Zojuist heb ik wordpress gedownload op de Ipad, dat steeds meer interessanter wordende supergadget, en nu eens kijken of deze app zo goed werkt, dat bloggen echt een makkie wordt. Het typen is nog enigzins een uitdaging hoewel het steeds bete gaat. Typefouten zijn wat lasig te herstellen; je moet dan je vinger erbij houden en dan met het vergrootglas kun je de fout herstellen, nou ja, zoiets dus.
Tweede stap is het uploaden van een foto, eens zien of dat mogelijk is.
Nu ben ik benieuwd of he al gepubliceerd is, het ziet er naar uit van wel, geen probleem, tot nu toe geen hond die dit blog leest… Een andere optie is een foto gemaakt nu direct met de Ipad.
Ik ben benieuwd hoe de layout eruit ziet. ook even kijken naar de overige opties. het ziet er best aardig uit, hiermee kan ik overal bloggen waar hifi aanwezig is, en ik ben benieuwd of je ook offline kunt bloggen.
een raar blog is dit, dat wel, maar goed, het was slechts een experimet. En nu publiceren en slapen en vanaf morgen eens wat boeiends hier vermelden!
Vandaag werd bekend dat de eerste zelfmoordenaar van de Burj Khalifa – de hoogste toren van de wereld – was gesprongen. De feiten waren minder spectaculair dan de springer waarschijnlijk gehoopt had. Hij was van de 147e etage gesprongen, maar te pletter geslagen op de 108e. Dat zijn nog altijd 39 verdiepingen en zelfs dat lukt je niet zomaar in Nederland.
De man heeft in zijn val wel het toeristen uitkijk dek (124e verdieping) en een onlangs geopend restaurant (122e verdieping) gepasseerd, maar daar werd in de kranten niet over gerept. Wellicht kunnen we spoedig daar iets over vernemen in de lokale sensatie pers. De man – zo wordt gemeld – had waarschijnlijk een dispuut met zijn baas dat hij geen vrijaf kon krijgen. Niet verwonderlijk in Dubai waar een groot deel van de ongeschoolde arbeiders uit derde wereld landen in een soort van semi-slavernij werkt.
Ikzelf denk dat de man gewoon voor een kantoor in de toren werkte, want je kunt als gewone sterveling helemaal niet in die toren komen, laat staan op de 147e verdieping. De BK is trouwens 160 verdiepingen hoog. Ik ben wel eens benieuwd naar wie daar zijn penthouse heeft. Dat is geen uitzicht meer, dat is meer los van de aarde…
Een paar keer per week bezoek ik hier beneden de Al Maya – zeg maar de Albert Hein van Dubai. In de Al Maya vind je een bonte verzameling van producten uit Arabië, India, Polen, Filipijnen, Pakistan, China en Afrika. Een groot deel van deze voedingsmiddelen heeft onleesbare etiketten en ziet er soms afschrikwekkend uit – zo staan daar bijvoorbeeld glazen potten gevuld met iets dat lijkt op mislukte medische experimenten op sterk water, en purperblauwe worsten waar pus uitdruipt als je er in knijpt. Die producten koop ik nooit – ze zijn het domein van vreemde mensen uit onbekende culturen…
Al Maya wordt bemant door overijverige en onderdanige Indiers en Maleisiërs, die voortdurend bij het winkelen in de weg lopen. Waar je in Nederland ergens in een verre hoek een onwillige medewerker zoekt voor hulp, struikelen de employees van Al Maya over elkaar tussen de schappen als je spontaan je arm even uitstrekt. Uit alle hoeken schieten ze te voorschijn als je aan de kassa staat; een winkelwagen ophaler, een tas inpakker, een producten-op-de-lopende-band-legger, een boodschappentassensjouwer en een uit zijn oksels geurende chef met hoog opgetrokken wenkbrauwen die aanwijzingen uitstoot in onbegrijpelijke keelklanken.
Al Maya is 24 uur per dag het hele jaar open. Een keer kwam ik om drie uur ‘s nachts uitgehongerd van het vliegveld en deed wat boodschappen. Ik had verwacht dat iedereen zou liggen te slapen, maar het was zowaar druk. Al Maya werd bezocht door een leger zwalkende zombies die rechtstreeks uit de schappen stond te eten, purperblauwe worsten verslond en potten medische experimenten leeg visten en de lekkende inhoud als haringen achterover sloegen. Het waren stomdronken russen die blijkbaar diep in de nacht plotseling honger hadden gekregen na het legen van een paar flessen wodka. Het was fascinerend. De Indiërs en Maleisiërs waren voornamelijk bezig met het rechtop houden van omvallende russen aan de kassa. Onbegonnen werk, maar zeer interessant om te zien hoe culturen verbroederen in het holst van de nacht.
Ik mag nu graag na middernacht een blok frico kaas of een pot rolmopsen aanschaffen bij de Al Maya en dit in een verre hoek dit verorberen terwijl ik dat wonderlijke gebeuren aanschouw.
Ja, het Oranjebal is hier in `dubio weer voorbij maar het was een waardig feest met haring, bitterballen, bier en een fantastisch decor van wolkenkrabbers. De muziek was oerhollandsch en dus vloog na enige tijd de drank rijkelijk over de dansvloer. {YOUTUBE}ZLE_wWPKu9E{YOUTUBE} Prima gelegenheid om een paar van de meer dan 1000 Hollanders te leren kennen en de nieuwe Grote Baas van Het Bedrijf die mij gevraagd had kaartjes te halen en inderdaad ook een Nederlander. Gelukkig heb ik het filmpje nog, want ik weet niet meer hoe ik thuis gekomen ben!
Zoals gezegd een impresseie van mijn appartement. Helaas zal ik er niet lang van kunnen genieten gezien het feit dat ik naar Dubai vertrek. En daar zal ik niet zo gauw iets vinden wat hier op lijkt…
Sinds een paar weken woon ik aan de Ocean View Drive, aan de voet van de Lion’s Head, de opvallendste berg na de Tafelberg in Kaapstad. Bij de gele pin dus.
op de derde verdieping van een flat heb ik een mooi uitzicht op de Atlantische oceaan. Geen tuintje op het zuiden hier, want dan zie je niks. ;Op het zuidelijk halfrond moet je balkon naar het ;noorden gericht zijn ;om zon onder te zien gaan. Hieronder de eerste indruk in Google Earth 3D. Van de week zal ik eens wat foto’s maken voor een betere indruk.
Op mijn eerste werkdag in Zuid Afrika ontving ik een indrukwekkend boekwerk genaamd The State Of Africa,van Martin Meredith. Het is min of meer verplichte kost voor als je aan het werk gaat in Afrika. Het behandeld de laatste 50 jaar geschiedenis van Afrika, zeg maar de tijd van de onafhankelijkheid.
Ik heb jaren eerder een boek gelezen – the Scramble of Africa – over de opkomst van de koloniale landen, die met name tussen 1880 en de Eerste Wereldoorlogen Afrika verdeelden. Grenzen werden getrokken als kaarsrechte lijnen, geen rekening houdend met culturele- en stam verbanden. Dit – en een uitgelezen slecht beleid – was een inleiding tot de rampen die Afrika te wachten stond. Na de Tweede Wereldoorlog verloren de meeste koloniale landen snel hun interesse in de Afrikaanse kolonieen of werden door de VS onder druk gezet om die landen te verlaten.
Welnu, Ghana had de eer als eerste de onafhankelijk te worden in 1957 (Okay, Liberia werd in 1887 gesticht door vrije negerslaven uit Amerika, die hun nieuwe onderdanen niet veel beter behandelden dan zij zelf gewend waren geweest) en een aantal jaren heerste er een frisse wind waarin ze dachten van Afrika een verenigd rijk te maken, zoiets als Amerika. Maar de laatste 50 jaren blijken rampzalig, en in mijn opinie grotendeels aan henzelf te wijten. De nieuwe leiders vervielen al snel tot despoten, dictators, dieven en massa moordenaars met geweld als enige oplossing. Altijd slechts een (1) partij aan de macht in een land, bestaande uit dezelfde stam als de leider, leidde tot wantoestanden vele malen erger dan ik tot nu toe dacht te weten.
Namen als Idi Amin, Bokassa, Mobutu en Khadafi geven al een nare bijsmaak, en zijn verantwoordelijk voor oorlogen, hongersnoden, diefstallen die in de miljarden loopt (In de laatse 30 jaar is in Nigeria alleen al is voor honderden miljarden aan olie dollars ‘verdwenen’…). Vrijwel elke leidende elite heeft het eigen land op een onwaarschijnlijke manier leeggeplunderd. Daarnaast kennen we allemaal de genocide van Biafra, Rwanda (Hutsi’s en Tutsi’s), Eritrea en vandaag de dag Darfur, maar talloze minder bekende even zo wrede wandaden hebben over het hele continent plaatsgevonden. Natuurlijk in stand gehouden tijdens de Koude Oorlog door het Westen of de Sovjet Unie, werden de grootste dictators stevig in het zadel gehouden door hun loyaliteit aan een van de blokken, ook al wisten die zonder twijfel welke misdaden tegen de menselijkheid werden begaan.
Mugabe heeft inmiddels zijn Zimbabwe vakkundig verwoest, verdeeld en zichzelf schaamteloos verrijkt, maar wordt door niemand een halt toegeroepen. In centraal en Zuidelijk Afrika zijn hele steden gedecimeerd door HIV/Aids terwijl sommige regeringsleiders verkondigen dat voldoende knoflook eten en een stevige douche zou helpen.
Wanneer je in de ene na de andere verrassing valt in de bijna 800 bladzijden, denk je – of hoop je toch nog op een positieve afsluiter, maar Meredith ziet de toekomst ‘bleker’ dan ooit. Enig lichtpuntje (naast Botswana) is Zuid Afrika dat na de Apartheid met held Mandela redelijk stabiel lijkt, maar de praktijk leert anders. Alle blanke zuid afrikanen die ik inmiddels gesproken heb maken plannen het land te verlaten omdat ze het ergste vrezen na mandela’s dood en de Wereldcup van 2010. Het valt dus te bezien in hoeverre mijn nobele streven een verschil zal maken, maar aan de andere kant is de kennismaking met een groep van 34 Afrikanen uit zes landen een fantastische ervaring en reden tot hoop. De tijd zal het leren. Het volgende boek is zeker wat lichtere kost…
Met Napoleon als voorbeeld, kroont Bokassa zich eigenhandig tot keizer van de voormalige Centraal Afrikaanse Republiek.
Vannacht vond de laatste kerstboomverbranding op het Broekwegplein in Vlaardingen plaats. Burgemeester Bruinsma tekent voor één van de eerste verboden van het nieuwe jaar nadat een brandstapel explodeerde en bij tachtig woningen de ruiten sprongen. Kort voor de ontploffing rook men benzinedampen.
Dat is het nieuws dat ons Vlaardingers toch even bezig hiled, want dat is pas echt een knaller het nieuwe jaar in!
{YOUTUBE}l3qFF2Do810{YOUTUBE}
De volgende dag bleek de schade wat ernstiger dan gedacht, het lijkt nu net een of andere achterbuurt. Trouwens wel een leuk muziekje van Ian Dury op de achtergrond, ik kan me zo voorstellen dat die het zelf gefilm zou kunnen hebben met dat armpje (als die nog leefde…)
vlnr: Berno, Robert, Arthur,Jan (met hoed), Jaap en Martin
Afgelopen weekend was het zover, 21 jaar na het nemen van bovenstaande foto kwamen wij – klasgenoten van de Zeevaartschool – weer eens bij elkaar. Het was het groepje waarvan elke vrijdag ochten kwart over elf het weekend begon, en dat openden we met een biertje in het nog steeds legendarische cafe Melief Bender in Rotterdam.
vlnr: Jan, Robert, Martin, Jaap, Arthur en Berno
Omdat 5 van de 6 vrijwel direct zijn gaan varen hebben we elkaar eigenlijk nooit meer gezien of gesproken en dus waren er in totaal ruim een eeuw sterke zeemansverhalen uit te wisselen, wat we onder anderen aan een ruim gevulde tafel hebben gedaan. Hilarische momenten te over en goede oude tijden werden herbeleefd. Het zal niet de laatste keer zijn en Martin nodigde ons al uit over 5 jaar bijeen te komen in Noorwegen waar hij nu woont en werkt. Wordt dus vervolgd.
Voetnoten 
Let me know that…