Author Archives: Robert Tetteroo

En zo ineens gebeurde er iets in Egypte. Via een onduidelijk netwerk van informanten kwam mij ter ore dat een concert van de Deutsche hardrockband The Scorpions op de agenda stond. Ze zouden pal voor de piramiden spelen en dus iets om niet te missen. Het duurde 2 weken voor ik uiteindelijk de plek vond waar de kaarten van dit ‘Peace for All’ concert verkocht werden: de splinternieuwe Virgin Mega Store in Nasr City, gehuisvest in een ongekend grote winkelmall. Om te voorkomen dat er gewoon volk op kwam draven, waren de prijzen naar ongekende hoogten opgeschroefd.

En dus reisde ik dit weekend af met de enige rock & roll moslem van Port Said, pikte in Cairo Ike op, de vrouw van collega Rob W. en sloot geduldig aan in een ongekende file voor het piramidencomplex. Bij de veiligheidcontrole zelf werden te grote tassen (van Egyptenaren) rucksichloos uit de auto’s getrokken en zonder pardon over een betonnen muur geslingerd. Dronken Duitsers en andere expats konden met een soepel gangetje doorrijden, zwaaiend met een handvol tickets uit het raam was voldoende.

De organisator had er alles aangedaan om het op een echt concert te laten lijken. MacDonalds, kraampjes met het splinternieuwe merk Luxor bier en wietverkopende feestgangers. Het podium zelf was met Deutsche Grundigkeit in de woestijn verankerd en sterk genoeg om een paar eeuwen met de piramiden mee te kunnen. De benodigde Watts voor de lichtshow hulde een nabije voorstad van Cairo tijdelijk in duisternis en De hits Holiday, Still loving you, Wind of Change en Rock you like a Hurricane werden met 200 decibel de Lybische woestijn in geblazen. Een paar meter lager draaide een enkele mummie zich in zijn sarcofaag om.

Vreemd was dat aan het einde niemand om een toegift riep. Een verdoofd Egyptisch publiek, in diepe stilte gehuld, stond wat verbaasd in de oren te krabben. Ik heb ook geen flauw idee of ze deze band eigenlijk wel kenden. Maar dat weerhield de overijverige voorman Klaus Meine er niet van om vanuit het niets met zwiepende gitaar het podium op te denderen (“AHYOUREADYTOROCKTHE PIRAMIDSCAIROOOOOOOOO!!!!!!!!!!!!YAYAYAYAYYAAAAA”) en nog een paar zware metal-riffs over het publiek heen te storten.

Een geslaagd concert dus. Hoewel, niet voor de Arabieren blijkbaar, want daags na het optreden in Cairo werd bekend dat wegens onduidelijke redenen de optredens in Qatar, Dubai, Abu Dhabi en Sharm el Sheik zijn afgelast. Tja, de ‘Peace for All’ tour… daar trappen de Egyptenaren niet meer in na Alexander, Ceacar, Napoleon en Rommel. Ook de Scorpions zijn dus vroegtijdig gestrand aan de voet van de piramiden.

Nu dan, net terug van een pijlsnelle week vol actie, een kort fotoverslag van het bezoek van Tump en Blom (achternamen zijn wat duidelijker hier, gezien we allemaal Robert heten, vandaar…).

De gehele week werden er belangrijke zaken vermist zoals paspoorten, rijbewijzen en camara’s. Dat startte al direct na de nachtelijke landing in Cairo waar Blom zijn koffer niet op de lopende band aantrof. Dat was zeer ernstig, gezien daar mijn noodpakket met DVD’s, boeken, pindakaas, rookworsten, stroopwafels, AD’s, drop, koffie, enzovoort in zaten. Gelukkig was de voorraad taxfree wodka in de hanbagage vervoerd, maar dat was een schrale, doch smakelijke troost. De eerste fles werd diezelfde nacht nog geledigd om het verlies te vergeten.

Gelukkig vond de KLM de koffer de volgende dag terug en deze werd alsnog aan het hotel afgeleverd rond de tijd dat we de binnenzijde van de Grote Piramide aan een nauwkeurig onderzoek hadden onderworpen. De sarcofaag was het enige voorwerp dat er nog stond. Zelfs de mummie is ergens in de afgelopen 5000 jaar gejat. Een schande!

In Islamitisch Cairo werden we spontaan uitgenodigd door een beheerder van de moskee van de Al-Azhar universiteit, waar ongeveer de hele top tien van Amerika’s ‘most wanted list’ gestudeerd heeft. Amerikanen zijn dan ook niet welkom hier, Hollanders blijkbaar wel…

Tump in de Bab Zuweila stadspoort, 40 meter hoog en een ideale plek om je mening eens te uitten

Na Cairo een lange woestijntocht naar Sharm el Sheik. Vanwege recente ontwikkelingen waren de hotels aantrekkelijk goedkoop maar het hardrockcafe was nog altijd propvol. Nadeel was wel dat de auto nergens meer geparkeerd kon worden, en de beveiliging vrij heftig was. Tussen Cairo en Sharm passeerden we zo’n 12 checkpoints en roadblocks, maar zodra de magische woorden ‘from Holland’ uitgesproken werden, gingen de kalashnikovs de lucht in en zwaaiden de veiligheidstroepen ons na met ‘Marhaba Misr’. (welcome in Egypt).

De volgende dagen stonden in het teken van quadrijden en snorkelen, een mooie combinatie voor als het 42 graden is. In de enige behoorlijke – doch illegale – CD zaak van Egypte konden we voor een appel en een ei de muziek voorraad opwaarderen. Daarna doorkruisden we de Sinai en bezochten Saint Katharina klooster alwaar een grieks orthodoxe monnik ons mededeelde dat het brandende braambos nog steeds op dezelfde plek staat, maar het had sindsdien geen vlam meer gevat. Na zes uur op de racebaan arriveerden we in Port Said voor een traditioneel Egyptisch diner.

Van hier was het niet ver meer naar Cairo waar we nog even tijd hadden, ondanks de verkeerschaos en files, om aan de Nijl nog wat te eten. Ver na middennacht vertok de KL556 richting de regen.

Volgens het ISPS verdrag dat nu wereldwijd geld moet elke haven zo ongeveer hermetisch afgesloten worden en in Egypte nemen ze die zaak uiterst serieus. Om het gebouw binnen te komen maken we sinds kort gebruik van biometrische herkenning gebaseerd op een vingerafdruk. Voor wie naar binnen wil moet eerst zijn vinfertop op een scanner leggen en om te voorkomen dat je met een afgesneden vinger rondloopt, moet je daarbij ook nog een viercijferige code intypen.

Voor de operatie moet je dan aan de achterkant van het gebouw natuurlijk ook nog het terrein op. Daarom moet iedereen dagelijks zijn havenpas en SCCT pas laten zien en in het geval van een auto ook de registratie en rijbewijs. Een wachtwoord ontbreekt er nog aan. als je daarna nog een schip op moet, dan staat daar naast een bemanningslid nog een politie agent die de havenpas controleerd en nauwkeurig het nummer registreerd in een grootboek waar de ambtenaar mee rondzeult.

Quiz: hoeveel spelfouten kunt u ontdekken?

Maar hoe veilig dan ook, het blijft allemaal mensenwerk. De politie controleert in het absurde sinds ze geen gratis maaltijden meer uit de kantine krijgen. Laatst werd een ambulance voor een spoedgeval aan de poort gestopt om te zien of alle papieren in orde waren. Een chauffeur zonder wijsvinger (correctie: zonder derde kootje) werd tijdelijk in verzekerde bewaring gesteld tot bleek dat hij zijn duim gebruikte om binnen te komen via de bio-poortjes. Soms zou je gewoon je vuist willen gebruiken om toegang te krijgen…

Hello Robert,
Here is your 5-day forecast for:
Port Said, EGYPT Qwikcast.com

Today Tomorrow Sunday Monday Tuesday
Clear Clear Clear Clear Clear
Hi 33° Hi 33° Hi 34° Hi 36° Hi 37°

Bovenstaand bericht bericht krijg ik dagelijks in de mail, maar het bijbehorende plaatje met zonnetjes en krijg ik niet in deze log.

Dus daarom maar een foto die bij deze temperaturen past:

Landzijde van de terminal kan elk moment open gaan; toekomstige klanten kijken de kat nog uit de boom…

In Cairo wordt het trouwens al wat warmer:
Sunday Monday Tuesday
Clear Clear Clear
Hi 39° Hi 40° Hi 41°

In het kader van de twee voorgaande logs: mijn auto is teruggevonden in Rotterdam Zuid en mijn Egyptisch rijbewijs is in beslag genomen na een snelheids overtreding op het race parcours Port Said – Cairo.

In zaak 1, de gestolen wagen, is het afwachten wat de verzekering gaat doen, want die zijn formeel eigenaar van de peugot. Wellicht kan ik hem terugkrijgen maar dan alleen als die nog in goede staat is. Broer John is inmiddels een inspectie aan het uitvoeren.

Zaak 2 was nogal vreemd, want iedereen rijdt te snel. Maar de regels in Egypte op snelheid en het dragen van een gordel zijn de laatste tijd flink aangescherpt (!). De officier die mij – en de andere weggebruikers – staande hield, veroorzaakte niet alleen een lange file over alle rijstroken, maar kon ook niet duidelijk maken welk document hij wilde inzien. Zo gaf ik achtereenvolgens de papieren van de auto, een paspoort, een visitekaartje, een menulijst van KFC, het internationaal rijbewijs (verlopen) en een officieel uitziende groene kaart met stempels, handtekeningen en heel veel arabisch schrift, maar dit alles wierp hij terug de auto in. (dat was alles wat ik in het handschoenenkastje had liggen).

Dit laatste document bleek na latere vertaling overigens een garantiebewijs van een aangeschafte wekker te zijn… die ligt inmiddels al op de afvalhopen in de woestijn omdat het niet alleen te langzaam liep, maar ook omdat het alarm alleen afging als je het knopje zelf indrukte…

Toen ik echter mijn kersverse rijbewijs liet zien, verdween de agent tevreden en keerde niet meer terug. Die moet dus afgehaald worden op het bureau in Cairo na het voldoen van de boete. Dit is dus een zaak voor Special Agent Achmed van onze afdeling Goverment Relations, zeg maar de Egyptische X-files. Gelukkig heb ik de president-generaal van de verkeerspolitie in Port Said aan mijn zijde in deze zaak, dus dat zal wel goed komen.

Er heerst momenteel geen verhoogde staat van paraatheid aan de grens…

Vandaag ben ik geslaagd voor het Egyptisch rijbewijs. Aanvankelijk dacht ik dat het praktijk examen zou bestaan uit het rijden in het midden van de weg, door rood licht, zonder in de spiegels kijken en heel veel toeteren. Niets was minder waar. Voor mijn komst was al het nodige veldwerk verricht door onze afdeling ‘Autoriteiten’. Special Authority Agent Achmed, die mij vandaag begeleide naar de Port Said Traffic Police, had deze stugge bureaucratische papiermachine al omgevormd tot een soepele en meewerkende organisatie. Voor een extra puntje op de i had ik twee SCCT kalenders meegenomen. Het is al weer bijna juni, dus die dingen moeten er sowieso uit…

Aanvankelijk zou er een theorie examen, een praktijk examen en een schier oneindige reeks van papieren op het programma staan, maar het bleef uiteindelijk bij een gezellig kopje thee met de president-commisaris van het Departement Verkeer zelf. Deze meneer zetelde in een theatraal kantoor met een marmeren bureau van kolosale afmetingen, en nam de kalenders zwijgend in ontvangst. Ahmed maakte heimelijk een enthousiast gebaar, dus dat zat blijkbaar wel goed.

Vervolgens stempelde en signeerde de president tweehandig en in een opmerkelijk korte tijd een ontzaglijke hoeveelheid documenten. Ahmed gaf hierbij commentaar als een voetbalverslaggever: theorie behaald, akte van zus, certificaat van zo, document van weetikveelwat, nog een onmisbaar formulier, praktijk examen ‘uitmuntend’, een bewijs van nogwat en tenslotte – met een theatrale finaleklap van de grootste stempel – het diploma, gevolgd door twee uitgestrekte handen: ‘gefeliciteerd’.

Waar de gemiddelde Egyptenaar weken voor moet zwoegen, was hier in recordtempo afgehandeld. Na het in ontvangst nemen van een nog warmte afgevend rijbewijs, zojuist uit de plasticifeermachine getrokken, passeerde ik in de hal nog een groep zwetende stadsgenoten, klaar om af te rijden. Vanwege de verkeersveiligheid (!) gebeurd dat op een afgesloten parkeerterrein met pionnen achter het gebouw. Ondertussen stortte ik me met een veilig gevoel in de onverminderde chaos op weg naar de terminal.

Het is alweer lang geleden maar na een vakantie in Nederland ben ik weer terug op de site. Naar aanleiding van vele bemoedigende reacties beloof ik plechtig wat meer te plaatsen dan ik de laatste maanden deed. Gezien mijn camera wederom gestolen is in Nederland (alsmede een digitale video camera, geld, bankpassen en een auto) heb ik nog even geen begeleidende plaatjes, maar momenteel bestudeer ik de werking van een nieuwe Sony Digicam en zal spoedig laten zien hoe de terminal veranderd is de laatste weken. Ben zojuist begonnen een nieuw vak uit te oefenen bij de baas: training, recrutering en nog een handvol projecten, voldoende stof om spoedig weer een en ander hier te noteren.

Vermist; een blauwe Peugeot 205 met kenteken TDNX95, dus kijk ff onder het rijden…

KPI

Nederlandse Ambassade Kairo

Dit bericht kreeg ik onlangs in de mailbox, dus nu maar eens kijken of de Hollandse Nieuwe neergestreken is op de ambassade, want daar heb ik best wel even trek in eigenlijk. Zoals jullie weten komt de post op mijn huisadres meestal niet aan. Ik heb ook nog nooit een postbode gezien in Port said, maar na de inschrijving op de ambassade kreeg ik wel direct post: een blauwe envelop…

Gisteravond was het afscheidsdiner van collega Willem Bekooy, uiteraard in de Koreaan, waar anders kun je de gekruide gerechten wegspoelen met iets anders dan thee of cola… Helaas komt Willem niet in Port Said werken, maar vertrekt voor onbepaalde tijd naar China, ergens ver voorbij Hong Kong, een duistere hoek in de APM wererld. nu blijft mijn Nederlands hier beperkt tot Afrikaner spraak met een Zuid Afrikaanse collega.

Vlak voor vertrek naar de Koreaan belde een andere welbekende op. Philip bleek voor de rede van Port Said voor anker te liggen en zou spoedig naar een concurerende containerterminal opstomen. Die Wagenborg boten lenen zich ook overal voor. Ik heb uitzicht op de rede maar tussen 30 schepen in de verte kon ik geen Hollandse vlag onderscheiden.

Of ik nog even tijd had om langs te komen… Maar dat is niet zo makkelijk als het lijkt in Egypte. Havengebieden zijn na het vliegveld en het paleis van de president het best beveiligd. Gelukkig zat even later aan de Koreaanse tafel de halve directie van SCCT en daartussen Ghandar, de Egyptische spin in het web van nautisch/politiek Port Said. En die begon driftig te bellen op mijn verzoek.

Even later zat ik naast een waterklerk in een twintig jaar oude olijfgroen mercedes, met de beef barbecue nog tussen de kiezen, op weg naar het haventerrein waar de Roerborg ergens moest liggen. Paspoort en boarding pas in orde, maar de havenpas was 3 dagen verlopen, dus geen mogelijkheid om de poort te passeren. Dus dan maar weer bellen of er een walpas voor Philip te regelen was. Dat was mogelijk, maar kon uren duren.

Ergens tegen middernacht werd ik nog gebeld, de pas was onderweg naar het schip. Het was al weken geen bemanningslid van de Roerborg gelukt – bergreep ik later – om de wal op te komen, maar nu kwam er een uit de lucht vallen. Ja ja, connecties he…

Vandaag dus de stad laten zien, gelunched bij Piza Pino (in de Sesamstraat!) en de Middellandse zee bekeken van mijn balkon en vervolgens de stadspelikaan zien landen op een auto. En dan zeggen ze dat er niets te beleven valt in Port said…