Mini Indonesia: visiting 17.000 islands in 1 day

Indonesia in one day! That is the tagline used by ‘Beautiful and Miniature Indonesia’, a cultural park at the outskirts of Jakarta. Here you can explore all diversity the 29 provinces of the archipel in one single park. 

IMG_0059As from the start I already understood this would be a Mission Impossible. The park measures one (1) square kilometer and contains countless traditional and religious houses, museums, parks, and an enormous map of the sea nation in a central lake over which cable cars ride.

IMG_0128My original plan was at least to vist each of the 16 museums. But that was just a plan. Once I walked around I got easily lost and missed several attractions. Secondly I underestimated the heat. A cloudless day in Jakarta gives the sun full opportunity to burn you down including all your plans. All you want is to escape the heat and run somewhere inside. Somehow there were not a lot of visitors in the park and so not a lot of people to interact with.

IMG_0089

It was Benni from the Papua section who made my day. He was super friendly and explained a lot of his own culture, traditions and art. It changed my mind about this far away island in the east and I might visit it one day just to see the vast and wild nature in real life.

Categories: Indonesia, Jakarta, Ontdekkingen | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Is hiking fun? Lost at Gunung Kendang…

Gunung Kendang is one of the mountain tops surrounding the vast volcano area of Malabar, directly south of Bandung. In colonial times there was a once world famous radio transmitting station (Hello Bandung!) but only some crumbling stone walls are left. What is still there are valleys filled with tea plantations, as far as the eye can reach.

On the five hour drive from Jakarta to Malabar I started reading The Tea Lords (Heren van de Thee), from Hella Haasse. Its a historic novel of a family emigrating from Deventer to this area to start a kinine and tea plantation. A true life account based on letters from the family archive. Once I was reading further at the veranda of the guest house where once some of the key characters lived, I could dream away in the moody and gorgeous landscape. The last administrator of the plantage was RAK Bosscha, whose tomb is still to be viewed on a stone throw of the guesthouse.

IMG_9860

The hike was great as well, but when descending gunung (mount) Kendang I slipped from the track twice, once because my eyes were filled with sweat and sunscrean and now way to flush it. As I was on the wrong road for a while and there was nobody around, I shared some frustration in the camera. No worries: the next trip is already scheduled!

IMG_9931

Puncak (mountain top) of gunung Kendang.

Categories: Hiking, Indonesia, Ontdekkingen, Reizen | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

LOL in Kota Tua with local Students

The Old Town of Jakarta once was called Batavia. Nowadays it is calles Kota Tua and it is one of those rare places in Jakarta where all cars are banned. That helped.

Jakartans wind out here with friends and family on a lazy Sunday afternoon. Kids cycling around on colourfull bikes, while dozens of people take selfies with the facades of beautiful architecture in the background like the former townhall, Wayang museum, Kantor Pos and Batavia cafe. Living statues, tattoo painters and musicians show their arts on the main square and surrounding streets.

This weekend I wanted to vlog about the old town and tell about the history of some of the buildings, but due to curious students it became a whole different and muck more contemporary story…

Categories: Indonesia, Jakarta, Ontdekkingen, Smakelijk eten! | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

The Blue Fire Ghosts of Kawah Ijen

The climb of Gunung (mount) Kawah Ijen was steep and cold, very cold. I was not prepared for such an icy wind in the tropical island of Java. After a couple of hours we reached the rim and descended into the crater. Meanwhile miners were passing the hikers upwards. A shame: if I say a fifty hikers for each miner, then I even estimate it low.

The miners carry baskets with at least 50 kilo sulfur each as they are paid by the kilo. The more the better, but not for their health. Once approaching the sulfur mine, the penetrating gases are giving you tears in your eyes. Miners are chopping pieces of sulfur in the middel of blasts of smoke. Right behind them is the blue fire. There are only two vulcano’s in the world with this phenomena, and this is the biggest.

Was it the cold, the anorganic gasses, the fatigue or combination of them all that made me halucinative? Just watch your self what I saw in the blue flames…

Categories: Hiking, Indonesia, Ontdekkingen, Reizen | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Kung Fu moves in Confucius’ Tempel of Literature

Follow my blog with Bloglovin

In het centrum van Hanoi ligt de Tempel van Literatuur, meer dan 1000 jaar oud en opgedragen aan de wijsgeer Confucius. Een bezoek beloofd op zich al geen avontuurlijke ochtend, maar als een niet aflatende tropische regenbui je gevangen houdt onder een van de omringende pagodes van een pittoresk plein, dan komen de jeugd herinneringen aan Bruce Lee vanzelf bovendrijven.

Met dank aan de twee Koreaanse Bond girls die me aanmoedigden nog hoger te springen dan verantwoord was.

Categories: @tetroberts, Flashback, Reizen, Steden | Tags: , , , , , ,

Wanhoop niet, Jan Pieterszoon Coen

Het zit dus zo. Twintig jaar geleden reisde ik als backpacker van Jakarta naar Bali. Halverwege in Bogor (Buitenzorg) zag ik een wayang poppenspel. Zeg maar de Indonesische versie van Jan Klaassen. Ik leerde toen dat in dit schaduw spel ook een Hollander voorkomt, namelijk JP Coen als een van de ultieme slechteriken. Hij heeft dus indruk gemaakt.Dit weekend bezocht ik het Wayang poppenmuseum in oud Jakarta. Dit gebouw staat nu waar in vroeger tijden de Nederlandse kerk stond, en waar Hollanders van stand werden begraven. 

De grafstenen zijn nu nog in de muren van een binnenplaatsje van het museum te vinden. Dus Coen ligt zich al een paar eeuwen om te draaien in een graf dat zich in een poppenmuseum bevind, waar hij letterlijk nog als een schaduw van zichzelf rondwaart. De ultieme wraak van de Indonesiers?

Categories: Jakarta, Ontdekkingen, Steden | Tags: , , , ,

Van fatness naar fitness, en van banaan tot superman

Na twee weken vakantie en drie keer uit eten op een dag is het weer tijd voor de gym. Ik heb een personal trainer, want zonder strikte begeleiding zwerf ik maar wat doelloos rond in zo’n enorme zaal met machines. Ik heb dat eerder gedaan, pak hier en daar eens een gewicht en word gecorrigeerd als ik achterstevoren op een apparaat ben gaan zitten en niet weet of ik moet trekken of duwen… Ik viel toen ook geen kilo af.Thuis werkt het ook niet. Ik heb een ongebruikt cross fit apparaat waar mijn was op hangt te drogen. Ik ben nu lid van Fitness First, een keten met filialen over de hele wereld. Hier kun je zeer flitsende programma’s volgen zoals body combat, X-blast en Dynamic Body Range. Dat laatste doe ik dus, het uitvoeren van een steeds complexere serie bewegingen die zoveel mogelijk spiergroepen tegelijkertijd activeren. Zo moest ik me laatst opdrukken met mijn voeten hangend in slings, en mijn handen balancerend op een bal. Je moet er wat voorover hebben. Maar er zijn grenzen…

Een paar jaar geleden in Dubai ben ik gestopt na een oefening zo belachelijk, dat ik er regelmatig aan terug denk. Ik probeer het bij deze van me af te schrijven.
Trainer: “ga liggen op je buik, breng je armen en benen omhoog. Goed zo, net als superman! Draai je nu op je rug zonder je armen of benen te gebruiken.” (Ik rol me met grote moeite om).
‘Goed zo, hou armen en benen in de lucht, nu ben je een banaan! (ik was te verbijsterd om te stoppen). En nu gaan we heen en terug. Superman, banaan, superman, banaan!!!”

Ik voelde me net een schildpad die wat hulpeloos in de lucht grabbelde. Direct na deze traumatische ervaring ben ik gestopt en naar Nederland verhuist. Toen ik hier in Jakarta weer lid werd, vroeg de fitness manager: “is er iets dat je niet mag of kunt?”
“Superman – Banana,” antwoordde ik in volle ernst. Hij knikte met een boosaardige grijns van ‘daar vinden we wel wat anders op.’

Categories: Flashback, humor, Jakarta | Tags: , , , , ,

Buffalo taxi

Vroeg in de ochtend start ik de hike die ik online geboekt heb bij Sapa Sisters. Ik verschijn in een van de meest geavanceerde wandel outfits die onze beschaving heeft voortgebracht: bergschoenen, dry-fit T-shirt, een linker- en rechtersok en een lichtgewicht regenjack dat in een luciferdoosje past. Lang, mijn gids voor de dag, is in klederdracht, draagt een baby op haar rug en heeft een paraplu bij zich: ‘tegen de regen of de zon’, zegt ze met een knipoog.

Als eerste volgt een eindeloze beklimming van een naamloze berg. Terwijl ik hijgend volg, babbelt Lang over de verschillende stammen van de Hmong, hun gewoonten en problemen. ‘Wij volgen het sjamanisme, elk dorp heeft zijn eigen sjamaan. Je gaat niet dood, maar je ziel keert terug in een levend wezen, kan van alles zijn.’ Ik ontwijk zorgvuldig een rij marcherende mieren. We passeren een hempveld waar vrouwen de planten afsnijden. Tijdens de wandeling zie ik alle verdere stappen van het proces (drogen, wassen, raspen, garen spinnen, wassen, weven en, Lang trekt aan haar vest, kleding. ‘Opium is een nieuw probleem voor onze jeugd. Het wordt vanuit China over de grens gesmokkeld en jongens raken verslaafd.’ Ik vraag wat de mannen eigenlijk doen sinds ik alleen maar Hmong vrouwen zie werken. ‘Gokken en drinken,’ zegt Lang cynisch.

Op de heuveltop, voorbij de hemp, slangenbonen, chili, groene thee en maïs, genieten we van het uitzicht. Ik zie een groot gebouw in het dal en vraag wat het is. Lang geeft haar kind de borst. ’Mijn broer was heel erg verdrietig, ken je die ziekte?’ vraagt ze. ‘Very, very sad’. Ik knik. ‘Hij dronk een fles pesticide leeg en daar wist zelfs de sjamaan geen raad mee. Toen gingen we naar dat ziekenhuis, ze knikt naar het gebouw. Het is goed, na drie dagen was hij beter.’Dan begint de steile en modderige afdaling naar het dal met rijstvelden. Ik glij uit en breek bijna een been. Ik vraag me hardop af wat ze dan zou doen op dit verlaten bergpad sinds ik twee keer zo groot ben als haar. ‘Then I call the buffalo taxi’, antwoord ze, en ik vertrouw haar volledig. In de rijstvelden lopen we over de randen van de terrassen. Mijn benen zijn zuur maar ik houd miraculeus balans tot we de rivier bereiken en steen voor steen naar het dorp springen. De tocht zit erop. Ik bedank Lang voor een geweldige tocht en alle openheid over goede en slechte tijden in de Hmong stam.

Categories: Hiking, Reizen | Tags: , , , , , ,

De Sapa Girls

Sapa ligt ten noordeen van Hanoi in de bergen op een paar steenworpen van de Chinese grens. Een nieuwe rijksweg, een traditioneel bergvolk en pitoreske rijst terrassen rondom het in nevelen gehulde stadje, vormen de ideale combinatie voor een groeistuip naar massa toerisme. De drie hoofdstraten bestaan voornamelijk uit hotels, souvenir winkels, Italiaanse restaurants (!) en massage salons.
Wie uit de bus stapt wordt opgevangen door tientallen Sapa girls, allemaal meisjes in kleurrijke klederdracht, getooid in kniebroeken waar alleen zwarte piet nog in rondloopt. Ze zijn behangen met allerhande geweefde waren voor de verkoop. Zur en Lon en een jonger meisje dat zeer luid spreekt, en waarvan ik de naam maar niet versta, lopen mee tot aan het hotel. Ik beloof dat ik later wat zal kopen, als ik me heb opgefrist en uitgerust ben. 

Als ik nietsvermoedend weer naar buiten kom staan ze nog op dezelfde plaats waar ik ze eerder die dag heb achtergelaten. Het schreeuwende meisje gilt de exacte tijd in uren en minuten dat ze op me hebben staan wachten. De rest van de dag volgen De Sapa girls mij van restaurant tot winkel. Ik besluit een etui en een stalen armband te kopen en daarnee zijn Zur en Lon vertrokken. 

Het schreeuwende meisje heeft dat moment gemist maar geeft niet op. ‘You promised to buy from me,’ buldert ze vanaf een meter of tien. Ik zeg dat ze met zo’n volume nooit aan de man zal komen. Ze antwoord dat ze Sapa Boys maar luie donders vind en Hollanders gierig. Ik zeg dat ik nooit nets van haar zal kopen. Maar dan breekt ze uit in tranen, blijft jammerend achter me aan lopen, en stort steeds een beetje meer drama over me uit. Dan koop ik de duurste sleutelhanger ooit en het schreeuwende meisje verdwijnt geld tellend in een zijstraat. De volgende dag hoor ik ze al van verre. Ze jaagt een ouder en zichtbaar gegeneerd echtpaar voor zich uit. De Sapa girls bezitten de toeristen hier en laten ze pas los als er zaken gedaan zijn.

Categories: Observaties, Reizen, Steden | Tags: , , , , ,

Snapshot Saigon

Ik rij met een taxi door verrassend brede straten omrand met koloniale Franse gebouwen, vol met auto’s in een snelstromende rivier van toeterende scooters. Druk, maar toch weinig files, voor hoelang nog? De stad heeft vrijwel geen shopping malls, want straten hebben hier nog hun eigen winkels en eethuizen. Weinig hoogbouw, maar wel veel in aanbouw. En koffiehuizen, werkelijk overal zijn koffiehuizen.

Streetfood: Pho noodelsoep, Vietnamese loempia’s (rauw, gestoomd of gefrituurd), en – overblijfsel van de Fransen – de baguette (Bhan mi) maar dan met Aziatisch beleg. Vanuit het oude centrum tot aan de rivier ligt een splinternieuwe boulevard, breder en langer dan Barcelona’s Ramblas. Ho Chi Min, de revolutionaire vader des vaderlands wiens naam nu de naam van de stad draagt, kijkt vanaf het stadshuis over drukke boulevard. De hele metropool ademt de mogelijkheden van een nieuw tijdperk voor een jonge en optimistische bevolking. Saigon is booming.


Ik arriveer bij een restaurant in oud Saigon waar Stefan met vrienden ons opwacht. Vietnamezen eten op straat op stoeltjes waar in Europa kleuters op zitten. Ik schud beleefd handen terwijl voor mijn gevoel mijn hoofd tussen mijn knieen hangt. De tafel vertegenwoordigd Vietnam, Cambodja, Thailand, Filipijnen en Nederland. Naast de schotels die de chef serveert komen er legio handelaren voorbij met snacks en zo groeit de variatie op tafel. Dôôô! En glazen bier klinken na elke zin die iemand in het gezelschap uitspreekt. Zo gaat dat in Vietnam.


Plots is daar een lange jongen die niets verkoopt maar wel luid iets aankondigt. Hij steekt een sigaret op, en duwt het brandende eind langzaam door een plooi in mijn T-shirt. Het filter steekt er nog uit, hij strijkt de plooi weg en de sigaret is verdwenen in een pufje rook! Hij kijkt hij me aan, opent verbaasd zijn mond en schuift met zijn tong de brandende sigaret langzaam naar buiten. Close magic, recht onder mijn neus, en nog meer tovenarij volgt. Amusement zegt iets over de staat van een volk. Landen zonder amusement zijn in oorlog of kampen met permanente rampen, waar amusement opkomt, groeit het vertrouwen en de economie, en waar amusement overslaat in decadentie, is de crisis aangebroken en dat leidt uiteindelijk weer tot oorlog. Het gaat dus goed met Vietnam. 

Categories: @tetroberts, Reizen, Smakelijk eten!, Standbeelden, Steden | Tags: , , , , ,

Blog at WordPress.com.