…

En zo ineens gebeurde er iets in Egypte. Via een onduidelijk netwerk van informanten kwam mij ter ore dat een concert van de Deutsche hardrockband The Scorpions op de agenda stond. Ze zouden pal voor de piramiden spelen en dus iets om niet te missen. Het duurde 2 weken voor ik uiteindelijk de plek vond waar de kaarten van dit ‘Peace for All’ concert verkocht werden: de splinternieuwe Virgin Mega Store in Nasr City, gehuisvest in een ongekend grote winkelmall. Om te voorkomen dat er gewoon volk op kwam draven, waren de prijzen naar ongekende hoogten opgeschroefd.

En dus reisde ik dit weekend af met de enige rock & roll moslem van Port Said, pikte in Cairo Ike op, de vrouw van collega Rob W. en sloot geduldig aan in een ongekende file voor het piramidencomplex. Bij de veiligheidcontrole zelf werden te grote tassen (van Egyptenaren) rucksichloos uit de auto’s getrokken en zonder pardon over een betonnen muur geslingerd. Dronken Duitsers en andere expats konden met een soepel gangetje doorrijden, zwaaiend met een handvol tickets uit het raam was voldoende.

De organisator had er alles aangedaan om het op een echt concert te laten lijken. MacDonalds, kraampjes met het splinternieuwe merk Luxor bier en wietverkopende feestgangers. Het podium zelf was met Deutsche Grundigkeit in de woestijn verankerd en sterk genoeg om een paar eeuwen met de piramiden mee te kunnen. De benodigde Watts voor de lichtshow hulde een nabije voorstad van Cairo tijdelijk in duisternis en De hits Holiday, Still loving you, Wind of Change en Rock you like a Hurricane werden met 200 decibel de Lybische woestijn in geblazen. Een paar meter lager draaide een enkele mummie zich in zijn sarcofaag om.

Vreemd was dat aan het einde niemand om een toegift riep. Een verdoofd Egyptisch publiek, in diepe stilte gehuld, stond wat verbaasd in de oren te krabben. Ik heb ook geen flauw idee of ze deze band eigenlijk wel kenden. Maar dat weerhield de overijverige voorman Klaus Meine er niet van om vanuit het niets met zwiepende gitaar het podium op te denderen (“AHYOUREADYTOROCKTHE PIRAMIDSCAIROOOOOOOOO!!!!!!!!!!!!YAYAYAYAYYAAAAA”) en nog een paar zware metal-riffs over het publiek heen te storten.

Een geslaagd concert dus. Hoewel, niet voor de Arabieren blijkbaar, want daags na het optreden in Cairo werd bekend dat wegens onduidelijke redenen de optredens in Qatar, Dubai, Abu Dhabi en Sharm el Sheik zijn afgelast. Tja, de ‘Peace for All’ tour… daar trappen de Egyptenaren niet meer in na Alexander, Ceacar, Napoleon en Rommel. Ook de Scorpions zijn dus vroegtijdig gestrand aan de voet van de piramiden.

Nu dan, net terug van een pijlsnelle week vol actie, een kort fotoverslag van het bezoek van Tump en Blom (achternamen zijn wat duidelijker hier, gezien we allemaal Robert heten, vandaar…).

De gehele week werden er belangrijke zaken vermist zoals paspoorten, rijbewijzen en camara’s. Dat startte al direct na de nachtelijke landing in Cairo waar Blom zijn koffer niet op de lopende band aantrof. Dat was zeer ernstig, gezien daar mijn noodpakket met DVD’s, boeken, pindakaas, rookworsten, stroopwafels, AD’s, drop, koffie, enzovoort in zaten. Gelukkig was de voorraad taxfree wodka in de hanbagage vervoerd, maar dat was een schrale, doch smakelijke troost. De eerste fles werd diezelfde nacht nog geledigd om het verlies te vergeten.

Gelukkig vond de KLM de koffer de volgende dag terug en deze werd alsnog aan het hotel afgeleverd rond de tijd dat we de binnenzijde van de Grote Piramide aan een nauwkeurig onderzoek hadden onderworpen. De sarcofaag was het enige voorwerp dat er nog stond. Zelfs de mummie is ergens in de afgelopen 5000 jaar gejat. Een schande!

In Islamitisch Cairo werden we spontaan uitgenodigd door een beheerder van de moskee van de Al-Azhar universiteit, waar ongeveer de hele top tien van Amerika’s ‘most wanted list’ gestudeerd heeft. Amerikanen zijn dan ook niet welkom hier, Hollanders blijkbaar wel…

Tump in de Bab Zuweila stadspoort, 40 meter hoog en een ideale plek om je mening eens te uitten

Na Cairo een lange woestijntocht naar Sharm el Sheik. Vanwege recente ontwikkelingen waren de hotels aantrekkelijk goedkoop maar het hardrockcafe was nog altijd propvol. Nadeel was wel dat de auto nergens meer geparkeerd kon worden, en de beveiliging vrij heftig was. Tussen Cairo en Sharm passeerden we zo’n 12 checkpoints en roadblocks, maar zodra de magische woorden ‘from Holland’ uitgesproken werden, gingen de kalashnikovs de lucht in en zwaaiden de veiligheidstroepen ons na met ‘Marhaba Misr’. (welcome in Egypt).

De volgende dagen stonden in het teken van quadrijden en snorkelen, een mooie combinatie voor als het 42 graden is. In de enige behoorlijke – doch illegale – CD zaak van Egypte konden we voor een appel en een ei de muziek voorraad opwaarderen. Daarna doorkruisden we de Sinai en bezochten Saint Katharina klooster alwaar een grieks orthodoxe monnik ons mededeelde dat het brandende braambos nog steeds op dezelfde plek staat, maar het had sindsdien geen vlam meer gevat. Na zes uur op de racebaan arriveerden we in Port Said voor een traditioneel Egyptisch diner.

Van hier was het niet ver meer naar Cairo waar we nog even tijd hadden, ondanks de verkeerschaos en files, om aan de Nijl nog wat te eten. Ver na middennacht vertok de KL556 richting de regen.