Author Archives: Robert Tetteroo

Unknown's avatar

About Robert Tetteroo

Schrijver, scenarist, Podcastmaker

De haring en de burka

Posted on September 5, 2012 by Robert Tetteroo

Tradities kunnen nu ook op de Werelderfgoedlijst van UNESCO komen. In ambtenarentaal tekent Nederland het UNESCO Verdrag ter Bescherming van Immaterieel Cultureel Erfgoed. Ik vraag me eigenlijk af hoe die beschermd gaan worden. We hebben al eerder gezien dat bouwwerken makkelijk opgeblazen of gesloopt kunnen worden, zoals Boze Moslems dit een aantal jaren geleden in Afghanistan en meer recentelijk in Timboektoe hebben gedaan.

Maar tradities zijn een stuk makkelijker te handhaven, want die kunnen niet zomaar gesloopt worden. We spreken hier over beschuit met muisjes, Sinterklaas en de Oranje Vrijmarkt bijvoorbeeld. Na wat gegoogle blijkt dat niet de traditie zelf, maar de mensen die de traditie uitvoeren beschermd gaan worden. Dat is nog prettiger, want dan mag ik dadelijk beschermd en al een haring happen! Maar ook als de haring op de lijst van bedreigde vissoorten komt? En de Boze Moslems, kunnen die de burka in Holland dan ook weer op de straat krijgen?

 Image

Categories: Observaties, Smakelijk eten! | Tags: , , , , , , , , , ,

The only true solution to achieve the life you really want

Posted on September 4, 2012 by Robert Tetteroo

The only true solution to achieve the life you really want.

Categories: Gadgets, Observaties

Salade bij TGI Fridays

Posted on September 2, 2012 by Robert Tetteroo

Verse en knapperige salade bij Fridays onthuld zichzelf als een echte Amerikaanse over de top groenvoer; een bbq dressing die onder de salade zowaar een heel zwembadje vormt. En dat op zondag, bleh!

20120902-224346.jpg

Categories: Smakelijk eten!

Mussen

Posted on June 6, 2012 by Robert Tetteroo

Kijk, volgens het het gezegde, waar mensen zijn, zijn ratten zou je denken dat die beesten overal zitten. Misschien is dat wel zo, maar ik ze – gelukkig – vrijwel nooit.

In het oosten wordt hetzelfde gezegd over kakkerlakken, en dat is, zeker in het oosten, best wel vaak het geval.

Maar ik heb een vriendelijker gedierte betrapt op zijn wereldwijde aanwezigheid, namelijk de mus! Mussen kom ik overal ter wereld tegen, van Amerika tot Afrika, en van Dubai tot Brazilie. En ze zien er net zo uit als in Holland.

Vanochtend in het park in Manila hoorde ik ineens een luid gekwetter en ja hoor, het was een vlucht mussen, god mag weten hoe ze hier terecht zijn gekomen. Waar mensen zijn, zijn mussen, en zo is het!

20120606-163821.jpg

20120606-140621.jpg

Categories: Observaties | Tags: , ,

Standbeelden – een introductie

Posted on May 28, 2012 by Robert Tetteroo

Ooit, een hele lange tijd geleden, aan boord van een schip, zei iemand uit de grond van zijn hart dat die voor mij (en Dolf) een standbeeld wilde oprichten. Dat is me altijd bijgebleven. Okay, de goede man was dan wel een gezagsdrager, hij was ook ernstig dronken, en het was 5 uur in de ochtend, maar toch…

Sinds die tijd heb ik standbeelden altijd met een andere blik bekeken. Sterker nog, voor die tijd gunde ik ze geen blik waardig. Maar daarna, als ik een standbeeld passeerde of als een bronzen torso mij voor de voeten liep, moet ik altijd even kijken wie die persoon was waarvoor een beeld was opgericht, en of ik er mee in kon stemmen met de eer die hem of haar (het moet gezegd, er zijn maaar weinig standbeelden van vrouwen) te beurt viel.

20120527-225232.jpg

Wat is er voor nodig om een standbeeld te krijgen? Ik denk dat ik een paar regels heb gevonden. Allereerst bepaal je het niet zelf. Een standbeeld krijg je van iemand anders, en meestal ook nog van een hele gemeenschap gelijkgestemden. Je hebt meestal ook een uitzonderlijke prestatie geleverd, een heldendaad, of je bent gewoonweg heel belangrijk geweest.

Je bent ook meestal dood als je een standbeeld krijgt. De mensen die dit bij leven krijgen zijn meestal een dictator. Veel meer kan ik er niet over zeggen. Het zit er dus dik in dat ik geen standbeeld van mezelf zal aanschouwen. Ik ben geen dictator en ik wil ook nog niet dood.

Maar de fascinatie voor standbeelden blijft. Vaak staan ze er wat verloren bij; ondanks de prominente plek die de meesten hebben, lopen mensen er voobij zonder enig eerbetoon of zonder ze zelfs maar op te merken. Andere beelden vind je plotklaps achter de struiken, of weggedrukt tussen gebouwen en ander straatmeubilair, met een paar vogels achteloos op de uitgehouweb schouders.

Ik dacht dat het juiste platform was om beelden vast te leggen op de camera en hier te delen.

20120527-224657.jpg

Categories: Standbeelden | Tags: , , , ,

2012 – een nieuwe geldbuidel

Posted on May 20, 2012 by Robert Tetteroo

Eerder sprak ik over allerlei gadgets die ik regelmatig verlies. Maar een ding heb ik nooit verloren, vergeten of laten stelen. Mijn portemonnees heb ik altijd stevig in mijn rechterkontzak gedragen, en getrokken als een revolver als ik iets met iemand af te rekenen had.

In de jaren van zakgeld had ik zo’n knijpding, waarin je muntgeld en een enkel vijfje in kon bewaren. Het was zeg maar de moderne opvolger van de Middeleeuwse geldbuidel. Daarna had ik voor zeker 15 jaar een lederen portemonnee waarop ik de Joker van Marillion geplakt had. Een band waar ik nogal ernstig fan van was in die jaren.

In 2004 kocht ik in Barcelona een opvolger voor mijn versleten schatflap. De tijd van de credit kaart was inmiddels volop in opkomst. Vorige maand was deze na acht jaar trouwe dienst aan vervanging toe. Nu was ik in Nederland en na wat gespeur en getest kocht ik iets dat ergens tussen een portemonnee en een portefeuille zit.

Naast een overdaad aan creditcard pockets, was er ook nog een klein munten vakje en een reeks papier geld secties waarin ik peso’s, euro’s, dollars, dirhams, dinars en naira’s van alle maten in kwijt kan.

Voor de nieuwsgierigen, het is een oer-Hollandse Castelijn & Beerens geworden, mijn bijdrage aan de Nederlandse economie – uitgeven maar nu het nog kan!

Categories: Gadgets

Beschrijving van een stad – Amman

Posted on May 7, 2012 by Robert Tetteroo

Ik was onlangs in de hoofdstad van Jordanië, Amman. het was maar een kort bezoek want de aansluitende vlucht tussen Aqaba en Dubai had een gapend gat van meer dan 6 uur, en dus besloot ik een kort bezoek te brengen aan een van de oudste steden ter wereld.

Hoe beschrijf je een stad binnen 4 uur? In feite vrij simpel, mijn ervaringen aangevuld met een paar feiten van het internet. Een taxi was snel gescoord op het vliegveld en binnen een paar minuten was ik op weg naar Amman. De taxi chauffeur opende de deur en nam nog een oude Arabische man mee die ogenschijnlijk gewerkt had die nacht. Ik begreep dat hij mee liftte op mijn kosten, maar ik vond het prima.  Even later zaten beiden luid te babbelen onder het genot van de ene na de andere sigaret. Ik zat de meeste tijd met mijn hoofd uit het raam gestoken.

Daar viel het me op dat grote delen van Jordanië vol groene velden lag met verschillende gewassen. Een onverwachte maar welkome afwisseling in de woestijnen van het Midden Oosten. Na een kwartier maakte het platteland plaats voor de voorsteden van Amman en al gauw nam de snelheid af en kwam de taxi terecht in een trage stroom auto’s en vrachtwagens, luid toeterend en zwarte rookpluimen uitstotend. De huizen klommen hier op als blokken dozen tegen de heuvels.

Eenmaal in het centrum van de stad wandelde ik naar bezienswaardigheid nummer 1, het Romeinse Theater dat in een berg is gebouwd en er nog verrassend goed uitziet. Het was vrijdag, de sabbat, en het weer was bijzonder aangenaam, en mensen wandelen in en uit, of zaten op de stenen banken. Ik hou van de Romeinse tijd en ik was ooit met WJdM bij Katwijk begonnen met het volgen van de Rijn linie naar Rome, maar we kwamen nooit verder dan Leiden dat het ontzet van 15 eeuwen daarna vierde…

Daarna wandelde ik verder het centrum in, en hier begon het te knagen. Om elke hoek lijkt Amman hetzelfde en toen ik via mijn smart phone mezelf verzekerd had dat ik in het centrum was, zag ik dat nog niet om me heen. Er waren danwel winkels open en mensen liepen in het rond, maar Amman ademt niet echt iets levendigs uit en ik kon er geen vinger achter krijgen wat er aan scheelde… Er was ook iets vreemds aan de politie agenten die helmen droegen als Duitse soldaten uit WOI.

Nog liep ik twee straten rond en de moskee’s stroomden leeg. Ik wandelde mee in de menigte tot ik ineens luidsprekers hoorde met oproer-achtige teksten. Voor ik het wist was ik een demonstratie terecht gekomen. Niet erg bedreigend, en ook niet de reden van het akelige gevoel dat ik had bij Amman.

Voor ik het wist waren de uren voortgeschreden en moest ik me haasten om nog op tijd terug te zijn op het vliegveld. Ik had geen tijd meer voor een restaurantje en betreurde dat. Eenmaal in de taxi bedacht ik me wat me dwars zat in Amman. Het was een gebrek aan water. Deze stad ligt niet aan zee, maar ook niet aan een rivier, en dat is best een eigenaardigheid op onze planeet.

Dat zegt wellicht over mezelf, geboren aan het water en altijd aan rivieren gewoond, op het water geleefd en zonder uitzondering in het buitenland met zicht op zee gewoond. Watersteden hebben iets flamboyants, hebben bewoners van vele streken, zijn bereisd en herbergen de mooiste verhalen. Deze stad, die ooit de fantastische naam Philadelphia droeg is danwel boeiend vanwege het zichtbare Romeinse verleden. Maar het heeft iets introvert, iets ernstig inlands, en is zeg maar, gesloten… Amman ligt me zwaar op de maag, en haar bewoners ook.

Categories: Ontdekkingen, Reizen, Steden | Tags: , , , ,

Oporto lunch

Posted on May 5, 2012 by Robert Tetteroo

Ik besloot even een blokje om te lopen in het Zen Cluster van de Discovery Gardens hier in Dubai. De verschillende straten blinken vooral uit in Indiase en Arabische eethuisjes. Het enige Westerse hier is een Subway.

Twee blokken verder trof ik een leuk uitziend zaakje genaamd Oporto, ingericht als een soort van blokhut, veel houtwerk, houten vloer, bakken gevuld met vers brood en veel zorg voor het oog in de verschillende details.

20120505-181019.jpg

De cold chef, een chicken burger met beef bacon en cheece was helaas veel te nat en glibberig van de saus, terwijl het brood en de patat aangenaam vers waren.

20120505-181739.jpg

Nou goed, vooruit, een krappe voldoende, ik moest maar eens terugkeren en het dan opnieuw proberen met minder saus en zonder beef bacon, want dat laatste is toch eigenlijk alleen goed van varkensvlees. Wel neem ik nog even een een zak van die verse broodjes mee want die zijn per definitie moeilijk te verkrijgen hier in de Golf.

Categories: Smakelijk eten! | Tags: , , ,

Verloren gadgets en het geheim van de Ray-Ban zonnebril

Posted on May 4, 2012 by Robert Tetteroo

Ik verlies elk ander jaar een horloge, het verdwijnt onder water, blijft liggen in een vliegtuigstoel, stopt met lopen, of breekt door een of andere bizarre gebeurtenis in stukken. Toen ik nog rookte verloor ik tientallen wegwerpaanstekers, meestal doordat ik ze gewoon liet liggen ergens of omdat een andere wanhopige roker er een mee nam. Lastiger en kostbaarder was de jaarlijkse zippo die ik verloor, vergat of in het water liet vallen.

Zo raak ik ook regelmatig pennen kwijt – ik gebruik Parker sinds die het meest aangenaam in de hand liggen en lekker schrijven: ‘geleend’, achtergelaten of een paar dagen later verroest en uitgelekt in het borstzakje van een gewassen overhemd teruggevonden. Verder ben ik een handvol sleutelbossen, een Blackberry (gejat, zo uit mijn broekzak geritst!) twee camera’s (een verzopen, de ander in een taxi In Alexandrië laten liggen) en dan de zonnebrillen…

Image

Afgelopen week verloor ik mijn jaarlijkse zonnebril in de woestijn van Jordanie toen ik even afgeleid was met het nemen van foto’s. Ik weet de plek nog precies – zie hierboven de cover foto bij het roodgroene vliegtuigje, dat in een kleine nederzetting in de Wadi Rum staat. Ik maakte zelf ook wat foto’s en stopte mijn zonnebril in mijn broekzak. Even later in de jeeps op weg naar een andere bezienswaardigheid graaide ik mis, en wist dat het te laat was. De rest van de dag dus in de felle zon…

En de laatste zonnebrillen kan ik nog allemaal terughalen. Stop de bril over het boord van mijn T-shirt, winkel in de supermarkt, kom buiten en… verdwenen, waarschijnlijk tussen de groentebakken ergens. Ook weet ik dat zonnebrillen niet drijven, tijdens een wildwater raft in Montana sloeg een golf het van mijn gezicht en zonk direct. Steeds weer dat water… En dan de voorlaatste, versplinterd door de spaken van mijn voorwiel tijdens een fietsrit hier in Dubai.

Image

Nu was ik altijd van de naamloze en goedkope merken, maar sinds ik in de woestijnen van Egypte en Arabië woon en werk kan ik de betere zonnebril goed waarderen. De garanties zijn vaak 5, 10 of meer jaren, maar ik heb nog niet eens de twee jaar gehaald. En dan nog wat! De zonnebril merken zijn schier eindeloos: Police, Eco, Oakley (heb ik ook slippers van!), Ralph Lauren, VonZipper Goggles (!), Prada, Gucci en de hele fashion bende.

Een interessant gegeven overigens: het passen van zonnebrillen leid nu al jaren tot een en dezelfde conclusie. Op een of andere manier is de Ray-Ban zonnebril gemaakt voor mij. Het valt als gegoten om mijn ietwat rond uitgevallen hoofd, perfect… Dus even gratis reclame voor Ray Ban; wat is dat nu eigenlijk voor een merk?

Nadat een Amerikaanse test piloot in de jaren dertig zijn ogen had beschadigd na een vlucht in een ballon, maakt Bausch & Lomb in 1936 de eerste Aviator Ray-Ban zonnebril. Grote glazen, met reflectie in een slank stalen frame, bekend van het hoofd van Bob Marley, Ringo Star, Paul McCartney, Sylvester Stalone en de mannen van de film Top Gun.

Image

Zelf ben ik meer van de – blijkt nu ik me er in verdiep – Wayfarer, de dikke plastic frames, liefst zwart mat. Deze brillen redden in 1981 Ray-Bans van de ondergang nadat ze door de Blues Brothers werden gedragen, en massaal werden verkocht en sindsdien door vele celebrities gedragen. Hier de Ray-Ban ideologie:

“Sunglasses that place you at the centre of attention beyond trends, transcending time and stongly customising whoever wears them”.

Image

Nou, prima zo, ik hoop dat ik dit exemplaar een decennium kan blijven dragen…

Categories: Gadgets | Tags: , , , , , , , , ,

Oranjefeesten in Manila

Posted on April 29, 2012 by Robert Tetteroo

De Oranjefeesten in Manila zijn voorbij, en ik denk dat ik ze allemaal (2?) heb bijgewoond. De eerste was in de tuin van de residentie van de Nederlandse ambassadeur en uitermate geslaagd, want naast het volkslied was er bier, sushi, verse haring en bitterballen.

Door een massaal volgestroomde tuin kwamen de schalen met snacks voorbij. De bitterballen waren uitermate populair en kwamen vaak niet verder dan 5 meter van de keuken waar schaamteloze landgenoten (en ik) demonstreerden hoe een graai cultuur er in Holland uitziet.

Twee dagen later was er de informele versie van Q-Day in Wack-Wack Village, thema Smartlappen. Ook hier waren zelfgemaakte bitterballen en zelfs kroketten maar ditmaal voldoende voor iedereen.

Geweldig feest, lekker gezongen, aan drank geen gebrek en vooral ook lachen, ofwel even ouderwets uit je dak gaan. De nacht van Oranje was zeer geslaagd in Manila en iedereen is opgewarmd voor de Europese kampioenschappen volgende maand.

Categories: Reizen, Smakelijk eten! | Tags: , , , , , , ,

Blog at WordPress.com.